IV SA/Wr 162/17

Wrocław, dnia 5 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r., na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV, sprawy z zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 162/17, odrzucające skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2017 r., o sygn. akt IV SA/Wr 162/17, odrzucającego skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 732/15, ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 162/17 odrzucił skargę kasacyjną Z.R. (dalej jako: skarżący) od postanowienia Sądu z dnia 12 kwietnia 2017 r., odrzucającego skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 732/15. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł sporządzone osobiście zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu z uwagi na jego niedopuszczalność. Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, objęte jest przymusem jego sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego. Następnie należy wskazać, że w myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania w zakresie zażaleń odpowiednie zastosowanie mają przepisy o skardze kasacyjnej. Stąd też tak jak w przypadku skargi kasacyjnej, konsekwencją naruszenia przymusu, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., jest uznanie zażalenia, sporządzonego przez samego skarżącego, jako niedopuszczalnego na podstawie art. 178 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że brak polegający na niesporządzeniu zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika nie podlega ani konwalidacji (uzdrowieniu), ani nie stanowi braku formalnego, podlegającego uzupełnieniu w drodze art. 49 § 1 p.p.s.a. Wobec czego, w oparciu o art. 178 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.