IV SA/Wr 148/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. | Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Nr [...] wydanej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W., Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] września 2014r. w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup opału - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 8 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz.182 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że opisaną decyzją z dnia [...] września 2014 r. odmówiono M. D. przyznania zasiłku celowego na zakup opału. MOPS wskazał, że na wniosek z dnia 15 października 2013 r. MOPS decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] przyznał M. D. zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup opału w kwocie 300 zł z uwagi na nieprzekroczenie dochodu strony kryterium dochodowego. Strona w dniu 12 marca 2014 r. ponownie złożyła wniosek o przyznanie zasiłku celowego na zakup opału, podając że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie posiada środków na bieżące utrzymanie. Jednakże w związku z faktem, że na wniosek strony z dnia 15 października 2013 r. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. przyznano zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup opału w kwocie 300 zł na sezon grzewczy 2013/2014, który strona otrzymała w dniu 28 maja 2014 r., a pomoc na ten cel przyznawana jest jednorazowo w sezonie grzewczym, postanowiono odmówić przyznania ponownie tego zasiłku. Od ww. decyzji odwołał się w ustawowym terminie M. D. i zażądał stwierdzenia przewlekłości postępowania administracyjnego, uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do MOPS do ponownego rozpatrzenia, wydania postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Strona podała, że MOPS wykorzystuje procedurę w celu przewlekania postępowania administracyjnego, bowiem rozpatrzenie wniosku o przyznanie pomocy trwa już blisko 6 miesięcy. Kolegium Odwoławcze uzasadniając swoją decyzję podało, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w domku jednorodzinnym, utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. bez prawa do zasiłku, nie podejmuje prac dorywczych, otrzymuje zasiłek celowy i okresowy w kwocie 271 zł. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz .U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm.), prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 542 zł (kryterium dochodowe). Wnioskodawca spełnia więc dwie przesłanki kwalifikujące do przyznania zasiłku celowego: kryterium dochodowe i bezrobocie. SKO podkreśliło, że w myśl art. 3 i art. 4 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących, całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, co oznacza, że zasiłek celowy jest formą pomocy pieniężnej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego. Oznacza to, że samo spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia w wysokości zgodnej z oczekiwaniami. Z analizy posiadanych środków Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w W. wynika, że w żadnym roku budżetowym Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W. nie dysponował środkami finansowymi wystarczającymi na zaspokojenie wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc. Z uwagi na ograniczoną ilość środków finansowych organ I instancji przyjął zasady przyznawania pomocy jedynie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, ustalając ich katalog, do których zaliczono: żywność, opał, częściowe dofinansowanie do leków oraz wyjątkowo inne potrzeby np. zakup niezbędnego wyposażenia typu piec, łóżka dla dzieci itp. Ponieważ środki finansowe nie wystarczają na zaspokojenie tych podstawowych potrzeb dla wszystkich osób kwalifikujących się do udzielenia pomocy przyjęto dodatkowe kryteria określające komu w pierwszej kolejności pomoc jest przyznawana. Wszystkim osobom spełniającym kryteria dochodowe przyznawana jest pomoc obligatoryjna, czyli zasiłki okresowe i stałe oraz posiłki. Na pozostałe niezbędne potrzeby m. in. opał w pierwszej kolejności pomoc udzielana jest osobom, które samodzielnie nie mogą sobie poradzić i znajdują się w gorszej sytuacji w stosunku do innych mieszkańców, czyli osobom samotnie wychowujących małoletnie dzieci, rodzinom wielodzietnym oraz osobom niezdolnym do pracy z powodu wieku, niepełnosprawności lub choroby. Z uwagi na to, że wnioskodawca nie należy do żadnej kategorii ww. osób, jest osobą w wieku produkcyjnym, zdolną do pracy, nie mającą na utrzymaniu małoletnich dzieci słusznie odmówiono stronie przyznania pomocy na zakup węgla. Podkreślenia wymaga, że strona od 1991 r. czyli od 23 lata korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej w różnych formach. Wnioskodawca objęty jest comiesięczna pomocą w formie zasiłku okresowego oraz posiłku lub zasiłku celowego na żywność. Ponadto w maju 2014 r. otrzymał zasiłek celowy w kwocie 300 zł na zakup opału. