IV SA/Wr 172/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. W dniu 10 grudnia 2008 r. M. M. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w L. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach. Decyzją z dnia [...], nr [...] Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., powołując się na art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), art. 104 k.p.a. oraz upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia 23 listopada 2004 r. i z dnia 1 kwietnia 2005 r. do wydawania decyzji w sprawie dodatków mieszkaniowych, orzekł o przyznaniu M. M. dodatku mieszkaniowego w wysokości 35,68 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. Od powyższego rozstrzygnięcia M. M. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. W uzasadnieniu odwołania skarżąca opisała swoją trudną sytuację finansową i wskazała, że kwota przyznanego jej dodatku mieszkaniowego jest zbyt niska na pokrycie wszystkich wydatków. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił kwotę przysługującego stronie dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że z danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego wynika, że M. M. jest właścicielką domu jednorodzinnego o powierzchni użytkowej 39 m2. Strona sama prowadzi gospodarstwo domowe. Lokal wyposażony jest w instalację gazu przewodowego, nie posiada instalacji ciepłej wody oraz instalacji centralnego ogrzewania. Wydatki potwierdzone przez M. M. w miesiącu, w którym został złożony wniosek wyniosły 44,41 zł. W deklaracji o dochodach M. M. podała, że za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (wrzesień, październik oraz listopad 2008r.) dochód wyniósł 1.468,32 zł, a zatem – jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze – średni miesięczny dochód za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wyniósł 489,44 zł . Należało więc uznać – zdaniem Kolegium, że organ I instancji prawidłowo ustalił dochód strony. Organ odwoławczy podkreślił także, iż powierzchnia zajmowanego przez stronę lokalu (39 m2) nie przekracza powierzchni normatywnej przysługującej osobie samotnej, powiększonej o 30 % (45,50 m2). Spełniona została zatem przesłanka dotycząca powierzchni lokalu. W uzasadnieniu decyzji wskazano ponadto, że średni miesięczny dochód na jedną osobę w gospodarstwie domowym nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury (1.113,51 zł), która po uwzględnieniu waloryzacji przewidzianej w art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.) i w wysokości określonej w Komunikacie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 lutego 2006 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. Nr 12, poz. 166) wynosi 636,29 zł. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że lokal mieszkalny, do którego strona posiada tytuł prawny nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy, a zatem wydatki na mieszkanie należało przeliczyć zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wydatki te zostały ustalone na kwotę 44,41 zł. Z uwagi na fakt, że lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje strona przekracza normatywną powierzchnię użytkową, która dla jednoosobowego gospodarstwa domowego wynosi 35 m2, to dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego – jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze – należało zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przeliczyć wydatki na normatywną powierzchnię użytkową. Wydatki te oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1. Obliczone w przedstawiony sposób wydatki na mieszkanie wynoszą zatem 39,86 zł. Wysokość dodatku mieszkaniowego – jak wskazał organ odwoławczy - stanowi różnicę między wydatkami za mieszkanie, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek mieszkaniowy. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że przystępując do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego należało do wydatków na normatywną powierzchnię użytkową tj. 39,86 zł doliczyć ryczałty z tytułu braku w lokalu mieszkalnym instalacji ciepłej wody i centralnego ogrzewania. W dalszej części uzasadnienia przedstawiono szczegółowe zasady obliczania ryczałtu na zakup opału, następnie dokonano obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego i stwierdzono, że wynosi on 35,68 zł. Organ podkreślił przy tym, że wysokość dodatku mieszkaniowego wynika, ze ściśle określonych przez wskazane przepisy prawa obliczeń. Brak jest możliwości dowolnego ustalania udziału własnego wnioskodawcy na pokrycie wydatków na mieszkanie, jak i kwoty tych wydatków. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której przedstawiła swoją trudną sytuację finansową i podniosła, że ponosi znacznie wyższe wydatki niż wskazane przez organy administracyjne w wydanych przez nie decyzjach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). Wskazać przy tym należy że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, a badanie to nie może się opierać na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W ocenie Sądu skarga wniesiona przez M. M. nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. nie naruszała prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734, ze zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych; osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa a art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. W myśl art. 6 ust. 8 ustawy jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka rodziny jest wyższy od kryterium dochodowego, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tą kwotę. Natomiast przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5 ustawy). Wyżej wskazane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1) posiadanie jednego z wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy tytułów prawnych do lokalu; 2) osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego (kryterium dochodowe); 3) zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej, z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącą wyżej wskazanych kryteriów do przyznania dodatku mieszkaniowego i przyznały ten dodatek. Kwestią sporną i kwestionowaną przez skarżącą była natomiast wysokość dodatku mieszkaniowego. Z danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest właścicielką domu jednorodzinnego o powierzchni użytkowej 39 m2. Lokal wyposażony jest w instalację gazu przewodowego, natomiast nie posiada instalacji ciepłej wody oraz instalacji centralnego ogrzewania. Wydatki potwierdzone przez M. M. w miesiącu, w którym został złożony wniosek wyniosły 44,41 zł. W deklaracji o dochodach M. M. podała, że za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (wrzesień, październik oraz listopad 2008r.) jej dochód wyniósł 1.468,32 zł. Skarżąca jako właścicielka domu jednorodzinnego spełnia zatem określoną w art. 2 ust. 1 ustawy przesłankę posiadania tytułu prawnego do lokalu. Jeżeli chodzi natomiast o kryterium dochodowe, to zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Przy wydawaniu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego uwzględnia się kwotę najniższej emerytury obowiązującą w dniu złożenia wniosku, ogłaszaną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.) – art. 3 ust. 2 ustawy. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił na podstawie złożonej przez skarżącą deklaracji o dochodach, że jej średni miesięczny dochód za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (wrzesień, październik, listopad 2008 r.) wyniósł 489,44 zł. W konsekwencji zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło, że średni miesięczny dochód na jedną osobę w gospodarstwie domowym prowadzonym przez skarżącą nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury (1.113,51 zł), która po uwzględnieniu waloryzacji przewidzianej w art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i w wysokości określonej w Komunikacie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 lutego 2006r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. Nr 12, poz. 166) wynosi 636,29 zł. Należy przy tym podkreślić, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie strony prawidłowo wziął pod uwagę – zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych – kwotę najniższej emerytury obowiązującą w dniu złożenia wniosku. Skarżąca – jak zasadnie ustalił organ odwoławczy – spełniła także trzecią przesłankę uzyskania dodatku mieszkaniowego. Lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje M. M. przekracza co prawda normatywną powierzchnię użytkową, która dla jednoosobowego gospodarstwa domowego wynosi 35 m2 (art. 5. ust. 1 pkt 1 ustawy), jednakże dodatek mieszkaniowy przysługuje – jak wskazano na wstępie niniejszych wywodów, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 % (art. 5. ust. 5 ustawy). Powierzchnia zajmowanego przez stronę lokalu (39 m2) nie przekracza powierzchni normatywnej przysługującej osobie samotnej, powiększonej o 30 % (45,50 m2). Została zatem spełniona przesłanka dotycząca powierzchni lokalu. Zdaniem Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po dokonaniu w pierwszej kolejności ustaleń w przedmiocie spełnienia przez skarżącą ustawowych przesłanek do przyznania jej dodatku mieszkaniowego, prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami dokonało także obliczenia wysokości tego dodatku. Dokonując ustalenia kwoty należnego skarżącej dodatku mieszkaniowego wskazać należy, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowią w gospodarstwach właścicieli domów jednorodzinnych opłaty za energię cieplną i wodę dostarczone do lokalu, opłaty za odbiór nieczystości stałych i płynnych. W myśl natomiast art. 6 ust. 6 ustawy jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu nie wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy wówczas do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. W niniejszej sprawie lokal mieszkalny, do którego strona posiada tytuł prawny – jak prawidłowo zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze – nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy, wydatki na mieszkanie należało zatem obliczyć zgodnie z powołanym wyżej art. 6 ust. 6 ustawy. Wydatki te zostały prawidłowo ustalone przez organ odwoławczy, który zasadnie w tym celu przywołał uchwałę Rady Miejskiej w Legnicy z dnia 1 stycznia 2006 r. (nr VIII/59/95), zgodnie z którą stawka czynszu za mieszkanie, którego właścicielką jest M. M., z uwzględnieniem podwyżek określonych w § 3 ust. 1 wynosi 3,19 zł za m2. Czynsz najmu obliczony według powołanej uchwały dla danego typu lokalu stanowi więc kwotę 124,41 zł. Ponieważ wydatki ponoszone przez wnioskodawczynię są niższe od wydatków, które obowiązywałyby dla danego typu lokalu, gdyby lokal wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy (czynsz i inne opłaty), to do dalszych obliczeń należało przyjąć, tak jak uczynił to organ odwoławczy, wydatki ponoszone przez stronę w kwocie 44,41 zł, które w świetle § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia stanowią podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zasadnie zauważył, że z uwagi na fakt, iż lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje skarżąca przekracza normatywną powierzchnię użytkową wynoszącą dla jednoosobowego gospodarstwa domowego 35 m2, to dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego należało zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przeliczyć wydatki na normatywną powierzchnię użytkową. Wydatki te – jak prawidłowo wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze – oblicza się dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1. Obliczone w przedstawiony sposób wydatki na mieszkanie wynoszą zatem 39,86 zł. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi natomiast różnicę między wydatkami za mieszkanie, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek mieszkaniowy. Ustalając wysokości dodatku mieszkaniowego należało dodatkowo mieć na uwadze fakt, że lokal należący do skarżącej jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, natomiast nie posiada instalacji ciepłej wody oraz instalacji centralnego ogrzewania. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 7 ustawy jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. W konsekwencji zatem przystępując do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego należało do wydatków na normatywną powierzchnię użytkową tj. 39,86 zł doliczyć ryczałty z tytułu braku w lokalu mieszkalnym instalacji ciepłej wody i centralnego ogrzewania. Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 5, z uwzględnieniem art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych myśl natomiast § 3 ust. 2 rozporządzenia - jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. W oparciu o powyższe przepisy organ odwoławczy prawidłowo obliczył, że ryczałt na zakup opału z powodu braku instalacji doprowadzającej energię cieplną do celów ogrzewania wynosi 62,14 zł (5 kWh x 0,3551 zł x 35,00 m2), natomiast ryczałt na zakup opału z powodu braku instalacji ciepłej stanowi kwotę 7,10 zł (20 kWh x 0,3551 zł x 1 osoba). Łączna kwota wydatków na mieszkanie będąca podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego wynosi zatem 109,10 zł (39,86 zł + 62,14 zł + 7,10 zł). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych - wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6,przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego M. M. wynosi 489,44 zł, zatem udział własny strony w ponoszeniu wydatków na mieszkanie stanowi kwotę 73,42 zł (489,44 x 15%). Należny więc skarżącej zgodnie z obowiązującymi przepisami dodatek mieszkaniowy wynosi – jak prawidłowo obliczył organ odwoławczy – 35,68 zł (109,10 zł-73,42 zł). Reasumując powyższe wywody Sąd uznał, iż skarga M. M. nie jest zasadna. Organy administracji wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny i prawny sprawy oraz prawidłowo ustaliły, że skarżąca spełnia wymogi uzasadniające przyznanie jej dodatku mieszkaniowego w wysokości obliczonej zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Sąd nie stwierdził więc naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie należało na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.