IV SA/Wr 134/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 134/19 odrzucające skargę R. S. na działanie Prezesa Sądu Rejonowego w Ś. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 6 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 134/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę R. S. (dalej strona lub skarżący) na działanie Prezesa Sądu Rejonowego w Ś. Wskazane postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 23 maja 2019 r. wraz z pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia środka odwoławczego. Pismem z dnia 24 czerwca 2019 r. skarżący wniósł osobiście przez siebie sporządzoną skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązki a także w sprawach własności przemysłowej skarga kasacyjna może być sporządzona również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 175 § 2 p.p.s.a., wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ani z akt sprawy, ani z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem skargę kasacyjną, dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego skarżący nie jest w stanie samodzielnie usunąć, należało uznać za niedopuszczalną i z tej przyczyny odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.