IV SA/Wr 154/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień wdowy po kombatancie postanawia uznać się niewłaściwym i przekazać sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 3 tego artykułu, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, może w drodze rozporządzenia przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Po myśli zaś § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Dz.U z 2003 r., Nr 72, poz. 653) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, w których stroną skarżącą są osoby zamieszkałe poza obszarem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości osoby te zamieszkują. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że skarżąca mieszka w N., a zatem właściwym w rozpatrywanej sprawie stosownie do art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Z tych względów, na podstawie art. 59 § 1 cytowanej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.