IV SA/Wr 177/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. (data nadania) skarżący P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161), skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko na orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne. Organ zwrócił nadto uwagę, że skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) albowiem nie została opatrzona podpisem skarżącego. Pismem z dnia 20 maja 2020 r., doręczonym 22 maja 2020 r., Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu oryginalnie podpisanej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sądowych, skarga opatrzona własnoręcznym podpisem skarżącego została nadana w dniu 28 maja 2020 r. i skierowana do Komendy Wojewódzkiej Policji we W. W dniu 4 czerwca 2020 r. Komenda Wojewódzka Policji we W. przesłała tę skargę na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Kontrola sądów administracyjnych przewidziana jest wyłącznie w zakresie ściśle określonym przez przepisy prawa, stąd też, rolą sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności ocena dopuszczalności skargi na drodze sądowoadministracyjnej. Dopiero ocena, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych otwierać będzie drogę do merytorycznej kontroli kwestionowanego, aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z treści art. 2 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z treścią art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. wynika dodatkowo, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa sądowego, w sprawach dyscyplinarnych kontrola sądu administracyjnego dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2951/14 i postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 2 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1236/07, z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 71/08, z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 75/11, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej powoływanej jako CBOSA). W odniesieniu do postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji, przepisem szczególnym dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego jest art. 138 ustawy o Policji, zgodnie z którym od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez policjanta. Postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego nie kończy postępowania dyscyplinarnego, nie ma też charakteru orzeczenia dyscyplinarnego. W konsekwencji, na tego typu postanowienie - w świetle powyższych regulacji - nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wprawdzie, zgodnie z art. 135h ust. 3 ustawy o Policji, na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie, to jednak z samego tego faktu nie da się wywieść wniosku o administracyjnym charakterze podejmowanych w tym toku rozstrzygnięć. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest bowiem sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Zarówno zatem z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie o Policji, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt l OSK 472/06, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt l OSK 527/06, CBOSA). Postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do funkcjonariusza Policji nie jest zatem postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani też innym aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z tych powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Podobny pogląd zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2018 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 227/18 (CBOSA). Uzupełniająco należy dodać, że wniesiona przez stronę skarga kwalifikowała się do odrzucenia także na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., albowiem brak formalny skargi w postaci własnoręcznego podpisu strony został uzupełniony po ustawowym terminie. Należy wyjaśnić, że wprawdzie strona samą korespondencję zawierającą uzupełniony brak formalny skargi nadała w terminie 7 dni licząc od doręczenia jej wezwania, jednak korespondencji tej nie skierowała bezpośrednio do Sądu, lecz za pośrednictwem organu. Organ uzupełnioną skargę nadał do Sądu, zgodnie z właściwością, w dniu 4 czerwca 2020 r. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Op 19/20 (CBOSA), że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują uzupełniania braków formalnych skargi za pośrednictwem organu, którego akt zaskarżono. Tryb ten dotyczy jedynie wniesienia skargi, o czym stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 1285/08) powołany przepis nie odnosi się do uzupełnienia braków formalnych skargi. Inaczej mówiąc, pośredni tryb wnoszenia skargi nie oznacza, że tak samo uzupełnia się jej braki formalne. Powyższe ma ten skutek, że w przypadku złożenia przez stronę pisma stanowiącego uzupełnienie braków formalnych skargi w organie administracji publicznej, miarodajna dla oceny, czy został zachowany termin określony w wezwaniu, będzie data przekazania tego pisma do Sądu, nie zaś data jego złożenia w organie (zob. też postanowienie NSA z dnia 13.04.2018 r., sygn. akt II FZ 163/18). Kierując się powyższymi uwagami należy wskazać, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania strona otrzymała w dniu 22 maja 2020 r. Termin uzupełnienia tego braku mijał w dniu 29 maja 2020 r. Strona korespondencję z uzupełnionym brakiem formalnym skargi nadała w dniu 28 maja 2020 r., kierując ją na adres organu. Jak podkreślono wcześniej, organ uzupełnioną skargę nadał do Sądu, zgodnie z właściwością, w dniu 4 czerwca 2020 r.