IV SA/Wr 164/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w G., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz art. 108 § 1 kpa, zwolnił podkomendanta H. S. ze służby w Policji z dniem 15 grudnia 2007 r. W motywach rozstrzygnięcia organ decyzyjny wskazał, iż w dniu 16 września 2002 r. wszczęte zostało przeciwko podkom. H.S. postępowanie dyscyplinarne, w którym obwiniono go o popełnienie przestępstwa z art. 177 § 2 kk, a następnie rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] zawieszono w czynnościach na okres trzech miesięcy. Niezależnie od powyższego, w dniu 23 września 2002 r. Prokurator Rejonowy w L. przedstawił wymienionemu policjantowi zarzut popełnienia przestępstw z art. 177 § 2 kk w związku z art. 178 kk i o czyn z art. 162 kk. Po upływie trzech miesięcy zawieszenia strony w czynnościach służbowych, Komendant Powiatowy Policji w G. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] przedłużył ten okres do czasu ukończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że okoliczności i skutki zaistniałego zdarzenia, poważne zarzuty wobec podkom. H. S., dobro prowadzonego w tej sprawie postępowania karnego oraz możliwość wystąpienia ujemnych następstw pełnienia przez niego służby objętej szczególnym społecznym zaufaniem powoduje, że dalsze zawieszenie w czynnościach służbowych jest uzasadnione. Policjant nie wniósł odwołania w tej sprawie. Po rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] uznał podkom. H. S. winnym popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 kk w związku z art. 178 § 1 kk i wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Uniewinnił go zaś od zarzutu popełnienia czynu z art. 162 kk. W dniu [...] Sąd Okręgowy w L. po rozpatrzeniu apelacji wniesionych przez Prokuratora Rejonowego w Lubinie i oskarżonego oraz jego obrońców, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L. (sygn. akt. [...]). Reasumując wskazać trzeba, że postępowanie karne przeciwko podkom. H. S. nadal trwa. W jego toku, nieprawomocnym wyrokiem, policjant został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, polegającego na nieudzieleniu pomocy poszkodowanym w spowodowanym wypadku i ucieczki z jego miejsca. Dalszych ustaleń i oceny dowodów zgromadzonych w sprawie wymaga natomiast kwestia spowodowania wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym. W tym miejscu Komendant Powiatowy Policji zaznaczył, że zgodnie z § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych organ, który w pierwszej instancji wydał decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych, uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych. Do chwili obecnej nie ustały przesłanki uzasadniające zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych. Zgodnie zaś z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W odwołaniu od tej decyzji H. S. wniósł o jej uchylenie, zarzucając obrazę przepisów art. 107 kpa poprzez niepowołanie podstawy prawnej decyzji (art. 104 kpa), art. 10 kpa poprzez niezastosowanie zasady uczestnictwa strony w postępowaniu, polegającej na zaniechaniu umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz obrazę przepisu art. 108 kpa poprzez zaniechanie uzasadnienia potrzeby nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odwołujący się podniósł, że przyczyny zawieszenia ustały dawno temu, albowiem Komendant Powiatowy Policji w G. opiera swą decyzję o uchylony w całości przez Sąd Okręgowy w L. wyrok Sądu Rejonowego w L., sygn. akt. [...], który uznał go winnym popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 kk w związku z art. 178 § 1 kk. Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] uchylił to orzeczenie w całości i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania obejmując całość postępowania nieumyślnością. Jak dalej wskazał odwołujący się, na obecnym etapie prowadzonego postępowania sądowego wszystko wskazuje na to, że zostanie uniewinniony od stawianych mu przez Prokuratora Rejonowego w L. zarzutów. Nadto stwierdził, iż decyzja o zwolnieniu go ze służby jest krzywdząca, a jej argumenty nie znajdują potwierdzenia w aktualnym stanie faktycznym prowadzonego przez Sąd postępowania. Podał, iż jest niezrozumiałe dla niego to, że organ, który wydaje tak istotną i dotkliwą w skutkach decyzję nie dokonał oceny stanu faktycznego sprawy. Odwołujący się wskazał również, że Komendant Powiatowy Policji w G. wydając krzywdzącą dla niego decyzję nie zapoznał się z materiałem dowodowym uzyskanym przez Sąd Rejonowy w L. w wyniku konfrontacji biegłych, jaka miała miejsce w listopadzie br., a wydając decyzję wiedział, że całość postępowania sądowego objęta jest "nieumyślnością". Wiedział także, iż jest niewiadomą komu i czy Sąd przypisze winę. Dla odwołującego się jest też niezrozumiałe, dlaczego wydając taką decyzję administracyjną nie poinformowano go wcześniej o wszczęciu procedury zwolnienia ze służby, a samo wydanie decyzji nastąpiło w czasie jego leczenia szpitalnego. