IV SA/Wr 136/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego, zakwestionowane postanowienie utrzymało w mocy. Postanowienie z dnia [...] 2013 r. zostało doręczone [...] w dniu 3 stycznia 2014 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyżej wymieniony złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., który dnia 5 lutego 2014 r. przekazał skargę organowi właściwemu, tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. Jednocześnie, w skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Niezależnie od okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603). Jednakże zaznaczyć należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 3 stycznia 2014 r. Zawierało ono prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Tymczasem skarga została złożona przez skarżącego w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we Wrocławiu, a więc do organu niewłaściwego. W przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez ten organ pod adresem właściwego organu administracji publicznej. Termin do wniesienia skargi na postanowienie Kolegium mijał dnia 3 lutego 2014 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nadał skargę w urzędzie pocztowym do organu właściwego w dniu 5 lutego 2014 r. W tej sytuacji skarga jest spóźniona, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W kontekście powyższego uznać zatem należy, iż mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Wobec tego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.