IV SA/Wr 165/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Mirosława Ostrowska-Rozbicka Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata - Masternak-Kubiak Asesor WSA Alojzy Wyszkowski /sprawozdawca/ Protokolant: Robert Hubacz po rozpoznaniu w 23 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Międzyzakładowej Organizacji Związkowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych przy Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we W. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia pracownikom Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we W. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Okręgowy Inspektor Pracy we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia pracownikom Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we W. po rozpatrzeniu odwołania Zastępcy Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we W. przy ul. K. [...] uchylił w całości zaskarżone decyzje nr [...] i [...] zawarte w nakazie z dnia [...]r., nr [...] Okręgowego Inspektora Pracy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że trakcie rozpatrywania odwołania ustalił, iż w "Protokole uzgodnień i rozbieżności z posiedzenia Zespołu Negocjacyjnego ze Związkami Zawodowymi w sprawie podwyżek wynagrodzeń" z dnia [...]r., poza pkt. 1. (w części "Strona Pracodawcy"), zapisano, cyt. "Szpital nie podważa prawa do podwyżki wynagrodzeń przewidzianej ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. w brzmieniu art. 4a ust.2 "W samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracownika, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy łącznie ze skutkami wzrostu wszystkich wynagrodzenia, w roku 2002 nie może być niższy niż kwota ustalona według wzoru". Pracodawca nie podważając prawa do podwyżki zadeklarował jednocześnie w pkt. 2, m.in., że cyt. "... pracodawca niezwłocznie podejmie działania w celu uzyskania środków finansowych na wypłatę ustawowych podwyżek...", stwierdzając równocześnie w pkt. 3 protokołu, że cyt. "... w przypadku braku możliwości realizacji działań windykacyjnych lub zwiększonych przychodów, uzyskanie niezbędnych środków finansowych na zaspokojenie żądań zgłoszonych przez Związki Zawodowe dot. podwyżek, będzie wymagało redukcji zatrudnienia". Organizacje związkowe przedstawiły swoje stanowisko w "Protokole uzgodnień i rozbieżności...", w części "Strona związkowa", gdzie w pkt. 3 stwierdzono, że strona związkowa stoi na stanowisku, cyt.: "Realizacji podwyżki płac dla pracowników Szpitala od l stycznia 2003 r. (podstawa roszczenia: ustawa z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców i zmianie niektórych ustaw)" i następnie w pkt. 4 stwierdzono, że Związki Zawodowe nie akceptują zapisów, dotyczących redukcji zatrudnienia, w przypadku braku możliwości zaspokojenia żądań zgłoszonych przez Związki Zawodowe dotyczących podwyżek wynagrodzeń, nadanych mocą ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Przedstawiony stan faktyczny w "Protokole uzgodnień i rozbieżności ...." pomiędzy stronami protokołu świadczy, że między stronami istnieje spór w zakresie sposobu realizacji należności wynikających z art. 4a ust. 2 wyżej powołanej ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że powołane przepisy nie dają podstaw do uznania, iż podwyżki mają być w równej wysokości dla wszystkich pracowników, co zauważył pracodawca w swoim odwołaniu od decyzji Inspektora Pracy i czego nie uwzględnił przy ustalaniu prawa do wysokości podwyżek wynagrodzeń, wynikających z omawianego zbioru przepisów. Organ odwoławczy podzielił pogląd pracodawcy, że zawierając z pracownikami umowy o pracę, jest on uprawniony do takiego kształtowania indywidualnych wynagrodzeń pracowników, aby wynagrodzenia te stymulowały właściwe wykonywanie zadań, które ciążą na szpitalu, ponieważ odpowiada on za właściwą ich realizację. Tryb wprowadzania omawianych podwyżek wynagrodzeń, określony został w art. 4 ust. l - 3 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców i zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z.1995 Nr 43, poz. 221 ze zm.). Dalej Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, iż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że zamiast Porozumienia, o którym mowa w art. 4 ust. l i 2 ww. ustawy, zawarto "Protokół uzgodnień i rozbieżności z posiedzenia Zespołu Negocjacyjnego ze Związkami Zawodowymi w sprawie podwyżek wynagrodzeń w dniu [...]r. godz. [...]". A zatem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie zawartego