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy kwestionowany rozkaz personalny z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej wskazano, że rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w G. zwolnił z dniem 15 grudnia 2007 r. ze służby w Policji podkom. H. S. - detektywa Sekcji Kryminalnej KPP w G. Jak dalej podał organ odwoławczy, w dniu 16 września 2002 r. Komendant Powiatowy Policji w G. wszczął przeciwko podkom. H. S. postępowanie dyscyplinarne, w którym obwinił go o popełnienie przestępstwa z art. 177 § 2 kk, a następnie rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] zawiesił w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Niezależnie od powyższego, w dniu 23 września 2002 r. Prokurator Rejonowy w L. przedstawił wymienionemu policjantowi zarzuty popełnienia przestępstw polegających na tym, że: 1) w nocy [...] w P., rej. L., kierując samochodem marki Renault Laguna nr rej. [...], umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że zjechał na lewą połowę jezdni i najechał na idącą tą stroną drogi A. M., powodując u niej obrażenia ciała w postaci ciężkiego urazu mózgowo-czaszkowego, w wyniku czego nastąpił jej zgon, a następnie zbiegł z miejsca wypadku, tj. o czyn z art. 177 § 2 kk w związku z art. 178 kk, 2) w nocy [...] w P., rej. L., po spowodowaniu wypadku drogowego nie udzielił pomocy A. M. i A. Sz. znajdującym się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia, czym działał na szkodę w/w, tj. o czyn z art. 162 kk. Po upływie trzech miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych podkom. H. S., Komendant Powiatowy Policji w G. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] przedłużył ten okres do czasu ukończenia postępowania karnego. Po rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] uznał podkom. H. S.: - winnym tego, że w nocy [...] w P. rej. L., kierując samochodem marki Renault Laguna nr rej. [...], naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że prowadząc pojazd z nadmierną prędkością zjechał na lewą połowę jezdni i najechał na pieszą A. M., powodując u niej obrażenia ciała w postaci ciężkiego urazu mózgowo-czaszkowego polegającego na stłuczeniu pnia mózgowego z wieloodłamowym poprzecznym złamaniem kości podstawy czaszki, doprowadzając do ostro narastającej niewydolności krążeniowo-oddechowej pochodzenia mózgowego i natychmiastowej śmierci, a następnie zbiegł z miejsca wypadku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 kk w związku z art. 178 § 1 kk i wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, - uniewinnił go od zarzutu popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 2). W dniu [...] Sąd Okręgowy w L., po rozpatrzeniu apelacji wniesionych przez Prokuratora Rejonowego w L. i oskarżonego oraz jego obrońców, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L. (sygn. akt [...]). W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy w L. stwierdził, że Sąd Rejonowy ograniczył postępowanie dowodowe jedynie do konfrontacji wszystkich biegłych z zakresu ruchu drogowego sporządzających w tej sprawie opinie, w pozostałym zakresie korzystając z dotychczasowych ustaleń. Poza tym podkreślił, że oskarżony w krótkim czasie po zdarzeniu przybył na miejsce wypadku ujawniając, że jest jego sprawcą, usiłował pomóc w poszukiwaniach ofiary wypadku i pozostawał przy swoim samochodzie oczekując na przybycie funkcjonariuszy Policji, nie podejmując żadnych kroków utrudniających identyfikację jego osoby. Stwierdzić zatem należy, że postępowanie karne przeciwko podkom. H. S. trwa nadal. W jego toku nieprawomocnym wyrokiem policjant został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, polegającego na nieudzieleniu pomocy poszkodowanym w spowodowanym przez niego wypadku i ucieczki z jego miejsca. Natomiast dalszych ustaleń i oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, wymaga