IV SA/Wr 180/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Protokolant: Referent Kamila Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 10 lutego 2025 r. nr SKO 4101/172/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Przedmiotem skargi S. D. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ drugiej instancji) wydana po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Burmistrza Miasta Dzierżoniowa (dalej: Burmistrz, organ pierwszej instancji) z dnia 20 listopada 2024 r. o odmowie przyznania zasiłku celowego – pomocy doraźnej w związku ze szkodami powstałymi w wyniku klęski żywiołowej. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły następujące ustalenia faktyczne oraz przepisy prawa: Wnioskiem z dnia 8 października 2024 r. strona wystąpiła o przyznanie zasiłku celowego – pomocy doraźnej w związku ze szkodami powstałymi w wyniku klęski żywiołowej, tj. powodzi w Gminie Miejskiej Dzierżoniów. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił - z urzędu oraz na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego – że: - w dniu 15 września 2024 r. na obszarze Gminy Miejskiej Dzierżoniów wystąpiła powódź, która poczyniła bardzo znaczne szkody materialne dla mieszkańców Gminy; - wnioskodawca zamieszkuje przy "ul. [...]" w D.; - zalaniu uległa piwnica wnioskodawcy (dwie ściany oraz podłoga), wskutek zalania piwnicy znajdujące się tam elektronarzędzia (tj. wiertarka udarowa, wkrętarka i zakręcarka, walizka z trzema akumulatorami i ładowarką, szlifierki, laser krzyżowy, wyrzynarka akumulatorowa oraz drobne narzędzia tzn. mierniki i próbniki. Następnie, w wydanej w dniu 20listopada 2024 r. (nr OPS.4102.3828.734.2024) decyzji Burmistrz odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. W jej uzasadnieniu organ pierwszej instancji przytoczył treść art. 39 oraz art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283, dalej: u.p.s.) oraz powołał się na "Zasady udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r." Wyjaśnił, że w/w Zasady nie stanowią co prawda źródła prawa powszechnie obowiązującego, ale określają tryb postępowania w sprawach dotyczących danej kategorii pomocy oraz wskazują niezbędne warunki udzielenia wsparcia. Wskazał również, że wspomniane zasady były kilkukrotnie zmieniane. W brzmieniu wynikającym z ostatniej zmiany (z dnia 18 października 2024 r.) w treści tych zasad wskazano, że pomoc jest udzielana w formie m.in. pomocy doraźnej, na którą składa się zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s., przyznawany przez kierownika ośrodka pomocy społecznej, który działa z upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Odnosząc powyższe do ustalonego w sprawie stanu faktycznego organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie uległo zniszczeniu podstawowe wyposażenie gospodarstwa domowego wnioskodawcy, albowiem piwnica nie służy zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s. , podobnie jak znajdujące się w niej elektronarzędzia i drobne narzędzia typu - mierniki i próbniki. W podsumowaniu organ stwierdził, że skoro na skutek powodzi nie zostały zagrożone dotychczasowe warunki egzystencjonalne rodziny wnioskodawcy, w tym przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe, to wniosek należało rozpatrzyć negatywnie. W odwołaniu od tej decyzji strona zwróciła uwagę, że szacunkowa wysokość strat związanych z zalaniem piwnicy to kwota co najmniej 10.000 zł. W piwnicy znajdowały się wszystkie narzędzia, które służyły stronie nie tylko do dokonywania napraw i remontów w jego mieszkaniu, ale również były wykorzystywane przez niego w działalności gospodarczej (aktualnie zawieszonej), prowadzonej pod nazwą "[...]". Jak argumentował skarżący, przeważającym rodzajem tej działalności jest działalność sklasyfikowana pod symbolem 43.39.Z "Wykonywanie pozostałych robót budowlanych wykończeniowych". Działalność ta zapewnia skarżącemu środki pieniężne na utrzymanie. Aktualnie, skarżący od dłuższego czasu przebywa na długotrwałym zwolnieniu chorobowym, ale po zakończeniu leczenia chciałby kontynuować pracę zarobkową. Strona dodała nadto, że pomimo zawieszenia działalności gospodarczej wykonuje prace naprawcze w ramach udzielonej gwarancji wykonanych robót. W treści odwołania strona wskazała również na treść art. 69a wprowadzonego na mocy art. 19 pkt 19 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1717, dalej: ustawa z dnia 21 listopada 2024 r.) o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw, w myśl którego, zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w kwocie 8.000 zł, jest przyznawany jako pomoc doraźna osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej i nie podlega zwrotowi. W nawiązaniu do przywołanej regulacji strona wyraziła pogląd, że warunkiem zastosowania art. 69a w/w ustawy jest zatem wyłącznie wykazanie straty poniesionej w wyniku powodzi, która w przypadku skarżącego została wykazana. W decyzji z dnia 10 lutego 2025 r. (nr SKO 4101/172/2025) SKO działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s. oraz powołując się na art. 110 ust. 2 u.p.s. i "Zasady udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r." utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ powtórzył przytoczone w decyzji pierwszoinstancyjnej przepisy prawa oraz "Zasady udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r." argumentując, że na terenach dotkniętych powodzią we wrześniu 2024 r. (a takim obszarem jest Gmina Miejska Dzierżoniów) przyznawana jest między innymi pomoc doraźna w postaci zasiłku celowego w wysokości 8.000 zł. Pomoc taka przyznawana jest osobom i rodzinom, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Pomoc ta jest przyznawana niezależnie od dochodu. Zdaniem SKO, nie można uznać, że zalanie piwnicy w domu wielorodzinnym kwalifikuje się do wypłaty zasiłku w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Powstanie takiej szkody w żadnym bowiem razie nie zagroziło bytowi wnioskodawcy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił decyzji SKO naruszenie: - art. 39 ust. 2 u.p.s. poprzez dowolne uznanie, że znajdujące się w piwnicy i zalane wskutek powodzi elektronarzędzia (tj. wiertarka udarowa, wkrętarka i zakręcarka, walizka z trzema akumulatorami i ładowarką, szlifierki, laser krzyżowy, wyrzynarka akumulatorowa) oraz drobne narzędzia typu mierniki i próbniki nie stanowią "niezbędnej potrzeby bytowej"; - art. 69a ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1717) poprzez błędne uznanie, że zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 u.p.s. w kwocie 8.000 zł, przyznawany jako pomoc doraźna, nie przysługuje skarżącemu, mimo że bezsprzecznie poniósł stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r. oraz pomimo tego, że otrzymał on zasiłek powodziowy w kwocie 2.000 zł; - art. 69c ust. 2 z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw , zgodnie z którym, kwotę wyrównania stanowi różnica między wypłaconym zasiłkiem celowym na pomoc doraźną a kwotą, o której mowa w art. 69a; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez rażące zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz sprzeczne "z zasadami doświadczenia życiowego i logiki" przyjęcie, że wykazane przez wnioskodawcę straty w postaci zalanej piwnicy z elektronarzędziami, które bezpośrednio przyczyniały się do zdobycia środków utrzymania dla skarżącego , a także dokonywania napraw i remontów lokalu mieszkalnego nie stanowią niezbędnej potrzeby bytowej; - art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z tym przepisem; - art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów. Powołując się na wymienione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga co do zasady zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r., poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Postępowanie administracyjne w sprawie zainicjował wniosek strony z dnia 8 października 2024 r. o przyznanie "zasiłku doraźnego" w związku z zalaniem w dniu 15 września 2024 r. piwnicy wnioskodawcy, w której znajdowały się elektronarzędzia o znacznej wartości. W toku postępowania wnioskodawca argumentował, że zalane elektronarzędzia służyły mu do prowadzenia działalności gospodarczej (w chwili rozpatrywania wniosku zawieszonej), którą wnioskodawca chciały kontynuować po zakończeniu długotrwałego zwolnienia chorobowego. W sprawie notoryjnym był fakt, że w dniu 15 września 2024 r. na obszarze Gminy Miejskiej Dzierżoniów wystąpiła powódź, która poczyniła bardzo znaczne szkody materialne dla mieszkańców tej Gminy. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 20 listopada 2024 r. o odmowie przyznania stronie zasiłku celowego – pomocy doraźnej w związku ze szkodami powstałymi w wyniku stanowił przepis – art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. i art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s. oraz "Zasady udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r.". Umknęło uwadze organowi drugiej instancji, że ustawodawca na mocy art. 19 pkt 19 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1717, dalej: ustawa z dnia 21 listopada 2024 r.) o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw, wprowadził w ustawie z dnia 1 października 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1473) wprowadził zmianę poprzez dodanie po art. 69 przepisu art. 69a w brzmieniu: Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w kwocie 8 tys. zł, jest przyznawany jako pomoc doraźna osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej i nie podlega zwrotowi. Z treści uzasadnienia projektu ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. (druk sejmowy nr 802, Sejm X kadencji) wynika, że propozycja ta wynika z praktyki udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi. Przepisy ustawy z 21 listopada 2024 r. weszły, co do zasady, w życie w dniu 26 listopada 2024 r. Z dniem 26 listopada 2024 r. wszedł w życie art. 69a w/w ustawy. W ustawie z 21 listopada 2024 r. nie występują przepisy przejściowe. Regulacja art. 41 zdanie pierwsze tej ustawy stanowi, że przepis art. 69a ustawy zmienianej w art. 19 stosuje się również do wniosków o przyznanie zasiłku celowego jako pomocy doraźnej, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Z powyższego wynika zatem, że w art. 69a wspomnianej ustawy prawodawca ustanowił szczególną podstawę prawną udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego dla osób, które poniosły straty