IV SA/Wr 175/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatku służbowego w miesiącu listopadzie 2014 r. postanawia: zwrócić skarżącemu kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych z tytułu nienależnie uiszczonych kosztów sądowych. Pismem z dnia 6 lutego 2015 r. M. S., zwany dalej skarżącym, wniósł skargę na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatku służbowego w miesiącu listopadzie 2014 r. Wraz z wniesieniem skargi na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została uiszczona przez skarżącego kwota 100 złotych tytułem wpisu od skargi, która została zaksięgowana pod pozycją [...]. Ponadto w związku z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku zapadłego w niniejszej sprawie, skarżący wniósł opłatę kancelaryjną w kwocie 100 złotych, zaksięgowaną pod pozycją [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, do których – zgodnie z art. 212 oraz art. 211 p.p.s.a. – zalicza się również opłaty sądowe obejmujące wpis i opłatę kancelaryjną. Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarżący uiścił niewymagane koszty sądowe, rozumiane jako różnica między kosztami pobranymi – wynoszącymi 200 złotych – a kosztami należnymi, których w niniejszej sprawie strona nie miała obowiązku ponosić. Stąd też opłaty sądowe – jako nienależne – podlegały zwrotowi na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit d) p.p.s.a.