kwestia spowodowania wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym. Komendant Powiatowy Policji w G. wydając rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] o przedłużeniu okresu zawieszenia odwołującego się do czasu zakończenia postępowania karnego, argumentował to rangą przedstawionych zarzutów oraz możliwością wystąpienia ujemnych następstw przywrócenia funkcjonariusza do objętej szczególnym zaufaniem społecznym służby. Biorąc pod uwagę opisany wyżej stan faktyczny należy stwierdzić, że podkom. H. S. pozostaje zawieszony od dnia 16 września 2002 r., a przesłanki tego zawieszenia nie ustały. Nadal przeciwko wymienionemu policjantowi toczy się postępowanie karne (sygn. akt [...]). Tym samym, Komendant Powiatowy Policji w G. zwalniając odwołującego się ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, działał w granicach przysługujących mu uprawnień. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji w sytuacji zakończenia postępowania karnego prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego, funkcjonariusza zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, przywraca się do służby w Policji na równorzędne stanowisko. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu H. S. zarzucił, że narusza ona: - art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez jego błędne i pozbawione konsekwencji zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie ponosi winy w braku ustania przyczyny będącej podstawą zawieszenia go w czynnościach służbowych, zaś prowadzone postępowanie karne, a zwłaszcza wskazania zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w L. uchylającym wyrok Sądu Rejonowego w G., czynią uzasadnionym stanowisko, że zostanie uniewinniony od wszystkich stawianych mu zarzutów, w najgorszym wypadku zaś skazany za spowodowanie nieumyślnego wypadku w ruchu lądowym; - art. 7 kpa, art. 8 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa przez brak dbałości o ustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, rażące wykroczenie poza granice właściwego uznania administracyjnego, naruszające zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywatela i w efekcie dopuszczenie do stosowania normy uprawniającej w sposób sprzeciwiający się zasadom słuszności i celowości, bez jednoczesnego wyjaśnienia podstawy faktycznej takiego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji osłabia zaufanie co do wnikliwości i obiektywizmu organów wydających zarówno rozkaz personalny jak i zaskarżoną decyzję. W związku z powyższym, wniósł o jej uchylenie. Skarżący podniósł, że podstawę prawną zwolnienia go ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Przepis ten, w przeciwieństwie do wszystkich pozostałych podstaw fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 1-8 ustawy o Policji, stanowi podstawę najbardziej ogólną i niedookreśloną. Celowość podstaw wskazanych w art. 41 ust. 2 pkt 1-8 ustawy o Policji, w przypadku ich faktycznego ziszczenia w realiach danej sprawy jest każdorazowo jasna. Inaczej rzecz się ma w odniesieniu do podstawy przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego, sam upływ okresu 12-miesięcznego zawieszenia w czynnościach służbowych (jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia) bez drobiazgowej, wnikliwej i obiektywnej analizy przyczyny będącej podstawą zawieszenia oraz powodów, z których przyczyna ta w dalszym ciągu się utrzymuje, a następnie należytego wyjaśnienia tych okoliczności w podstawie faktycznej wydanej decyzji, nie powinien uprawniać komendanta do wydania rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Przeto literalne korzystanie ze wskazanej normy kompetencyjnej, z całkowitym pominięciem norm o charakterze ogólnym przewidzianych w procedurze administracyjnej, uznane być musi za nieprawidłowe. Zdaniem skarżącego, w realiach niniejszej sprawy, organ wydający rozkaz personalny, a także organ wydający zaskarżoną decyzję w sposób rażący wykroczyły poza ramy prawidłowego uznania administracyjnego. Nie budzi wątpliwości, że zwolnienie ze służby przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Nie budzi także wątpliwości, zgodnie z utartymi poglądami doktryny, że uznanie administracyjne nie oznacza dowolności uprawnionego organu w wydawaniu określonej decyzji, a funkcje limitujące taki organ spełniają normy wysłowione w zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza w art. 7 