IV SA/Wr 137/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.), Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Anna Rudzińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 czerwca 2009 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Marii Walkiewicz sprawy ze skargi P. H. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. oddala skargę, II. przyznaje adw. E. W. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) zł w tym 22% VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (słownie: siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów opłaty od pełnomocnictwa w postępowaniu sądowym. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 73 ust. 5, art. 73 ust. 7, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) zwaną dalej ustawą, utrzymał w mocy decyzję Starosty D. z dnia [...] r. znak: [...], uznającą P. H. za osobę bezrobotną i odmawiającą mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w następujących okolicznościach sprawy. P. H. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. [...] r. z prawem do zasiłku po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. Prawo do zasiłku strona nabyła od 12 marca 2008 r. Utracił statusu osoby bezrobotnej od 6 maja 2008 r. Ponownie zarejestrował się 20 czerwca 2008 r. i przyznano jemu prawo do zasiłku od 21 czerwca 2008 r. Po raz kolejny status osoby bezrobotnej utracił 1 września 2008 r. Zarejestrował się jako bezrobotny od 17 grudnia 2008 r. W dniu [...] r. Starosta D. wydał decyzję o uznaniu P. H. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie. W swoim odwołaniu P. H. wniósł o przywrócenie prawa do zasiłku. W uzasadnieniu podniósł, że pracę zakończył 30 listopada 2008 r., a na zwolnieniu pozostawał jeszcze do 2 grudnia 2008 r. Zakład pracy [...] przesłał dokumenty dopiero 16 grudnia 2008 r. i tego dnia o godz. 17.00 odebrał je od listonosza. Zaraz następnego dnia po otrzymaniu dokumentów zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy celem rejestracji. Organ l instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że strona zarejestrowała się jako osoba bezrobotna po upływie 14 dni od dnia ustania pobierania zasiłku chorobowego, i w związku z tym nie spełnia warunków określonych w art. 73 ust. 5 ustawy. Z dokumentacji sprawy wynika, iż P. H. w ostatnim okresie zatrudniony był w firmie [...] w okresie od 1 września 2008 r. do 30 listopada 2008 r. W ZUS Oddział w W. przedłożył druk ZUS ZŁA po ustaniu zatrudnienia od 1 grudnia 2008 r. do 2 grudnia 2008 r. Pismem z dnia 9 stycznia 2009 r. ZUS Oddział w W. poinformował, iż względu na toczące się postępowanie wyjaśniające wypłata zasiłku chorobowego nie została podjęta. Strona rejestrując się 17 grudnia 2008 r dokonała tej czynności po upływie 14 dni (nawet przy przyjęciu liczenia okresu od 3 grudnia 2008 r., tj po okresie choroby). P. H. będąc uprzednio zarejestrowanym 20 czerwca 2008 r. otrzymał informację dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy, gdzie w pkt l "rejestracja w powiatowym urzędzie pracy" informuje się o wymogach stawianych wobec osób chcących dokonać rejestracji. Informuje się, iż rejestracja bezrobotnego oraz poszukującego pracy następuje w dniu przedłożenia kompletu wymaganych dokumentów, po poświadczeniu przez bezrobotnego lub poszukującego pracy własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Wskazano, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nie posiadającej dokumentów. Zdaniem organu, strona miała możliwość wcześniejszego zgłoszenia się w urzędzie i przedstawienia swojej sytuacji. Tym bardziej, że P. H. był informowany o możliwości rejestracji także w przypadku braku kompletu dokumentów. Ponadto organ podkreślił, że P. H. nie spełnił również warunków, o których mowa w art. 73 ust. 7 ustawy, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji łączny okres uprawniający do zasiłku do którego zalicza się okresy od 17 czerwca 2007 r. do 27 sierpnia 2007 r. i od 28 sierpnia 2007 r. do 3 grudnia 2007 r., od 6 maja 2008 r. do 7 czerwca 2008 r., od 1 września 2008 r. do 30 listopada 2008 r. jest krótszy od 365 dni, tj. łącznie wynosi 294 dni. Kwestia prowadzonego postępowania wyjaśniającego odnośnie zasiłku chorobowego za okres dwóch dni nie ma - w tym stanie faktycznym sprawy -wpływu na nabycie prawa do zasiłku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. H. podniósł, że pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w D. w biurze informacyjno-podawczym poinformował go, że bez aktualnego świadectwa pracy nie może się zarejestrować, a w rejestracji pracownik odmówił mu rejestracji bez dokumentów z zakładu pracy. Poinformował też, że złożył wniosek do PUP "o wyjaśnienie kwestii pracownik, który nie udzielił mu wystarczających informacji". W dalszej części skargi wskazał na problemy związane z uzyskaniem świadectwa pracy od ostatniego pracodawcy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że zarzut odmowy rejestracji przez pracownika PUP w D. został podniesiony dopiero w skardze i nie został on w żaden sposób udowodniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, stąd skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ administracji dokonał właściwej oceny stanu faktycznego pod kątem przepisów prawa materialnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy, bezrobotny który utracił statusu bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Wskazać należy, że dotrzymanie wskazanego terminu jest jednym z warunków ustawowych koniecznych do uzyskania tak zwanego zasiłku uzupełniającego z art. 73 ust. 5 ustawy. Zgodnie z art. 73 ust. 7 ustawy, osoba, która utraciła na okres dłuższy nie 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. W niniejszej sprawie skarżący nie zakwestionował tego, że nie spełniał warunków o których mowa w art. 73 ust. 7 ustawy, a więc łączny okres uprawniający do zasiłku wynosił u niego 294 dni (okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji) zamiast wskazanego w ustawie okresu 365 dni. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy ewentualne wprowadzenie w błąd przez pracownika PUP w D. mogło mieć wpływ na uchybienie terminu 14 dniowego do zarejestrowania się, a konsekwencji na wydanie decyzji odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Należy przy tym podkreślić, że argument powyższy został wyartykułowany dopiero w skardze do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Dokonały prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepisy art. 71 oraz art. 73 ust. 5 i ust. 7 ustawy, ponieważ do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych skarżący musiał oprócz zarejestrowania się w terminie 14 dni od ustania zatrudnienia, spełnić także przesłanki wynikające z art. 73 ust. 7 ustawy. Termin ten jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu. Reasumując wskazać należy, że Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje oparcie w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348) w związku z art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.