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości postępowania, SKO wskazało, że rozpatrzenie wniosku z dnia 12 marca 2014 r. było wynikiem wcześniejszych uchyleń decyzji w trybie odwoławczym. Natomiast żądanie strony dotyczącego wydania postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 20 ustawy o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych nie może być uwzględnione. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Zarzucił jej: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 pkt 1, 4, 5, 6 ustawy o pomocy społecznej – poprzez bezzasadną odmowę przyznania zasiłku celowego na zakup opału; 2) rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych - poprzez sprzeczny z prawem skład Kolegium orzekającego w sprawie oraz przekroczenie uprawnień przez skład orzekający Kolegium i niedopełnienie obowiązków przez prezesa SKO W., - rażące naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1, art. 39 ustawy o pomocy społecznej, - poprzez zmianę tożsamości przedmiotowej sprawy, - rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. – poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie, 3) naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. – poprzez niezałatwienie w terminie żądania skarżącego z dnia 12 marca 2014 r. przez organ I instancji, - poprzez niezałatwienie w terminie odwołania od decyzji MOPS z dnia [...] września 2014 r. przez organ drugiej instancji. W związku z powyższym wniósł o 1) o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej 2) uchylenie w całości z powodu naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, lub 3) stwierdzenie wydania w/w decyzji z naruszeniem prawa. Ponadto wniósł 4) o niezwłoczne rozpoznanie skargi z uwagi na jej charakter; 5) zawiadomienia Prezesa Rady Ministrów o naruszeniu prawa podczas wykonywania obowiązków i uchylenie się od ich wykonywania przez prezesa SKO w W. W uzasadnieniu skargi podał, że spełnia warunki do otrzymania pomocy społecznej, natomiast przyznanie skarżącemu zasiłku celowego na zakup opału należy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym. Podniósł, że organ przyjmuje własną zasadę przyznawania zasiłków celowych na zakup żywności w jednakowej wysokości dla wszystkich podopiecznych, co nie ma oparcia w prawie, z drugiej strony bezprawnie ich różnicuje przy przyznawaniu zasiłków celowych na zakup opału, co stanowi o dowolności działania organu przy rozdziale środków na zasiłki celowe i przekroczenie granicy uznania administracyjnego przez organy orzekające w sprawie. Ponadto organy nie wykazały, że osoby, które otrzymały zasiłek na opał były w gorszej sytuacji niż wnioskodawca. Tym samym odmowa przyznania skarżącemu świadczenia jest bezzasadna. Według strony zgodnie z art. 11 pkt 9 ustawy o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych w składzie orzekającym w jego sprawie winien zasiadać prezes Kolegium. Żądanie wydania postanowienia sygnalizacyjnego rozstrzygnął skład orzekający Kolegium, a nie prezes tego Kolegium. Zauważył też, że organ II instancji powołał inną podstawę prawną decyzji niż uczynił to organ I instancji "co zmieniło rodzaj sprawy poprzez zmianę tożsamości przedmiotowej sprawy". Poza tym organ odwoławczy powołał inna podstawę prawną w osnowie decyzji i inną w jej uzasadnieniu. Organy nie zapewniły też skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, nie doręczyły szeregu pism, a tym samym uniemożliwiły skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto sprawa nie została rozpoznana przez organ pomocy w terminie określonym w art. 35 § 3 p.p.s.a. Również odwołanie nie zostało rozpoznane w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty i twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a, może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy niebędąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola Sądu, oparta na wskazanych wyżej przepisach, daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) zwana dalej ustawą o pomocy społecznej. W art. 2 ust. 1 stanowi ona, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przytoczony przepis wskazuje cel pomocy społecznej - zaspokajanie "niezbędnych" potrzeb życiowych. Artykuł 3 ust. 3 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania wniosków, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie. Pomoc społeczna, także świadczona w formie zasiłku celowego, ma charakter uzupełniający. Pomoc ta nie zaspokaja całkowicie potrzeb jej beneficjentów. Powinni oni również wykorzystywać własne środki i możliwości. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących, takie całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe, których materialnoprawną podstawę stanowi art. 39, art. 40 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej, są świadczeniami przyznawanymi w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, powoduje, że sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy. Chodzi o dostosowywanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania organów był wniosek skarżącego z dnia 12 marca 2014 r., w którym wnosił o przyznanie zasiłku celowego na zakup opału. Podstawą materialnoprawną rozpoznania wniosku jest w szczególności art. 39 ustawy o pomocy społecznej odnoszący się do zasiłków celowych. Istotą zasiłku celowego, jest zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej uniemożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, występującej u osoby, czy rodziny ubiegającej się o jego przyznanie (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/OI 964/08). Zgodnie z art. 39 powołanej ustawy, osobie lub rodzinie, która nie przekracza kryterium dochodowego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W dalszej części tego przepisu ustawodawca wymienia przykładowe cele na jaki może być przyznany ten zasiłek. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy należy przede wszystkim stwierdzić, że skarżący jest osobą, która posiada dochód miesięczny w kwocie 271 zł. Jest to kwota przyznana tytułem zasiłku okresowego. Poza sporem zatem pozostaje spełnienie przez skarżącego kryterium dochodowego, uprawniającego do przyznania zasiłku celowego. Organ z jednej strony wskazał na trudną sytuację materialną skarżącego, a z drugiej na swoje możliwości, określając jakimi zasobami dysponuje i na co je przeznacza. Wskazano, w jaki sposób są dzielone środki przeznaczone na zasiłki celowe, jako podstawę ich wysokości przyjęto kryterium różnicy między dochodem a kryterium dochodowym. Jak wynika z powołanych przepisów części ogólnej ustawy, istotne są posiadane środki i możliwości finansowe Ośrodka. Organy obu instancji wskazały, że środki te nie są wystarczające na zaspokojenie potrzeb wszystkich osób zgłaszających wnioski o pomoc. Organ I instancji określił wysokość posiadanych środków finansowych oraz ilość osób ubiegających się o pomoc. W piśmie Dyrektora MOPS w W. z dnia 10 listopada 2014 r. wyjaśniono, między innymi, że od wielu lat nie wystarczają one na zaspokojenie wszystkich zgłaszanych i nawet uzasadnionych potrzeb. Przechodząc do indywidualnej sytuacji skarżącego należy podkreślić przede wszystkim to, że skarżący od 23 lat korzysta z pomocy społecznej, jest na jej utrzymaniu, ma lat [...] i jest osobą zdrową, nie posiadającą orzeczenia o niepełnosprawności, a dolegliwości jakie zgłasza (gastryczne, dermatologiczne, niedoczynność tarczycy), nie uniemożliwiają podjęcia pracy. Skarżący nie podejmuje pracy, nawet dorywczej. Jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Jest właścicielem domu jednorodzinnego, w którym mieszka sam. Te okoliczności są niesporne i wynikają z przeprowadzonego ze skarżącym wywiadu środowiskowego, między innymi w dniu 17 marca 2014 r. Z powyższego wynika, że zainteresowany ma obiektywne możliwości podjęcia pracy, ponadto skoro posiada dom jednorodzinny, w którym mieszka sam, może również uzyskiwać środki finansowe z jego wynajmu. Zatem nie jest on w sytuacji, w której obiektywnie ze względu na stan zdrowia, wiek, sytuację rodzinną nie może zapewnić sobie środków finansowych. Uzasadnione jest