w/w. protokole z kontroli nie wynika, aby pracodawca (z powodu nie zawarcia Porozumienia) wydał zarządzenie ustalające przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę, z uwzględnieniem przyrostu wynagrodzeń, określonego w art. 4 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy. W ramach toczącego się postępowania odwoławczego skierowano do Międzyzakładowej Organizacji Związkowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych (dopuszczonej do postępowania na prawach strony, Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]) pismo z dnia [...]r. L. dz. [...], w którym wniesiono o ustosunkowanie się i zajęcie stanowiska, w sprawach podniesionych przez pracodawcę w odwołaniu od decyzji, zawartych w piśmie z dnia [...]r. L. dz. [...], do którego nie odniosła się. Mając na względzie opisany wyżej stan faktyczny i prawny Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż w sposób bezsporny ustalono należne wynagrodzenie dla poszczególnych pracowników wymienionych w decyzjach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Międzyzakładowa Organizacja Związkowa Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych przy Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we W. zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 106 § 1, art. 107 § 1, art. 136, art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne podane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm.) w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nie uregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie, albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy k.p.a. Do takich spraw nie uregulowanych w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy należy m. in. kwestia warunków formalnej prawidłowości decyzji, do których należy odnieść przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Podpis pod decyzją, składa więc osoba piastująca funkcję organu administracji, osoba działająca z upoważnienia udzielonego na mocy art. 268a kpa oraz przepisów odrębnych, a także członkowie organu kolegialnego lub zespołu orzekającego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000 r., s. 447). Braki (uchybienia) w sposobie określenia tych składników uniemożliwiają lub utrudniają wskazanie, czy mamy do czynienia z objawem woli organu. Taki właśnie zarzut można przedstawić pod adresem zaskarżonej decyzji. Istotnym elementem decyzji jest podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Badaniu podlega przede wszystkim, czy podpis został złożony przez osobę piastującą funkcję organu administracyjnego lub przez osobę działającą z jej upoważnienia. W zaskarżonej decyzji imieniu i nazwiska decydenta (M. W.), jego stanowisku służbowemu (Okręgowy Inspektor Pracy) towarzyszy nieczytelny podpis poprzedzony zwrotem: w/z. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie zostało podpisana przez Okręgowego Inspektora Pracy, lecz przez nie dającą się zidentyfikować osobę działającą "w zastępstwie" organu. Zgodnie z art. 16 ust. l pkt 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy rozpatrywanie odwołań od nakazów, sprzeciwów i innych decyzji inspektorów pracy należy do właściwości Okręgowego Inspektora Pracy. Cesja tego uprawnienia może nastąpić na rzecz innych pracowników jednostki w drodze stosownego upoważnienia wydanego przez organ administracji publicznej (art. 268 "a" k.p.a.), jednak fakt ten powinien znaleźć odzwierciedlenie w powyższej decyzji (w formule "z upoważnienia"...). W orzecznictwie podnosi się wprawdzie prawo zastępcy do podpisywania aktów administracyjnych za organ, co wynika z samej istoty zastępstwa, jednakże formuła "w zastępstwie" nie jest synonimem zwrotu "zastępca" Okręgowego Inspektora Pracy, o którym jest mowa w art. 4 ust. 2 ustawy. A zatem należy stwierdzić, że istnienie upoważnienia do wydania decyzji nie może być przedmiotem domniemania. Podpisanie decyzji przez niezidentyfikowaną osobę, bez podania imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wydania, uniemożliwia zbadanie przez Sąd, czy decyzja stanowi objaw woli uprawnionego podmiotu, czy też podpisana została przez osobę nieuprawnioną. Wobec powyższego Sąd nie wypowiedział się w kwestii zarzutów strony skarżącej dotyczących rozpoznania przedmiotu sprawy, ponieważ decyzja w tej sprawie, jako nieostateczna i nieprawomocna nie podlega rozpoznaniu . W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Na postawie art. 152 powołanej wyżej ustawy nie orzeczono w przedmiocie wykonania zaskarżonego postanowienia.