IV SA/Wr 14/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzat Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [ ... ] r. nr [ ... ] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi P. L. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Decyzją administracyjną z dnia [ ... ] r. nr [ ... ] Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt. 4 w związku z art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [ ... ] r. nr [ ... ] w przedmiocie obowiązku zwrotu przez R. K. nienależnie pobranego świadczenia - kosztów szkolenia w wysokości [ ... ] zł brutto oraz o obowiązku spłaty powyższego zadłużenia w terminie 14 dni utrzymał w mocy zaskarżona decyzje. Zaskarżoną decyzja Prezydent W. orzekł o obowiązku zwrotu przez R. K. nienależnie pobranego świadczenia - kosztów szkolenia w wysokości [ ... ] zł brutto oraz o obowiązku spłaty powyższego zadłużenia w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zainteresowany wyjaśnił, że nie czuje się winny nie ukończenia szkolenia i w związku z tym nie powinien pokrywać jego kosztów. Podał, że nie proponowano mu powtórzenia szkolenia, ale jedynie dokończenie już podjętego wcześniej kursu, a także nie wyjaśniono jego konfliktu z jednostką szkolącą. Ponadto podkreślił, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej w związku z utratą zatrudnienia i problemami dotyczącymi spraw bytowych co nie zostało uwzględnione jako usprawiedliwienie nieobecności na szkoleniu. Podał też, że zgłaszał się na każde wezwanie powiatowego urzędu pracy nie wie dlaczego został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej od dnia [ ... ] r. i tym samym bezpłatnej opieki lekarskiej. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalił, że R. K. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu [ ... ] r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r. W dniu [ ... ] r. powiatowy urząd pracy skierował skarżącego do Szkoły Spawania [ ... ] we W. na szkolenie "Spawanie stali węglowych metodą MAG(135 W01) i metodą E (111 W01) z umiejętnością czytania rysunków technicznych i znajomością podstaw języka angielskiego lub niemieckiego". Szkolenie odbywało się w terminie od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r. Zainteresowany został poinformowany o obowiązku regularnego uczęszczania na zajęcia kursu, systematycznego realizowania jego programu i przestrzegania regulaminu obowiązującego w instytucji szkoleniowej a także każdorazowego usprawiedliwiania nieobecności na zajęciach szkoleniowych przez przedkładanie dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność najpóźniej w terminie 5 dni od daty jego wystawienia, niezwłocznego przedstawienia w powiatowym urzędzie pracy zaświadczenia ukończenia szkolenia oraz o konsekwencjach finansowych nieukończenia z własnej winy szkolenia co potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu [ ... ] r. na skierowaniu na ww. szkolenie. Zdaniem organu R. K. nie uczestniczył w zajęciach kursu od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r., od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r., od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r., od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r. Ponadto nie przystąpił do egzaminów w dniach [ ... ] r. oraz [ ... ] r. przez co nie ukończył szkolenia. W związku z przerwaniem i nieukończeniem kursu jednostka szkoląca zaproponowała stronie możliwość dodatkowych zajęć od dnia [ ... ] r. jednak pomimo oświadczenie strony złożonego w dniu [ ... ] r. w którym strona zadeklarowała że będzie kontynuowała kurs, R. K. nie zgłosił się na kurs i nie poinformował urzędu pracy o przyczynach nie zgłoszenia się na ten kurs. W związku z powyższa sytuacja organ I instancji decyzją z dnia [ ... ] r. na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 76 ust., 1, ust. 2 pkt 1 i pkt 4 w związku z art. 41 ust. 6, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.) orzekł o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, kosztów szkolenia przez R. K. Od tej decyzji strona, odwołała się wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji Wojewoda D. w szerokim uzasadnieniu, powtórzył stan faktyczny sprawy uznając że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny i prawny sprawy a w związku z powyższym utrzymał zaskarżoną decyzję. W dniu [ ... ] r. R. K. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Wojewody D. skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżona decyzja nadeszła grubo po terminie (data stempla [ ... ] r.), szkoła spawania organizująca kurs nie prowadziła na bieżąco listy obecności, a kurs przerwał na wyraźne żądanie dyrektora tejże szkoły. Skarżący stwierdził także, że PUP odmówił mu wglądu w akta sprawy. Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu ostatecznej decyzji. Podkreślił, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo wywiódł (opierając się na dowodach dołączonych do akt sprawy, m.in. na liście obecności na zajęciach), że zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zainteresowany obowiązany jest do zwrotu kosztów szkolenia, a jego sprawa został rozpoznana przez organ odwoławczy zgodnie z art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trwałość wykładni tych przepisów. Sady administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 76 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 41, ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Ustawa w art. 76 ust. 1 stanowi, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nie należnie pobrane świadczenie, zgodnie z ust. 2 pkt 4 przytoczonego przepisu, uważa się koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6 ustawy. Stosownie do powołanego wyżej przepisu osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów szkolenia, chyba że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z akt administracyjnych sprawy wynika bezsprzecznie, iż skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu [ ... ] r. z prawem do zasiłku od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r. R. K. posiada wykształcenie zawodowe - mechanik silników, ślusarz - montera ostatnio zatrudniony w zakładzie Produkcyjno Usługowym [ ... ] we W. jako konserwator instalacji. W dniu [ ... ] r. powiatowy urząd pracy skierował R. K. do Szkoły Spawania [ ... ] we W. na szkolenie "Spawanie stali węglowych metodą MAG (135 W01) i metodą E (111 W01) z umiejętnością czytania rysunków technicznych i znajomością podstaw języka angielskiego lub niemieckiego". Szkolenie odbyło się w terminie od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r. Zainteresowany został poinformowany o obowiązku regularnego uczęszczania na zajęcia kursu, systematycznego realizowania jego programu i przestrzegania regulaminu obowiązującego w instytucji szkoleniowej, każdorazowego usprawiedliwiania nieobecności na zajęciach szkoleniowych poprzez przedkładanie dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność najpóźniej w terminie 5 dni od daty jego wystawienia, niezwłocznego przedstawienia w powiatowym urzędzie pracy zaświadczenia ukończenia szkolenia oraz o konsekwencjach finansowych nieukończenia z własnej winy szkolenia co potwierdził podpisem w dniu [ ... ] r. na skierowaniu na wyżej wymienione szkolenie. Jak wynika z decyzji organów obu instancji oraz akt administracyjnych sprawy, R. K. nie uczestniczył w zajęciach kursu od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r., od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r., od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r., oraz od dnia [ ... ] r. do dnia [ ... ] r. Ponadto nie przystąpił do egzaminu w dniu [ ... ] r. oraz w dniu [ ... ] r. przez co nie ukończył szkolenia. Na rozprawie w dniu [ ... ] r. na pytanie Sądu czy kwestionuje powyższe terminy swoich nieobecności na kursie, skarżący oświadczył, że nie kwestionuje. Wprawdzie jak wynika ze skargi oraz z przebiegu rozprawy skarżący zakwestionował istnienie listy obecności to jednak w świetle jego oświadczenie złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym należało przyjąć, że organ w prawidłowy sposób ustalił nieobecności skarżącego na zajęciach szkoleniowych które to nieobecności oraz nie złożenie egzaminu były postawą nie zaliczenia kursu. Podniesione przez pełnomocnika skarżącego w trakcie rozprawy dowolne wyliczenie kosztów kursu przez organy administracji, a także wliczenie do kosztów kursu kosztów egzaminu do którego skarżący nie przystąpił, nie ma pokrycia w aktach administracyjnych sprawy, gdyż jak wynika z pisma Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [ ... ] r. (znak. [ ... ] ) dotyczącego zwrotu kosztów szkolenia, skierowanego do R. K. , opłata której zwrotu domaga się organ obejmowała opłatę kursową (w wysokości [ ... ] zł), a także koszt badań lekarskich (w wysokości [ ... ] zł) poniesionych przez Urząd Pracy. Pozostałe zarzuty skarżącego, a więc opieszałość organu a także nie przeciwdziałanie przez Urząd konfliktowi z jednostką prowadzącą szkolenia nie miały wpływu na prawidłowość wydania decyzji. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżący nie ukończył kursu z własnej winy, przez co zgodnie z art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucja rynku pracy, orzeczono o obowiązku zwrotu przez R. K. nienależnie pobranego świadczenia - kosztów szkolenia w wysokości [ ... ] zł brutto oraz o obowiązku spłaty powyższego zadłużenia w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.