IV SA/Wr 134/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie, w której Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...], nr [...] odmawiającą przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Przedmiotem skargi Z. R. (skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (SKO) z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie SKO z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] natomiast SKO odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...], nr [...] odmawiającego wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego Ośrodka (MOPS) z dnia [...], nr [...] odmawiającą przyznania skarżącemu zasiłku celowego. Uzasadniając postanowienie z dnia [...] Kolegium opisało okoliczności faktyczne, które poprzedziły jego wydanie. Szczegółowo wyjaśniło okoliczności prawne, które zadecydowały o podjęciu rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności. Orzekając w przedmiotowej sprawie - w ramach rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - Kolegium uznaje te wyjaśnienia za prawidłowe i kompletne, nie znajdując jednocześnie podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] w MOPS z dnia [...] ([...]). Kolegium nie znajduje żadnych nowych okoliczności faktycznych czy prawnych, które uzasadniałyby zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Nie wynikają one również z uzasadnienia, rozpatrywanego w niniejszej sprawie wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności taką okolicznością nie jest wydanie postanowienia przez pracownika organu, który podlega wyłączeniu na mocy art. 24 § 1 pkt 1 kpa. Żaden z członków Kolegium nie pozostaje ze skarżącym w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa i obowiązki, co oznacza, że nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 kpa. We wniosku, o którym mowa skarżący podniósł, iż "prawdopodobnie występuje nieważność rozstrzygnięcia", ponieważ w sprawie orzekali członkowie SKO " wyłączeni z rozpoznania sprawy z urzędu, bowiem są strona postępowania albo pozostają z nią w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa i obowiązki". Skarżący wniósł o "stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i nieważności postanowień w trybie art. 156 kpa oraz wznowienia postępowania w sprawach ze względu na słuszny, czyli uzasadniony interes strony i społeczny, jaki wynika z Konstytucji RP i ustawy o pomocy społecznej", a także o wymierzenie grzywny organowi za przewlekłość w postępowaniu i bezczynność w przedmiocie weryfikacji orzeczeń zarówno Prezydenta W., jak i Kolegium w trybie art. 154 i art. 145 kpa w zw. z obrazą art. 127 § 3 kpa i art. 128 kpa na wnioski wniesione przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". Podniósł, co następuje: "Funta kłaków nie dam za to, iż Sąd zrozumie, jaki jest cel tej paranoi, w wyniku której Kolegium wydało zaskarżone postanowienia i od czego wszystko się zaczęło. Ja sam mam obecnie trudności w rozszyfrowaniu toku przebiegu sprawy, a co mówić o człowieku, którego to nie boli, jakim jest sędzia, wobec okoliczności, że doręczone mi postanowienia Kolegium nic nie wyjaśniają a skrupiają się na twierdzeniu, że moje żądania są bezzasadne i, jak to napisano w innym postanowieniu kieruję się jedynie pieniactwem. To są chamy i zbrodniarze totalitarnego państwa, jak Ukraińcy i Czerwoni Kmerzy mordujący swych braci za pomocą siekiery i motyki. Jest oczywistym, że zadaniem organu administracyjnego jest takie załatwienie sprawy, aby poprzez dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz prawnego ustalić okoliczności mogące mieć wpływ na prawa i obowiązki strony postępowania mając też na względzie jego słuszny Interes. Jest oczywistym, ze interes ten wprost wynika z dbałości o przewidziane prawem przywileje i atrybuty, jakie przysługują człowiekowi z racji urodzenia I konstytucji gwarantującej nienaruszalność dóbr osobistych, godności człowieka i gwarancji godnych warunków bytowych na wypadek choroby i starości. Jest więc w oczywistej sprzeczności z tymi wartościami postawa Kolegium i Prezydenta W. odmawiająca wznowienia postępowania czy wszczęcia postępowania w trybie art. 154 i 145 kpa. z uwagi na powstałe zagrożenie dla życia I zdrowia, jakie niosą za sobą decyzje, którymi totalnie odmawia mi się pomocy, gdyż na wstępie odmówiłem podpisania niekorzystnego kontraktu socjalnego, którym Prezydent W. nie gwarantował mi środków na jego realizację, nie udzielał pomocy w pozyskaniu zatrudnienia, jednocześnie domagając się mojej eksmisji i skazując na śmierć z głodu i bezdomności. