IV SA/Wr 171/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 171/09 odrzucające skargę Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 171/09 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 171/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił sporządzoną osobiście skargę Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia tut. Sądu z dnia 11 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 171/09 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 285 L ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Na podstawie art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich podmiotom. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący sporządził tę skargę osobiście. Nie spełniała ona więc wymogów określonych dla tego rodzaju pisma. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a. jako wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1. Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2013 r. skarżący otrzymał w dniu 26 listopada 2013 r., co poświadczył własnoręcznym podpisem (k-184 akt sądowych). Skarżący w dniu 26 listopada 2013 r. złożył osobiście przez siebie sporządzone zażalenie na wskazane wyżej orzeczenie. Podniósł, że w sprawie został ustanowiony adwokat, nie wzywano go do uzupełnienia braków formalnych, a więc postanowienie o odrzuceniu jest przedwczesne. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1233/13 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie Z. R. na wymienione postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2013 r. z argumentacją, że zażalenie zostało sporządzone osobiście przez skarżącego, który nie jest ani radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podkreślił, że niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Skoro, jak wspomniano wyżej, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, to teza ta znajduje również zastosowanie w stosunku do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jest to brak nieusuwalny, a wniesienie tego środka osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne. Naruszenie wskazanego wyżej obowiązku skutkuje odrzuceniem wniesionego zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W dniu 20 stycznia 2014 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w ustawowym terminie, tj. 26 listopada 2013 r. złożył zażalenie. W dniu 17 stycznia 2014 r. doręczono mu postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2014 r. odrzucającego jego zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2013 r. Zarzucił Sądowi, że nie pouczył go o tym, że zażalenie winno być sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, a także nie wezwał do uzupełnienia braków formalnych pisma. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w doręczonym postanowieniu nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, wobec tego przysługuje mu prawo do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny, gdyż czynność została dokonana z zachowaniem terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Chodzi o uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. Z kolei stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie omawianego wniosku w przypadku jeżeli strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. (tak: uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, publ: ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40). Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zażalenie zostało wniesione osobiście przez skarżącego w dniu 26 listopada 2013 r. (k. 186 akt sądowych), zaś zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu również w dniu 26 listopada 2013 r. (k. 184 akt sądowych). Oznacza to, że zażalenie wniesione zostało w terminie otwartym, określonym w art. 194 § 2 p.p.s.a. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał omawiane zażalenie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1233/13. Postanowienie to skarżący otrzymał. Skoro skarżący nie uchybił terminowi do złożenia zażalenia, wniosek o przywrócenie terminu należało potraktować jako niedopuszczalny i na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucić (podobnie: postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GZ 519/12, LEX 12743920). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.