IV SA/Wr 127/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej organ) na podstawie art. 141 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 art. 149 § 3, art. 148 § 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 dalej k.p.a.) po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku R. C. (dalej skarżący, strona), utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu z dnia [...] listopada 1999 r. Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu wskazano, że w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prowadzone było postępowanie w sprawie przyznania stronie uprawnień na podstawie przepisów ustawy 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. - Dz. U. z 2014 r. poz. 1206). Postępowanie zakończone zostało w/w decyzją organu z dnia [...] listopada 1999 r. o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], wydana w trybie art. 154 k.p.a., Kierownik Urzędu utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2004 r. Nr [...], o odmowie uchylenia decyzji ją poprzedzającej. Powyższe decyzje organu zostały poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt IV SA/ Wr 910/04, oddalił skargę wniesioną w tej sprawie. Kolejną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], po wznowieniu postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] listopada 1999 r. W dniu 11 grudnia 2015r. do organu wpłynął nowy wniosek skarżącego w sprawie przyznania uprawnień na podstawie przepisów ustawy kombatanckiej. Organ pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. wezwał stronę do sprecyzowania żądania i wskazania trybu nadzwyczajnego jego rozpatrzenia. Skarżący pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. (k.153 akt adm.) doprecyzował wniosek wskazując, że wnosi o wznowienie postepowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. zaistnienia okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Dalej wskazał, że owe okoliczności zostały zawarte w piśmie z dnia 4 grudnia 2015 r. (opis działalności oraz życiorys). Skarżący stwierdził, że ustawodawca nie przewidział wszystkich okoliczności, jakie mogły nastąpić w trakcie walki zbrojnej z okupantem. Zdaniem skarżącego wyczerpuje on znamiona osoby represjonowanej biorąc pod uwagę sytuację dzieci Zamojszczyzny, Warszawy i innych miast. Organ wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r. z powołaniem się na art. 148 §1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania, wskazując że życiorys nie jest dowodem spełniającym wymogi powołanego przepisu k.p.a.. Strona nie zgadzając się powyższym rozstrzygnięciem w ustawowym terminie złożyła na nie zażalenie. Organ ponownie rozpoznając sprawę w drugiej instancji, na wstępie dokonał analizy przepisów art. 16 § 1 k.p.a., art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 148 § 1 k.p.a. Następnie wskazał, że w tej sprawie strona, jako podstawę do wznowienia postępowania wskazuje dokumenty, które zostały dołączone już do akt sprawy oraz życiorys (datowany na dzień 4 grudnia 2015 r.). Zatem w ocenie organu wnioskodawca rażąco uchybił terminowi, o którym mowa art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący w ustawowym terminie złożył skargę na opisane wyżej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu ponownie wskazał, m.in. że, cyt. : "nadal podtrzymuje przesłanki, które mogą być podstawą wznowienia postepowania oraz przyznania uprawnień kombatanckich. Oświadczenie matki oraz sanitariuszki Pani K. – W., potwierdzające fakt urodzenia się w oddziale, także oświadczenia świadków, że takie przypadki miały miejsce. (...). Matka jako łączniczka wykorzystywała mnie jako niemowlę do przenoszenia meldunków". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.2016 , poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany co do zasady, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidulanych sprawach (art. 57a) zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, każda decyzja ostateczna podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawa - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych regulacji. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zobowiązuje organ do zbadania, czy łącznie zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania tj. ustalenia, czy: 1. decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jest ostateczna, 2. wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, 3. podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., 4. żądanie wznowienia postępowania oparte jest o jedną z wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. podstaw wznowienia. Stosownie zaś do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji , w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 §1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 k.p.a.). Dopiero łączne wystąpienie wszystkich wymienionych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), natomiast brak którejkolwiek z nich obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Nie jest sporne w niniejszej sprawie, iż decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] o odmowie przyznania uprawnień na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, posiada walor ostateczności. Z akt administracyjnych wynika także, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został wniesiony w dniu 11 grudnia 2015 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona powołuje się przy tym na nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w dniu wydawania decyzji, to jest okoliczności zawarte w piśmie z dnia 4 grudnia 2015r. ( opis działalności i życiorys oraz przedłożone wraz z nim oświadczenia świadków). Tymczasem z akt sprawy wynika, że wniosek nie dotyczy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów w rozumieniu tego przepisu. Okoliczności podnoszone przez skarżącego w rozpatrywanej sprawie zasadniczo sprowadzające się do faktu, że skarżący " był jako osesek wykorzystywany do przenoszenia przez matkę meldunków oraz broni, które ukryte były w pieluchach" , zostały już bowiem przedstawione organowi przez skarżącego w poprzednim postępowaniu zainicjowanym wcześniejszym wnioskiem skarżącego z dnia 24 lipca 2014 r. Powyższe fakty wynikają bowiem z pism skarżącego znajdujących się w aktach adm. (k. 78 i 85) oraz zostały potwierdzone w protokołach z przesłuchań świadków (k. 105 i 114). Wskazane postępowanie zakończyło się decyzją organu z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...], którą po wznowieniu postępowania odmówiono uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...]. Natomiast zaoferowane w kontrolowanym postępowaniu, zarówno same wystąpienia skarżącego- tym razem w formie życiorysu i pisma z dnia 4 grudnia 2015r. (k. 146 i 148 ) oraz protokołów z przesłuchań i oświadczeń świadków (k. 127- 143), stanowią powielenie faktów będących już wcześniej w dyspozycji organu. Pomijając jednak nawet trafnie wskazywane przez organ ewidentne przekroczenie terminu z art. 148 §1 k.p.a., stwierdzić należy, że przedłożone w niniejszej sprawie przez stronę pisma w żaden sposób nie mogą stanowić podstawy wznowieniowej, gdyż nie odnoszą się do nowych faktów prawotwórczych, lecz jedynie powielają okoliczności znane organowi. Skoro według art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. warunkiem wznowienia postępowania na podstawie określonej w tym przepisie jest istotność nowej okoliczności lub dowodu, dla danej sprawy administracyjnej, to oczywisty brak tej cechy nie uzasadnia wznowienia postępowania tylko z tego powodu, że okoliczność ta, lub dowód, zostały wskazane we wniosku o wznowienie. Przy uwzględnieniu tego, iż chodzi o tryb nadzwyczajny wzruszania decyzji ostatecznych, co przemawia przeciwko zbyt szerokiemu interpretowaniu wyjątków od zasady trwałości takich decyzji (art. 16 kpa), tego rodzaju przypadki należy traktować jako brak powołania ustawowej podstawy wznowieniowej, prowadzący do odmowy wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.