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. o sygn. I OZ 1214/14, który uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazano, iż naruszenie ekonomii w postępowaniu administracyjnosądowym jest okolicznością na uchylenie postanowienia WSA. Także Samorządowe Kolegium w L. w swoich orzeczeniach wskazuje na konieczność ochrony ekonomii postępowania i w obecnym stanie wiedzy przychylam się do tego twierdzenia. Jednak inaczej niż Wy to rozumiem. Jest oczywistym dla mnie, że ochrona ekonomii postępowania nie polega na unikaniu decyzji, ale na takim ich podejmowaniu, aby postępowanie prowadziło do dokładnego i zrozumiałego dla obywatela wyjaśnienia sprawy, który nie musi być prawnikiem, żeby móc się skutecznie odwołać od niekorzystnej dla niego decyzji organu administracyjnego. Wręcz przeciwnie, na co wskazują w sposób zdeterminowany art 7, 8 i 9 oraz 128 kpa. W mojej ocenie błędem jest to w postępowaniu Kolegium, że orzeka w sprawie w sposób dowolny, co samo uznało w decyzji z dnia [...] za niezgodne z prawem. Jest dla mnie oczywistym, że dopuszczono się na moją niekorzyść rażącego naruszenia prawa, czy to z lekkomyślności czy z premedytacji i oczywistość ta nie budzi wątpliwości, bowiem kolegium spostrzegłszy swój błąd wystąpiło z oskarżeniami do prokuratury przeciwko mojej osobie - dowód w załączeniu, jakim jest postanowienie prokuratury o umorzeniu śledztwa. Powoduje to, iż Kolegium brnie dalej w uporze, aby zagmatwać w sprawie a nie ją wyjaśnić. Wszystko wskazuje na ukartowaną zmowę ze strony Kolegium i Sądu, co po trochu wychodzi na jaw, jak to, iż decyzjami z dnia [...] i [...] w trybie art. 138 kpa Kolegium wydało decyzje kasacyjne, chociaż twierdzi, że jest to niedozwolone prawem. Że w wydaniu postanowienia z [...] o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art 156 kpa. uczestniczył członek R. R., który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Że Kolegium odmawia weryfikacji tegoż postanowienia w trybie art. 127 § 3 kpa. na wniesione w terminie zażalenie. Że sąd pomimo wniosku dowodowego nie zauważył naruszenia prawa oddalając wniosek i moją skargę na to postanowienie, chociaż jak stwierdziła to Pani Sędzi J. S. - Sąd ma obowiązek zbadać z urzędu wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie. To jest ukartowania zmowa, której nie zdołam pokonać, jak Ukraińcy nie pokonają Putina. Wasza to wina i mojego przekonania nie zmienicie. W sposób niebudzący wątpliwości urągacie prawu wynikającemu z art. 235 kpa i 56 p.p.s.a. Domagam się wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości za przewlekłość w postępowaniu, gdyż wbrew twierdzeniom Pani Sędzi J. S. nie jest to pozostawione do uznania Sądowi i nie wynika z błędnej oceny prawa. Jest to czynione z premedytacją aby uchylić się od odpowiedzialności i od załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem nie tylko strony, ale i społecznym, bo w interesie społecznym jest to, aby była równość wszystkich obywateli wobec prawa. Sąd nie gwarantuje tych praw, co wynika z ogłoszonego wyroku w dniu 29 stycznia 2014 r. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, chroniąc urzędnika - oddalając wniosek o wymierzenie grzywny - nawet gdy udowodni się mu winę."/../. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało okoliczności zawarte w obu postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdził, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone bowiem postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a sądowa kontrola postanowień administracyjnych ogranicza się jedynie do ich legalności (art. 1§1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm., art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., ppsa.). Pismem z dnia 5 września 2014r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia MOPS z dnia [...] nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. Podniósł, iż podaniem z dnia 29 listopada 2012 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta W. o zmianę decyzji z dnia [...]