IV SA/Wr 162/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Decyzją wskazaną w komparycji postanowienia, D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u I. W. (zwanego dalej: strona, skarżącym ) choroby zawodowej. Powyższa decyzja organu odwoławczego doręczona została skarżącemu w dniu 18 maja 2017 r. W dniu 8 marca 2018 r. (data nadania) strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję ostateczną , składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podniósł, że uchybił terminowi do wniesienia skargi nie z własnej winy, gdyż został wprowadzony w błąd, co do sposobu jej wniesienia. Wskazał, że po otrzymaniu decyzji organu odwoławczego udał się siedziby Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w L. (dalej: PSSE) w celu uzyskania wskazówek co trybu składania skargi, gdyż pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji było dla niego niejasne. Pracownik organu wyjaśnił skarżącemu, że skargę należy złożyć w siedzibie organu I instancji wskazując jako podmiot właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu za pośrednictwem D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Stosując się do powyższego, skarżący złożył w dniu 11 czerwca 2017 r. skargę w siedzibie organie I instancji, otrzymując pokwitowanie i zapewnienie, że jeszcze tego samego dnia zostanie wysłana. Po upływie około trzech miesięcy skarżący zaniepokoił się tym , że nie otrzymał żadnej korespondencji z Sądu. Udał się do PSSE, gdzie zapewniono go, że wszystkie dokumenty zostały wysłane oraz poinformowano, że na termin rozprawy sądowej czeka się długo. Po upływie kolejnych trzech miesięcy skarżący ponownie udał się do PSSE , aby dowiedzieć się o stan sprawy , ale w dalszym ciągu kazano mu czekać na dokumenty z Sądu. Wobec tego zadzwonił do Sądu i dowiedział się, że żadna dokumentacja w jego sprawie nie wpłynęła. Ponownie udał się do PSSE i zażądał przedstawienia dowodów doręczenia skargi. Okazało się, że skarga pomimo upływu ponad 9 miesięcy dalej znajduje się w PSSE. Pracownicy stacji obiecali mu zawiezienie dokumentacji do W. jeszcze tego samego dnia, tj. 22 lutego 2018 r. Zapewniono go, że nie poniesie żadnych konsekwencji z powodu błędu pracownika organu. Następnie skarżący otrzymał w dniu 28 lutego 2018 r. pismo od organu odwoławczego informujące, że chcąc nadać sprawie bieg powinien złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zdaniem skarżącego, działanie PSSE było celowe i zmierzało do wprowadzenia go w błąd tak, aby rozpoznanie jego skargi było niemożliwe. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. uznał wniosek skarżącego o przywrócenie terminu za zasadny , przyznając ,że gdyby organ I instancji niezwłocznie nadał skargę do właściwego organu , wówczas byłby ona złożona w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Przy czym stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należało w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek złożony został w przewidzianym ustawą siedmiodniowym terminie. Sąd w rozpatrywanej sprawie przyjął, że przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem 6 marca 2018 r., tj. z datą, w której skarżący otrzymał pismo organu odwoławczego informujące go o wpłynięciu jego skarg do organu oraz zawierającego pouczenie o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą wniesiony został w dniu 8 marca 2018 r., a zatem w terminie. Dopełniono również uchybionej czynności, składając wraz z wnioskiem skargę. Pozostaje poza sporem w niniejszej sprawie fakt ,że miało miejsce uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 18 maja 2017 r., zaś skargę wniesiono w dniu 8 marca 2018 r., podczas gdy termin do jej wniesienia upłynął z dniem 19 czerwca 2017 r. Zaistniała sytuacja dała możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku w sposób wystarczający uprawdopodobniony został brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika bowiem, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie nastąpiło z winy skarżącego. Wprawdzie zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie jej zaskarżenia, jednak jak wskazał skarżący pouczenie to było dla niego niejasne. W związku z tym nie można jednak przypisać skarżącemu zachowania świadczącego braku należytej staranności, skoro od urzędników starał się uzyskać niezbędne informacje o trybie złożenia skargi. W realiach analizowanego przypadku z uwagi na przyznany przez organ odwoławczy fakt przetrzymania skargi przez organ I instancji ,przypisanie winy skarżącemu w uchybieniu terminu do wywiedzenia skargi doprowadziłoby do nieuzasadnionego jego pokrzywdzenia . W tym miejscu wymaga bowiem podkreślenia, że pożądane jest zachowanie pewnego kompromisu polegającego na tym, aby z jednej strony mieć na uwadze obiektywny miernik staranności, której można i trzeba wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, a z drugiej zaś strony powstrzymanie się od nadmiaru formalizmu, aby z tego powodu nie zamknąć stronie prawa do sądu. Należy bowiem mieć na uwadze, że nadmiernie rygorystyczne stanowisko w kwestii przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności, sprzeczne z prokonstytucyjną wykładnią przepisów procesowych, pozbawiałoby stronę prawa rozstrzygnięcia jej sprawy przez sąd, a co za tym idzie, naruszałoby podstawowe prawa jednostki, w tym uprawnienia do skutecznej ochrony sądowej. Reasumując powyższe, wniosek zasługuje na uwzględnienie , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do orzeczenia jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. .