IV SA/Wr 154/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. Pismem z dnia 23 lutego 2018 r. P. B. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną w komparycji postanowienia, decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., uiszczając jednocześnie wraz z wniesieniem skargi na rachunek bankowy Sądu kwotę 200 złotych tytułem wpisu od skargi, która została zaksięgowana następnie pod pozycją 807/2018. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Powyższe przedmiotowe zwolnienie odnosi się do wszystkich kategorii spraw dotyczących stosunków pracy i stosunków służbowych. Wobec tego w kontekście tych ostatnich należy wskazać , że zwolnieni z kosztów sądowych będą skarżący kwestionujący decyzje i orzeczenia wydawane w sprawach policyjnych, których przedmiotem będzie m.in. przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, zawieszenie w czynnościach służbowych, wymierzenie kary dyscyplinarnej, czy choćby zwolnienie ze służby. Jak wynika z art. 211 p.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i wydatki. Opłatami sądowymi są zaś wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 p.p.s.a). Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący – bez stosownego wezwania Sądu - uiścił niewymagane koszty sądowe, rozumiane jako różnica między kosztami pobranymi – wynoszącymi 200 złotych – a kosztami należnymi, których w niniejszej sprawie strona, mimo błędnego pouczenia zawartego w decyzji, nie miała obowiązku ponosić. Stąd też wpis – jako nienależny – podlegał zwrotowi na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) p.p.s.a.