. Prezydent W. uznał je za odwołanie i przekazał SKO. Kolegium, pismami z dnia 10 grudnia 2013 r. nr (...). zwróciło Prezydentowi W. to podanie do rozpatrzenia we własnym zakresie. Uznało, iż nie jest właściwe do zmiany decyzji Prezydenta W. w oparciu o art. 154 i 155 kpa. W następstwie tego Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...], którymi odmówił zmiany swoich wcześniejszych decyzji [...]. Zatem oczywistym jest, że decyzjami ostatecznymi w sprawie o wznowienie postępowania w tych okolicznościach sprawy są decyzje Prezydenta W. z [...]. Zachodzi więc nieważność doręczonych skarżącemu postanowień z [...] gdyż w okolicznościach sprawy nie są one tymi, które podlegałyby wznowieniu, a zamykają drogę do wznowienia postępowania "w sprawie na decyzję MOPS z dnia [...], które faktycznie kończą sprawę co do istoty i są ostateczne gdyż wydane zostały w ostatniej instancji. Domaga się więc ich uchylenia. Tymczasem z postanowienia MOPS z dnia [...] nr [...] wyraźnie wynika, że w dniu [...] skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją "znak [...]" a decyzja ta została wydana [...] i przyznawała skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 265 zł. Taka jest też treść podania skarżącego z dnia 28 lipca 2014 r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. W postanowieniu z dnia [...] nr [...] SKO przy tym stwierdziło, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], o której skarżący pisze we wniosku z dnia 5 września 2014 r., zakończyło się dlań negatywnie. MOPS bowiem odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie postanowieniem z dnia [...], nr [...], a SKO nie uwzględniło zażalenia skarżącego na to orzeczenie postanowieniem z dnia [...], nr [...]. I wyraźnie podkreśliło, że sprawy w których Prezydent W. wydał decyzje z dnia [...] były sprawami odrębnymi od zakończonych ostatecznie w pierwszej instancji decyzjami z dnia [...]; prowadzone były w trybie nadzwyczajnym (art. 155 kpa) i miały odrębny przedmiot. Przechodząc zaś do przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156§1 kpa SKO ustaliło, że żadna z nich nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie z wniosku skarżącego. Przesłanki te w tekście uzasadnienia zostały dokładnie omówione przez Kolegium i odniesione do okoliczności sprawy. Omawianie ich tu Sąd uznał za bezprzedmiotowe biorąc pod uwagę, że wskazanie stosownej przesłanki stwierdzenia nieważności przez skarżącego powinno mieć miejsce w jego wniosku z dnia 5 września 2014 r. a takiej w nim brak. Z tych powodów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Tym bardziej, że dosłownie przytoczona w części historycznej uzasadnienia nie zawiera okoliczności w świetle których zaskarżone orzeczenie podlegałoby skasowaniu. Nawet trudno jest Sądowi odnosić się do jej treści. Można dodać w tym miejscu, że postanowienie SKO z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie, w której Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiającą zmiany decyzji z dnia [...] nr [...] zostało zaskarżone w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 8/15, w której wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r. Sąd oddalił skargę. Nie sposób zaś odnieść się do wniosku zawartego w skardze "o wymierzenie grzywny organowi za przewlekłość w postępowaniu i bezczynność" gdyż nie wynika zeń jakiego organu orzekającego dotyczy, jakiej sprawy administracyjnej i jakie okoliczności faktyczne go uzasadniają. Wniosek ten nie został w związku z tym odrębnie zarejestrowany co nie wyklucza możliwości ponownego jego wniesienia po uzupełnieniu we wskazanym kierunku. Na podstawie art. 151 ppsa Sąd zatem orzekł jak w sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w związku z art. 119 pkt 4 ppsa. J.T. 09.10.15r.