IV SA/Wr 159/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały w lokalu oddala skargę. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 47 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.) dalej: ustawa, po rozpatrzeniu odwołania L. S. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] orzekającej o odmowie zameldowania skarżącego na pobyt stały w lokalu przy ulicy [...] w L. W dniu 26 września 2011 r. skarżący złożył w Urzędzie Miasta w L. wniosek o zameldowanie na pobyt stały w lokalu przy ulicy [...] w L.. W uzasadnieniu podał, że zamieszkuje pod wskazanym adresem i jest współwłaścicielem tego lokalu. Przesłuchany do protokołu w dniu 11 października 2011 r. skarżący oświadczył, że zamieszkuje w domu przy ul. [...] w L. i zamierza tam mieszkać do śmierci. W lokalu posiada swoje rzeczy osobiste i inne dobra. Prowadzi życie towarzyskie, które koncentruje na ulicy [...] w L. Przeprowadzona kontrola meldunkowa przez Komendę Powiatową Policji w L. nie zastała skarżącego w tym lokalu. Rozpytani sąsiedzi podali, że nie widują wyżej wymienionego od dłuższego czasu na terenie jego posesji. W dniu 16 listopada 2011 r. zeznania do protokołu złożyła E. S. Podała, że były mąż nie zamieszkuje w lokalu przy ulicy [...] w L. od lutego 2008 r. tj. jeszcze przed orzeczeniem rozwodu. Przez pewien czas przyjeżdżał do L. pozorując zamieszkiwanie. Ostatni raz był w pobliżu domu w lutym 2011 r., kiedy to siłą chciał wejść do domu. W wyniku interwencji funkcjonariuszy policji odstąpił od tego zamiaru. Od tego czasu nie pojawił się więcej. Nie dysponuje kluczami do mieszkania, nie posiada w nim żadnych swoich rzeczy, nie prowadzi życia towarzyskiego ani nie przyjmuje korespondencji. Wezwany do złożenia wyjaśnień skarżący przesłał pismo w którym podniósł, że nie zamierza szczegółowo odpowiadać na pytania, ponieważ organ I instancji każdą jego wypowiedź interpretuje na jego niekorzyść. Dalej skarżący podniósł, że został wymeldowany niesłusznie i żąda zameldowania w lokalu na pobyt stały, ponieważ zamierza w lokalu tym skoncentrować swoje funkcje życiowe. Kwestionuje działania organu I instancji i podał, że przez takie postępowanie naruszana jest jego godność osobista. Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmówił zameldowania skarżącego na pobyt stały. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie kwestionując jej zasadność. W uzasadnieniu podniósł, że organ I instancji nie dał wiary jego oświadczeniom, co do zamiaru stałego zamieszkiwania w lokalu i odmówił zameldowania. Całkowicie dowolnie ustalił, że wymieniony nie spełnił przesłanek do zameldowania. Dalej podał, że ma kilka nieruchomości i sam może decydować, kiedy i w której chce przebywać. Wraz odwołaniem, organ I instancji przesłał dostarczona przez E.S. kserokopię wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II K 1343/11 oraz kserokopię sprawozdania z wywiadu środowiskowego dotyczącego skarżącego. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu podał, że do dokonania zameldowania się na pobyt stały potrzebne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek - faktyczne zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar stałego tam przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy). Z zebranego w sprawie materiału bezspornie wynika, że skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu, w którym żąda zameldowania go na pobyt stały. Jak sam podał w piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. "...Zamierzam w lokalu przy ulicy [...] skoncentrować swoje funkcje życiowe i nie ma znaczenia dla sprawy czy robiłem porządki koło domu, z kim i kiedy Tam ostatnio spałem, oraz kto mnie odwiedzał...". W ocenie Wojewody skarżący nie spełnił przesłanek warunkujących dokonania zameldowania. Stosownie do art. 47 ust. 1 i 2 ustawy, organ gminy obowiązany jest na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Wydając decyzję administracyjną w powyższym zakresie, organ prowadzący postępowanie bada, czy spełnione zostały wskazane w ustawie przesłanki, w szczególności, czy osoba dokonująca zgłoszenia na pobyt stały lub czasowy faktycznie zamieszkuje pod adresem wskazanym we wniosku. W niniejszej sprawie ustalono, że skarżący nie przebywa w lokalu przy ulicy [...] w L.. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy są także dołączone do sprawy dokumenty, tj. kserokopia kwestionariusza wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez zawodowego kuratora sądowego dotyczącego skarżącego, zam. [...], oraz kserokopia wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II K 1343/11 z którego wynika, że "...L.S. od 2008 r. zamieszkuje w domku letniskowym stron w S.N. razem ze swoją konkubiną, z którą ma dwoje małoletnich dzieci". W przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia jest także fakt, że decyzją z dnia [...] września 2011 r. Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego, właśnie z lokalu przy ulicy [...] w L.. Powyższą decyzję wymieniony zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Jednakże do dnia dzisiejszego nie zapadło prawomocne orzeczenie sądu w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego powyższe ustalenia dowodzą, że skarżący opuścił miejsce stałego zameldowania kilka lat temu i swoje sprawy życiowe koncentruje z nową rodziną w S. N.. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący faktu, że była żona wykorzystuje decyzję administracyjną jako narzędzie walki o dom w postępowaniu o podział majątku, ponieważ sprawy rozliczeń finansowych pomiędzy byłymi małżonkami, nie mają związku ze sprawą ewidencyjną. Organ odwoławczy wskazał, że zameldowanie ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu (art. 9 ust. 2a ustawy). Postępowanie w sprawie wymeldowania (zameldowania) nie rozstrzyga spornych kwestii odnośnie uprawnień do zamieszkiwania, jak również roszczeń finansowych z tytułu poniesionych nakładów na lokal. Sporów w tym zakresie należy dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Wojewoda podniósł także, że skarżący wniósł do Sądu Rejonowego w L. pozew o ochronę naruszonego posiadania, który wyrokiem z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt I C 441/10 oddalił powództwo. Z zebranego w powyższej sprawie materiału bezsprzecznie wynika, że od 2008 r. skarżący nie zamieszkuje w L. tylko w S. N.. Powództwo zostało oddalone z uwagi na fakt, że roszczenie o przywrócenie posiadania wygasło, bowiem nie było dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia. Ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Sam zamiar stałego pobytu w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem nie jest wystarczający do zameldowania, ponieważ nie występuje łącznie z fizycznym przebywaniem w oznaczonym miejscu. Wobec braku spełnienia przez skarżącego podstawowej przesłanki zameldowania pod wskazanym adresem organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji była zasadna i zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym ustaleniu, że po rozwiązaniu małżeństwa, dobrowolnie opuścił dotychczasowe miejsce pobytu i zamieszkał na stałe w S. N., gdzie skoncentrował swoje centrum życiowe Zarzucił również naruszenie prawa polegające na błędnym i niewłaściwym zastosowaniu przepisów ustawy. Skarżący podniósł, że jego pobyt w domku letniskowym w S. N. jest jedynie pobytem czasowym, nie stałym. Z miejscowością tą nie wiąże swojej przyszłości, zamierzając powrócić do L. - do nieruchomości, której jest współwłaścicielem. Jedynym powodem tymczasowego pobytu była chęć uniknięcia eskalacji konfliktu z byłą żoną. Zdaniem skarżącego pobytu czasowego nie można w żadnym wypadku utożsamiać z przeniesieniem z L. do S. N. jego centrum życiowego. To w L. bowiem w dalszym ciągu skoncentrowane są w większości jego sprawy, tutaj mieszkają jego znajomi, z którymi się spotyka, tu mam swojego lekarza pierwszego kontaktu, lekarzy specjalistów, stomatologa tego samego od 30 lat, tu poluję, bowiem jestem myśliwym w Wojskowym Kole Łowieckim W. G. Najważniejszym zaś argumentem przemawiającym za tym, że lokalu przy ul. [...] w L. nie opuścił bezpowrotnie jest fakt, iż dobrowolnie się z niego nie wymeldował, lecz uczyniła to, bez jego wiedzy, była małżonka. W dalszym ciągu ma tu swoje rzeczy osobiste ubrania bieliznę i mnóstwo książek. Ponadto partycypuję w kosztach utrzymania domu, gdyż opłaca podatek od nieruchomości w Urzędzie Miasta Zarówno Prezydent Miasta L., jak i Wojewoda D. wydający zaskarżone decyzje, pominęli znane im okoliczności pobytu czasowego i sposób wymeldowania skarżącego. Kolejnym zarzutem skargi jest naruszenie przez organ I i II instancji art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszechstronnego okoliczności sprawy, opierając się jedynie na informacjach uzyskanych od byłej małżonki, które to z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym w L. postępowanie o podział majątku wspólnego, powinny być przyjmowane z ograniczoną wiarygodnością. Ponadto skarżący podniósł, że przeprowadzona przez Komendę Powiatową Policji kontrola meldunkowa oraz zeznania sąsiadów nie stanowią wystarczającej podstawy do odmowy zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu, ponieważ w L. przebywa nie rzadziej niż co miesiąc 2 miesiące. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 1982 r., (SA/Kr 599/82, ONSA 1982 Nr 2, poz. 96) "Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 14, poz. 85) nie określa, jaki czas musi osoba zamieszkiwać pod danym adresem, by uznać jej pobyt za stały, lecz jedynie określa termin zarejestrowania tego pobytu we właściwym organie. Nieprzebywanie bezpośrednio po zameldowaniu na pobyt stały pod wskazanym adresem nie dowodzi jeszcze braku zamiaru pobytu stałego pod tym adresem". Stosownie zatem do utrwalonej linii orzeczniczej, osoba ubiegająca się o zameldowanie na pobyt stały nie musi przebywać w danym lokalu przez żaden ustalony okres czasu, w szczególności może ona rozpocząć swój pobyt w danym lokalu w dniu zameldowania. Z takimi sytuacjami mamy powszechnie do czynienia w przypadku osób nabywających nieruchomości budynkowe bądź lokalowe, kiedy to nabywca prawa własności występuje z wnioskiem o zameldowanie w zakupionej nieruchomości, wcześniej w niej nie przebywając. Zdaniem judykatury także po uzyskaniu zameldowania na pobyt stały nie jest wymagane ciągłe przebywanie w miejscu stałego zameldowania. Judykatura stoi bowiem na stanowisku, że "osoba, przebywająca w innej miejscowości i tam zameldowana na pobyt czasowy, może zamienić mieszkanie i zameldować się na pobyt stały w nowym lokalu, a następnie w tym samym dniu wyjechać do miejsca pobytu czasowego. Nieprzebywanie bezpośrednio po zameldowaniu na pobyt stały pod wskazanym adresem nie dowodzi jeszcze braku zamiaru pobytu stałego pod tym adresem " (por. Uzasadnienie do w/w wyroku). W świetle przytoczonego orzecznictwa zarówno decyzja organu I, jak i II instancji są, zdaniem skarżącego sprzeczne z obowiązującym prawem. Organy orzekające dokonały bowiem błędnej wykładni art. 6 ust. 1 ustawy, przyjmując, że z pobytem stałym zawsze i nierozerwalnie wiąże się "faktyczne zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod wskazanym adresem". W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a). W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Organy meldunkowe prawidłowo wskazały, ze zgodnie z treścią przepisu art. 10 ust. 1 ustawy najważniejszym warunkiem zameldowania się pod określonym adresem jest przebywanie w danym lokalu dłużej niż 3 doby. Osoba ubiegająca się o zameldowanie powinna zatem zamieszkiwać pod danym adresem w czasie dokonywania zameldowania. Ma ono bowiem potwierdzić stan aktualny, a nie przeszły lub przyszły. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie i wymeldowanie z pobytu stałego lub czasowego jest jedynie rejestracją danych o miejscu pobytu osoby. Obowiązek meldunkowy wynika wprost z przepisów ustawy (art. 5, 6, 10 i art. 15) i nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu danych wymaganych właściwemu organowi, który dokonuje rejestracji, będącej czynnością materialno- techniczną, rodzącą skutki prawne. Zasadą jest więc, że czynności ewidencyjne podejmowane są na podstawie zgłoszenia osoby zobowiązanej do wykonania swojego obowiązku meldunkowego. Od tej zasady ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych m.in. w art. 47 ust. 2 przewiduje wyjątki, dopuszczające wydanie decyzji w sprawie zameldowania lub wymeldowania. Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu osoby wykonującej obowiązek meldunkowy budzą wątpliwości, organ prowadzący ewidencję jest upoważniony rozstrzygnąć o dokonaniu zameldowania lub wymeldowaniu. Na tej podstawie organ ewidencyjny rozstrzyga, gdy istnieją wątpliwości, co do zameldowania danej osoby i w takiej sytuacji obowiązany jest ustalić, czy osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczy, spełnia warunki określone w ustawie o ewidencji i dowodach osobistych. W rozpatrywanej sprawie wątpliwość orzekających organów budził fakt zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu. Zdaniem Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżący nie zamieszkuje na stałe w przedmiotowym lokalu, co dawało z kolei podstawę do odmowy zameldowania skarżącego zgodnie z jego wnioskiem. Postępowanie administracyjne wykazało, że skarżący nie mieszka w domu położonym przy ul. [...] w L. i przeniósł się do domu letniskowego w S. N.. Ze znajdującego się w aktach sprawy wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt I C 441/10 oddalającego powództwo skarżącego o ochronę naruszonego posiadania nieruchomości obejmującej dom i garaż w L. wynika, że skarżący od 2008 r. nie ma dostępu do tej nieruchomości (str. 5 uzasadnienia). Ponadto w wyroku tym stwierdzono, że skarżący po przejściu na emeryturę (styczeń 2005 r.) wyjechał do S. N., gdzie poznał kobietę, z którą się związał oraz że od stycznia 2008 r. nie prowadzi z byłą żoną wspólnego gospodarstwa domowego. W wyroku tym wskazano również, że skarżący zamierza spędzać czas zarówno w domu w S. N. jak i okresowo w L., głównie z uwagi na opiekę medyczną. Znaczenie ma również fakt, że w wyroku tym stwierdzono, iż była żona nieprzerwanie i samodzielnie posiadała tą nieruchomość, a posiadanie to, nie zostało przerwane przez przemijającą przeszkodę, czyli skuteczne lub nieskuteczne próby wejścia skarżącego do domu. Ustalenia te potwierdzają, że skarżący dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego w L. W rozpoznawanej sprawie istotne jest także to, że powyższe powództwo skarżącego zostało wspomnianym wyrokiem, z dnia 22 grudnia 2010 r., oddalone z uwagi na to, że roszczenie o przywrócenie posiadania wygasło, ponieważ nie było dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia. W orzecznictwie sądowym został bowiem utrwalony pogląd, że przejawem dobrowolnego opuszczenia miejsce pobytu stałego jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania (wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 679/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II Sa/Bd 881/07). Znaczenie ma nie sam fakt zgłoszenia roszczenia do właściwych organów (np. wniesienie powództwa do sądu), ale stwierdzenie podstaw do udzielenia ochrony prawnej naruszonego posiadana. Skarżący nie uzyskał tej ochrony, co także pozwala przyjąć, że opuścił miejsce pobytu w L. dobrowolnie. W ocenie Sądu, znaczenie ma również znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja Wojewody D. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], orzekająca o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ulicy [...] w L.. Skarga w tej sprawie została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny we Wrocławiu z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 747/11 (prawomocny z dniem 18 maja 2012 r.) oddalona. Sąd zauważa również, że małżeństwo skarżącego zostało rozwiązane przez rozwód prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I ACa 685/08, a skarżący przebywa w nieformalnym związku, z którego urodziło się dwoje dzieci (daty urodzenia: [...] września 2009 r.- akt urodzenia nr [...] luty 2011 - pismo byłej żony z dnia [...] sierpnia 2011 r.) (powyższe dane zawarte są w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2012 r. Sygn. akt IV SA/Wr 747/11 str. 13 wiersz, 10-15 od góry) . Skoro zatem małżeństwo skarżącego zostało rozwiązane przez rozwód i pozostaje on w nieformalnym związku, z którego urodziło się dwoje dzieci, to w świetle przedstawionych wyżej okoliczności obejmujących opuszczenie domu w L. w lutym 2008 r., wywóz rzeczy znajdujących się na wyposażeniu tego domu i sejfu z bronią do domu w S. N., liczne interwencje policji w domu w L. w związku z utrudnianiem skarżącemu wejścia do niego przez byłą żonę i oddalenie powództwa o ochronę naruszonego posiadania, nie można przyjąć, że miejsce stałego pobytu skarżącego znajduje się w domu w L., gdzie nie zamieszkuje od kilku lat ani sam skarżący, ani też nigdy nie zamieszkiwała jego partnerka czy też małe dzieci, z którymi tworzy nową rodzinę. W tej sytuacji przyjąć należy, że skarżący nie przebywa w miejscu wskazanym na pobyt stały. Pomiędzy byłymi małżonkami toczy się przed Sądem Rejonowym w L. (sygn. akt I Ns 821/10) postępowanie o podział majątku, z którego wynika, że wnioskodawczyni (była żona) i uczestnik tego postępowania (skarżący) są zgodni co do sposobu podziału majątku, w wyniku którego, była żona ma otrzymać dom w L., a skarżący dom w S. N.. Wniosek w tej sprawie został sporządzony w dniu 11 sierpnia 2010 r. i tego samego dnia wpłynął do Sądu Rejonowego. Powyższe przeczy twierdzeniom skarżącego zawartym w skardze, że zarówno on jak i była żona starają się uzyskać wyłączne prawo do domu w L. Wyrażenie przez skarżącego, po upływie dwóch lat od opuszczenia domu w L., zgody co do sposobu podziału wspólnego majątku poprzez uzyskanie przez niego prawa własności domu w S. N. dodatkowo podkreśla, że skarżący dąży do uzyskania wyłącznego prawa własności domu, w którym ma stałe miejsce pobytu i gdzie koncentruje się jego centrum życiowe. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniającego organu I instancji zostało przeprowadzone w sposób nie uchybiający zasadom postępowania administracyjnego i sprawa została w sposób prawidłowy wyjaśniona. W związku z powyższym zarzuty podniesione w skardze są chybione. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.