IV SA/Wr 127/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Jolanta Sikorska, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o ukaranie Komendanta Powiatowego Policji w Jaworze karą grzywny za uchylanie się od wypłacania równoważnika pieniężnego za remont lokalu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 stycznia 2011 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której domagał się ukarania Komendanta Powiatowego P. w J. karą grzywny za uchylanie się od wypłacania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w J wniósł o jej odrzucenie, wskazując że tak sformułowany wniosek skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza kontrola dopuszczalności jej rozpoznania przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w § 2 art. 3 p.p.s.a. decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty ( pkt 2 ) , postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3) oraz inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a), a także na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach (pkt 8). Cytowany przepis wymienia ponadto skargi na akty prawa miejscowego, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5,6 i 7). W myśl § 3 art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było żądanie ukarania Komendanta Powiatowego Policji w J. przez tut. Sąd "karą grzywny za trwałe uchylanie się organu administracyjnego, od wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego". Z wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także z istoty sprawy sądowoadministracyjnej wynikającej z art. 1 p.p.s.a., bezspornie wynika, że żądanie skarżącego nie jest sprawą podlegającą właściwości sądu administracyjnego. Tak sprecyzowane żądanie skargi nie jest objęte kognicją sądu administracyjnego, co wyczerpuje przesłankę do jej odrzucenia, określoną przepisie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nadto w odniesieniu do powyższego wniosku o nałożenie swoistej kary finansowej w postaci grzywny należy na marginesie wskazać, że w świetle przepisów art. 145-150 p.p.s.a., uprawnienia sądu administracyjnego można określić jako kasatoryjne, gdyż sąd uwzględniając skargę może uchylić zaskarżony akt, stwierdzić bezskuteczność czynności albo zobowiązać do wydania aktu, bądź czynności w określonym terminie. Natomiast wymierzenie przez sąd administracyjny kar pieniężnych może nastąpić jedynie w wyjątkowych, określonych przez ustawodawcę przypadkach, tj. w razie niewykonywania przez organ wyroku (art. 154 p.p.s.a) albo nieprzekazania sądowi akt sprawy wraz ze skargą (art. 55 § 1 p.p.s.a.), a także w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu podjętego w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy (art. 112 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.