IV SA/Wr 178/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi M. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pismem z dnia 3 marca 2008 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej. W skardze M.S. wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wykonanie aktu administracyjnego może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W konsekwencji, uznać należy, że wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych może dotyczyć tylko aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. dotyczy uznania skarżącego za zdolnego do odbycia czynnej służby wojskowej i zaliczenia do kategorii "A" z punktu widzenia warunków zdrowotnych. Orzeczenie to nie nakłada więc na skarżącego żadnych obowiązków - ocena stanu zdrowia nie jest aktem możliwym do wykonania, a jedynie potwierdza istniejący stan rzeczy. W tym więc znaczeniu orzeczenie to nie może być wykonywane przez podejmowanie określonych czynności, a w konsekwencji nie może nastąpić wstrzymanie jego wykonania. Na marginesie wskazać należy, iż orzeczenie w przedmiocie określenia stopnia zdolności do służby wojskowej nie jest równoznaczne z powołaniem do odbycia służby. Wynika to z uregulowań zawartych w ustawie z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.) i tak, w myśl art. 60 ust. 1 i 2 tej ustawy powołanie do czynnej służby wojskowej następuje za pomocą kart powołania, kart mobilizacyjnych albo w drodze obwieszczeń lub w inny sposób określony przez Ministra Obrony Narodowej. Karta powołania jest decyzją administracyjną, a powoływanie do czynnej służby wojskowej należy do wojskowego komendanta uzupełnień, ponadto zgodnie z ust. 2a wymienionego artykułu od decyzji o powołaniu do czynnej służby wojskowej służy powołanemu odwołanie do szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego, składane za pośrednictwem wojskowego komendanta uzupełnień w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia (...). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki dające podstawę do wstrzymania zaskarżonego orzeczenia.