kpa, zgodnie z którą organ obowiązany jest uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela. Przechodząc na grunt uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie ulega kwestii, że Komendant Wojewódzki Policji we W. w żaden sposób nie uzasadnił celowości zwolnienia skarżącego ze służby. Samo dostrzeżenie przez organ administracyjny istnienia ustawowych przesłanek "braku ustania przyczyny zawieszenia" oraz "upływu 12 miesięcy istnienia zawieszenia w czynnościach służbowych" i następnie dokonanie subsumcji tych okoliczności pod normę przewidzianą w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, w sposób oczywisty nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 kpa, co w efekcie uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę rozumowania organu administracyjnego. Co więcej, jak twierdzi skarżący, przebieg postępowania karnego przeciwko niemu, a zwłaszcza wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] (sygn. akt [...]) uchylający w całości wyrok Sądu Rejonowego w L. i przekazujący sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz wskazania zawarte w jego uzasadnieniu, prowadzą do wniosku, że w efekcie ponownego rozpoznania sprawy, co najwyżej skazany zostanie za nieumyślne spowodowanie wypadku w ruchu lądowym, a wręcz bardzo prawdopodobnym jest, że zostanie całkowicie uniewinniony od stawianych mu zarzutów. Niezrozumiałym zatem rozstrzygnięciem jest wydanie przez Komendanta rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia go ze służby w chwili obecnej, kiedy postępowanie karne przebiega dla niego pomyślnie. Skarżący wskazał także, iż został zawieszony w czynnościach już dnia 3 października 2002 r. i nie powinno uchodzić uwadze, że nie ponosi on żadnej winy w tym, że przyczyna będąca podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych nie ustała. Od samego początku postępowania karnego w sposób należyty wykonuje wszystkie obowiązki procesowe, czym z pewnością wydatnie przyczynia się do przyśpieszenia ukończenia tego postępowania i zarazem doprowadzenia do odpadnięcia przyczyny, dla której pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych. Nie powinien więc ponosić konsekwencji tego, że postępowanie karne trwa tak długo. Według skarżącego, zaskarżona decyzja nie sprzyja budowaniu zaufania do wnikliwości i obiektywności procedowania organów administracyjnych. Nadto, sprzeciwia się nie tylko oczywistemu, słusznemu interesowi obywatela, ale również nie daje się pogodzić z interesem społecznym. Za sprzeczne z interesem społecznym uznać należy dokonanie zwolnienia funkcjonariusza legitymującego się 15-letnim stażem nienagannej pracy, nigdy nie karanego, odnoszącego sukcesy w pracy wykrywczej i otrzymującego za to liczne wyróżnienia, na podstawie normy o charakterze ogólnym bez należytego, wnikliwego uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie wskazując jednocześnie, iż zarzuty skargi są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Sąd administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji administracyjnej z obowiązującymi przepisami prawa na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku istotnych wad w postaci naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga podlega zatem oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] o zwolnieniu podkom. H. S. ze służby w Policji. Podstawę materialnoprawną zawartego w niej rozstrzygnięcia stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz.U. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w brzmieniu: Policjanta można zwolnić ze służby min. w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Do zastosowania powołanego przepisu wymagane jest zatem spełnienie dwóch przesłanek: upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i nieustanie przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby, w trybie przywołanego art. 41 ust. 2 pkt 9 cyt. ustawy oparta jest na zasadzie uznania administracyjnego ograniczonego /"może /.../ jeżeli"/. Organ administracyjny korzystając z tej konstrukcji prawnej zobowiązany jest do ustalenia okoliczności, które uznanie to ograniczają. W niniejszym przypadku chodzi o to czy upłynęło 12 miesięcy zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych i czy nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Nie budzi wątpliwości w sprawie, że w obrocie prawnym utrzymuje się rozkaz personalny Nr [....] Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] mocą którego przedłużono okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Również okoliczności, które legły u podstaw zawieszenia nie ustały w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem bowiem z dnia [...] Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w G. wszczął wobec podkom. H. S. postępowanie dyscyplinarne w którym obwinił go o to, że: w dniu [...] w miejscowości P. kierując samochodem osobowym m-ki Renault Laguna nr rej. [...] na drodze [...] potrącił prawidłowo idące lewą stroną drogi trzy osoby piesze w wyniku czego jedna z nich poniosła śmierć na miejscu tj. o czyn z art. 177 § 2 kk. Komendant Powiatowy Policji w G., z uwagi na okoliczności zaistniałego zdarzenia, dobro prowadzonego w sprawie postępowania karnego i dyscyplinarnego oraz fakt ujemnych następstw pozostawienia funkcjonariusza w objętej szczególnym zaufaniem społecznym służbie, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] zawiesił podkom. H. S. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. W dniu 23 września 2002r. Prokurator Rejonowy w L. przedstawił funkcjonariuszowi zarzuty popełnienia przestępstw polegających na tym że: 1) w nocy [...] w P. rej. L., kierując samochodem marki Renault Laguna nr rej. [...], umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że zjechał na lewą połowę jezdni i najechał na idącą tą stroną drogi A. M., powodując u niej obrażenia ciała w postaci ciężkiego urazu mózgowo-czaszkowego, w wyniku czego nastąpił jej zgon, a następnie zbiegł z miejsca wypadku, tj. o czyn z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 kk, 2) w nocy [...] w P., rej. L. po spowodowaniu wypadku drogowego nie udzielił pomocy A. M. i A. Sz. znajdującym się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia, czym działał na szkodę w/w, tj. o czyn z art. 162 kk. Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] uznał podkom. H.S.: - winnym tego, że w nocy [...] kierując samochodem marki Renault Laguna nr rej. [...], naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że prowadząc pojazd z nadmierną prędkością zjechał na lewą połowę jezdni i najechał na pieszą A.M., powodując u niej obrażenia ciała w postaci ciężkiego urazu mózgowo – czaszkowego polegającego na stłuczeniu pnia mózgowego z wieloodłamowym poprzecznym złamaniem kości podstawy czaszki, doprowadzając do ostro narastającej niewydolności krążeniowo-oddechowej pochodzenia mózgowego i natychmiastowej śmierci, a następnie zbiegł z miejsca wypadku tj. popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk i wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, - uniewinnił go od zarzutu popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 2). Wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w L. uchylił wyżej opisany wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W związku z tym powód zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego utrzymuje się nadal a w świetle tej okoliczności (zawieszenie w czynnościach służbowych) zwolnienie go ze służby w Policji należy uznać za zasadne. Nie ma przy tym racji skarżący gdy zarzuca, iż wystąpienie tych tylko okoliczności nie jest wystarczające do zwolnienia ze służby skoro przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji wyraźnie taką możliwość określa. Do tego, już gdy zawieszano skarżącego w czynnościach służbowych, powoływano się na okoliczności i skutki zdarzenia, w którym uczestniczył skarżący, a także szczególne wymogi wobec funkcjonariusza Policji. Trudno byłoby uznać, iż te motywy nie utrzymują się w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji i nie mają też do niej stosownego odniesienia. Nie było natomiast obowiązkiem administracji policyjnej ani badanie biegu postępowania w tej sprawie, toczącego się przed sądem karnym, ani prognozowanie jego efektu, czy bieżące sprawdzanie istnienia podstaw zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, zwłaszcza w toku postępowania wyjaśniającego, zakończonego zaskarżoną decyzją. Powyższy wywód należy uzupełnić stwierdzeniem, iż decyzja ta nie kształtuje ostatecznie sytuacji prawnej skarżącego skoro przepis art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji przewiduje możliwość przywrócenia funkcjonariusza do służby na równorzędne stanowisko w sytuacji w tym przepisie określonej. Reasumując skargę należało oddalić na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.