IV SA/Wr 163/08

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Skarżący złożył wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 17 kwietnia 2008 r. odrzucającym Jego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu wniosku podał, że nie posiada środków finansowych na opłacenie adwokata, ponieważ jest osobą samotną, nie osiągającą żadnych dochodów, bezrobotną bez prawa do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania. Jest najemcą lokalu mieszkalnego Gminy W. i nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, przedmiotów i papierów wartościowych. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ustanowienie pełnomocnika z urzędu (adwokata lub radcy prawnego) obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny. Mając na uwadze, iż skarżący jest osobą samotną, bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiadającą majątku oraz wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika przyjąć należy, iż wykazał on, że spełnia przesłanki warunkujące ustanowienie adwokata. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.