stwierdzenie organu, zawarte w uzasadnieniu decyzji, jak i w piśmie Dyrektora MOPS z dnia 10 listopada 2014 r., że w pierwszej kolejności pomoc jest udzielana osobom, które nie mogą sobie poradzić z powodu wieku, niepełnosprawności, choroby, osobom samotnie wychowującym dzieci, istotne są też zgłaszane potrzeby. Organ wyraźnie podkreśla, że skoro nie posiada środków na zapewnienie podstawowych potrzeb dla wszystkich osób kwalifikujących się do pomocy, przyjmuje pewne wyżej wymienione zasady, zapewniając jednak wszystkim osobom potrzebującym pomoc obligatoryjną – zasiłki stałe, okresowe. Taki zasiłek (okresowy) został przyznany skarżącemu. Mając na uwadze opisaną sytuację i możliwości skarżącego Sąd uznaje, że odmawiając skarżącemu świadczenia pieniężnego na opał w związku z jego wnioskiem z dnia 12 marca 2014 r. organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Ponadto skarżącemu decyzja z dnia [...] maja 2014 r. przyznano zasiłek na zakup opału w wysokości 300 zł. Szczupłość środków finansowych, którymi dysponuje organ pomocy nie uzasadnia ponownie przyznania skarżącemu zasiłku na zakup opału w tym samym sezonie grzewczym. Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 7 pkt 1, 4, 5 i 6 oraz art. 39 ustawy o pomocy społecznej należy uznać za bezzasadne. Z powyższych względów nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 156 § 1pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie stwierdził również zmiany podstawy prawnej rozstrzygnięcia SKO (skarżący nie sprecyzował powyższego zarzutu). Sąd nie stwierdza także naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. i art. 145 § 1 k.p.a. Rozpoznając wniosek skarżącego z dnia 12 marca 2014 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, który miał miejsce w dniu 17 marca 2014 r. Organ nie doręczał skarżącemu pism, bo takowych w sprawie nie było. Skarżący nie składał też żadnych wniosków dowodowych, oprócz wywiadu nie przeprowadzono żadnych dowodów, nie zebrano innych materiałów nie znanych stronie. W tych okolicznościach zainteresowany na tym etapie postępowania nie miał potrzeby wypowiadania się, gdyby zresztą miał taką potrzebę, mógł to uczynić. Posiadał bowiem wiedzę jako osoba od wielu lat korzystająca z pomocy społecznej, że posiada takie prawo. Ostatecznie skarżący składając zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie wskazał co do jakich okoliczności chciał się wypowiedzieć. Zauważyć też należy, że nie doszło do uchybienia art. 35 § 3 k.p.a. Organ II instancji w zakreślonym przez ten przepis terminie wydały decyzję zgodnie z powołanym przepisem w postępowaniu odwoławczym, załatwienie sprawy powinno nastąpić – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Odwołanie nosi datę 17 października 2014 r., wpłynęło do SKO w dniu 27 października 2014 r. i zostało rozpoznane w dniu [...] listopada 2014 r. – zaskarżoną decyzją. Organ I instancji rozpoznał sprawę w terminie miesiąca, o którym to terminie mówi wskazany przez skarżącego przepis. Decyzja SKO z dnia [...] lipca 2014 r., uchylająca uprzednio wydaną decyzję organu pomocy, wpłynęła do organu pomocy w dniu 8 sierpnia 2014 r., a [...] września została wydana ponowna decyzja w sprawie. Ponadto nawet ewentualne uchybienie terminu nie może wpłynąć na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Nieuzasadniony jest również zarzut co do nieprawidłowego składu SKO orzekającego w sprawie oraz co do przekroczenia uprawnień przez skład orzekający SKO i prezesa SKO. Przepisy ustawy o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych, w tym wskazywany przez stronę art. 11 pkt 9, nie przewidują bowiem powoływania prezesa SKO do składu orzekającego w każdej sprawie rozpatrywanej przez SKO w celu zapewnienia jednolitości orzecznictwa. Natomiast postanowienie sygnalizacyjne zgodnie z art. 20 tej ustawy wydawane jest jedynie w przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w pracy organu jednostki samorządu terytorialnego, a jak wynika z uzasadnienia decyzji SKO, takowe uchybienia nie zostały stwierdzone. Sąd też nie widzi podstaw do zawiadamiania innych organów odnośnie pracy Samorządowego Kolegium Odwoławczego, czy też jego członków, w tym Prezesa Rady Ministrów. W ocenie Sądu orzeczenia organów nie naruszają prawa. W tych okolicznościach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.