IV SA/Wr 153/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2005r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. U. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję utrzymaną nią w mocy II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz M. U. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi M. U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...]r. Nr [...]utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...]r. Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kierownik Urzędu stwierdził, iż M. U. podnosi, że w [...]r. pełnił służbę w oddziale partyzanckim. Podkreślić należy, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie podnoszonej okoliczności. O pełnieniu służby w formacjach ruchu oporu może świadczyć fakt zaprzysiężenia, posiadanie stopnia wojskowego, wykonywanie określonych zadań. Natomiast wyjaśnienia strony nie potwierdzają powyższych okoliczności, nie wskazują nawet do jakiej organizacji zainteresowany należał. Art. 1 ustawy o kombatantach w związku z art. 21 ust. 1 i 2 wymaga działań w formach zorganizowanych polegających na przynależności do określonych formacji i organizacji. W toku postępowania wyjaśniającego strona nie wskazała do jakiej organizacji miałaby należeć. Z akt sprawy wynika, iż była to spontanicznie zorganizowana grupa osób. Wobec tego stwierdzić należy, iż obecne prawo, osobom które wspierały walkę z hitlerowskim najeźdźcą nie daje podstaw do przyznania uprawnień kombatanckich (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21.01.2004 r. sygn. akt SA/Rz 1451/01). Pomijając powyższe podkreślić należy, iż twierdzenia strony nie zostały poparte jakimkolwiek dowodem. W ocenie Organu do strony nie ma zastosowania przepis art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach, wedle którego za działalność kombatancką uznaje się pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945. Zainteresowany w toku postępowania podniósł również, iż przebywał w obozie przejściowym w Ł. w [...] r. Na potwierdzenie powyższego strona nie przedstawiła żadnych dowodów. Obozy przesiedleńcze w Ł. zostały wymienione w § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. z 2001 r. Nr 106 poz. 1154), które wymienia inne miejsca odosobnienia określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Przyjmując nawet ewentualny pobyt strony w obozie przejściowym w Ł., należy zauważyć, iż do strony nie może mieć jednak zastosowania przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c, gdyż strona w [...]r. (tj. jak podaje zainteresowany w chwili przebywania w obozie przesiedleńczym) miała ukończone [...] lat. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę okoliczności pobytu w obozie B. należy zauważyć, iż obóz ten nie został wymieniony w tym rozporządzeniu, wobec powyższego za pobyt w tym obozie uprawnienia kombatanckie nie przysługują. Ponadto z akt sprawy wynika, iż strona przebywała w Niemczech na pracach przymusowych, co nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień kombatanckich. Mając na uwadze, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] r. i przyznania uprawnień kombatanckich, Kierownik Urzędu orzekł jak na wstępie. W skardze M. U. zarzucił, że decyzja Kierownika Urzędu go krzywdzi. Był bowiem ciężko represjonowany przez okupanta i osadzony w obozie pracy w B.. Taki obóz pracy istniał, przebywał w nim wraz z jeńcami, w większości radzieckimi. Był zmuszony do katorżniczej pracy. W czasie robót uległ wypadkowi, upadł pod ciężką koparkę. Skarżący opisał też swoją sytuację w czasie gdy kończyła się wojna. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie. Wniósł jednocześnie o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Pismem z dnia [...]r. M. U. wyraził zgodę na załatwienie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Decyzja administracyjna, zaskarżona przez M. U., została bowiem wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności należy zwrócić uwagę na dołączone do akt (k.1-4) pismo w języku niemieckim, którego tłumaczenia w nich brak, a z zawartej w nim treści skarżący wyprowadza korzystne dla siebie wnioski. Poprawności tego wnioskowania Sąd więc nie był władny skontrolować. Po wtóre – w istocie rzeczy, poza wspomnianym dokumentem, znaczenie w sprawie mają oświadczenia skarżącego, ale nie są one pełne. Zachodzi więc potrzeba jego przesłuchania na okoliczności sprawy (możliwość taką niesie także pomoc prawna określona w art. 52 kpa), a zwłaszcza: dlaczego z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich wystąpił dopiero w [...]r.; czy skarżący starał się odszukać te osoby, o jakich mówi na k. 9 akt, czy osoby te miały uprawnienia kombatanckie – jeśli tak z jakiego tytułu; z pisma na k. 11 akt wynika, że w Niemczech miano czynić starania mające na celu potwierdzenie, że skarżący w nich przebywał, czy zwracał się w kwestii, czy odszukano dalsze dokumenty potwierdzające pobyt skarżącego w obozie. Wreszcie bardzo doniosłymi zeznaniami skarżącego mogą być zeznania odnoszące się do podnoszonej przezeń działalności partyzanckiej. W tym względzie istotne jest czy skarżący był zaprzysiężony w oddziale partyzanckim, o jakim mówi, jaki miał stopień wojskowy, pseudonim, kto był jego dowódcą, jakie zadania w tym oddziale wykonywał. Do tych kwestii winien on także się stosownie odnieść. Uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie determinować będzie ewentualne dalsze czynności. Tak np. ustalenie przez skarżącego adresów osób, o jakich mówił, świadków zdarzeń, w których razem uczestniczyli, wymagać będzie ich przesłuchania na okoliczności sprawy. Podobnie jeśli z tłumaczenia niemieckiego oryginału pisma znajdującego się w aktach sprawy będą wynikać okoliczności istotne dla skarżącego należy go przesłuchać również na te okoliczności. Dopiero wszechstronnie wyjaśnione okoliczności sprawy pozwolą podjąć prawidłową decyzję w przedmiocie wniosku M. U. o przyznanie uprawnień kombatanckich. Reasumując: zaskarżoną decyzję i decyzję utrzymaną nią w mocy należało uchylić, jako przedwczesną, co Sąd uczynił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) gdyż jako orzeczenie negatywne nie ma ono przymiotu wykonalności.