IV SA/Wr 138/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T. na pismo D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 stycznia 2011 r. B. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zakwestionował pismo D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...]. Zaskarżone pismo stanowiło odpowiedź na skargę B.T. na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. dotyczącą jego niewłaściwego postępowanie w sprawie zgłoszonego przez skarżącego złego stanu sanitarnego w budynku mieszkalnym. W skardze na działalność wyżej wymienionego organu administracji publicznej skarżący wskazał art. 232 k.p.a., zarzucając jego rażące naruszenie. W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na pismo D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] informujące o sposobie załatwienia jego skargi na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. w związku z wcześniejszą prośbą o wykonanie kontroli sanitarnej w budynku wobec niewykonywania sprzątania przez nowego zarządcę, będącą w istocie skargą powszechną. Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie "samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1998r., str. 920). Czynność ta zaś, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co znajduje potwierdzenie w cytowanym na wstępie przepisie prawa. Do rozpatrzenia tego rodzaju skargi mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 k.p.a.). Skargę z art. 227 k.p.a. charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi. Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Skoro więc, przedmiotowa skarga nie może być skierowana do sądu administracyjnego, należało ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.