IV SA/Wr 148/17

Ewa Orłowska – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [....] w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia: umorzyć postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 czerwca 2017 r. wyznaczono w niniejszej sprawie termin rozprawy na dzień 4 lipca 2017 r. W dniu 29 czerwca 2017 r. wpłynęło do Wydziału IV Tutejszego Sądu, przesłane w dniu 29 czerwca 2017 r., drogą elektroniczną, pismo skarżącego, w którym podał, że doszedł do porozumienia z wierzycielem, czyli powiatowym urzędem pracy i w związku z tym chciałby cofnąć skargę i prosić o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 3 lipca 2017 r. wpłynęła do Wydziału IV Tutejszego Sądu kopia pisma skarżącego z dnia 3 lipca 2017 r. zawierającego wniosek o cofnięcie skargi oraz oświadczenie o niemożliwości opłacenia kosztów sądowych wraz z kopią zaświadczenia powiatowego urzędu pracy o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej i kopią złożonego na urzędowym formularzu z dnia 3 lipca 2017 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 4 lipca 2017 r. wpłynął do Sądu oryginał pisma z dnia 3 lipca 2017 r. zawierającego wniosek skarżącego o cofnięcie skargi oraz oświadczenie o niemożliwości opłacenia kosztów sądowych i oryginał złożonego na urzędowym formularzu z dnia 3 lipca 2017 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k-39) i oryginał powyższego zaświadczenia. Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 lipca 2017 r., podjętym na rozprawie, Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na cofnięcie, w powyższym piśmie z dnia 3 lipca 2017 r., skargi przez skarżącego. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369.; dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W myśl art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 p.p.s.a.). Rozpoznanie wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne z uwagi na to, że prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. umorzono postępowanie sądowoadministracyjne z powodu cofnięcia przez skarżącego skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Ponadto skarżący jest w niniejszej sprawie dotyczącej zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych zwolniony z kosztów sądowych z mocy ustawy, co wynika z treści art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" p.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" p.p.s.a., zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, które w myśl art. 211 p.p.s.a. ustawy obejmują opłaty sądowe (czyli wpis sądowy i opłaty kancelaryjne) i zwrot wydatków (art. 211 w związku z art. 212 i art. 213 p.p.s.a.). Z tych względów rozpoznanie wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a i art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.