wskutek powodzi we wrześniu 2024 r., w stosunku ogólnej podstawy prawnej określonej w art. 40 ust. 2 u.p.s. (zgodnie z którą - zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej). Przepis art. 69a w/w ustawy obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji i to on powinien stanowić materialnoprawną podstawę orzekania przez SKO. Pozostając przy treści art. 69a w/w ustawy Sąd jednocześnie stwierdza, że nie podziela wykładni tego przepisu zaprezentowanej w skardze. Zdaniem Sądu, przy dokonywaniu subsumcji stanu faktycznego pod normę a art. 69a w/w ustawy nie można pomijać, że przepis ten odwołuje się do treści art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, co uzasadnia pogląd, że nie chodzi na gruncie tego przepisu o pomoc doraźną na pokrycie jakiejkolwiek straty poniesionej w wyniku powodzi jaka miała miejsce we wrześniu 2024 r., lecz straty związanej z zaspokojeniem niezbędnej potrzeby bytowej. Sam przepis art. 40 u.p.s. niewątpliwie musi być bowiem wykładany w zgodzie z regulacjami ustawy o pomocy społecznej, w szczególności zaś art. 39 ww. ustawy, który dookreśla przeznaczenie, cel zasiłków celowych. Zgodnie z jego brzmieniem zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Oba przepisy winny być odczytywane w powiązaniu, co uzasadnia wykładnia systemowa wewnętrzna oraz celowościowa. Zatem są to regulacje nie tylko ze sobą powiązane ale więcej - tworzące jedną normę prawną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 95/25 dostępny na stronie - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba usprawiedliwiona ze względu na zachowanie życia, zdrowia i zwykłych stosunków ściśle związanych ze statusem: członka rodziny, osoby zarobkującej (pracownika, osoby wykonującej czynności zarobkowe), obywatela demokratycznego państwa prawnego. Bytowanie to zachowywanie życia w sposób pozwalający na prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny, zachowanie równowagi w więziach rodzinnych, wywiązywanie się z funkcji osoby utrzymującej rodzinę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lipca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 99/25, LEX nr 3909911). Pozostając przy tej przesłance "niezbędnej potrzeby bytowej" należy jednocześnie podnieść, że w ocenie Sądu, organ drugiej nie dokonał wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego albowiem nie odniósł się do argumentacji strony podniesionej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a co za tym idzie, nie rozważył również konieczności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, mimo tego, że okoliczności podniesione w odwołaniu tego wymagały. Z treści tego odwołania wynika, że w zalanej piwnicy znajdowały się elektronarzędzia (oraz drobne narzędzia), które były niezbędne skarżącemu do kontynuowania działalności gospodarczej o profilu budowlanym. W treści odwołania skarżący zaznaczył, że przeważającym rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "[...]" jest działalność sklasyfikowana w PKD pod symbolem 43.39.Z "Wykonywanie pozostałych robót budowlanych wykończeniowych". Wskazał, że działalność ta zapewnia skarżącemu środki na życie. Jak jednocześnie oświadczył, działalność ta aktualnie jest zawieszona jednak skarżący chciałby kontynuować działalność gospodarczą po zakończeniu leczenia w związku z którym przebywa na długotrwałym zwolnieniu chorobowym. Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" skarżący rozpoczął z dniem 8 października 2021 r. Działalność ta została zawieszona z dniem 27 lipca 2022 r. Według kodu PKD, przeważającym przedmiotem tej działalność jest "Wykonywanie pozostałych robót budowlanych wykończeniowych" (43.39.Z). W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy wymaga uzupełnienia o poczynienie dodatkowych ustaleń, a mianowicie - czy fakt zawieszenia działalności gospodarczej od dnia 27 lipca 2022 r. pozostaje w bezpośrednim związku z podnoszonymi w odwołaniu problemami zdrowotnymi wnioskodawcy oraz przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu chorobowym. Ustalenie tych okoliczności wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności procesowych ukierunkowanych na ustalenie tego, od kiedy skarżący ma problemy zdrowotne (i jakiego rodzaju), od kiedy leczy się oraz od kiedy przebywa na długotrwałym zwolnieniu chorobowym. Dla ustalenia tych faktów niewątpliwie przydatne byłoby zobowiązanie skarżącego do przedstawienia stosownej dokumentacji chorobowej oraz ewentualne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony. Przyjecie, że doznana przez stronę strata w postaci zalanych elektronarzędzi nie stanowi niezbędnej potrzeby bytowej na podstawie dotychczas zebranego w sprawie materiału dowodowego jest - zdaniem Sądu - oceną przedwczesną. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja narusza art. 77 § 1 k.p.a. , art. 80 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 69a obowiązującego na podstawie art. 19 pkt 19 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1717) o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego a na podstawie art. 135 p.p.s.a. także decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy administracji publicznej związane są – po myśli art. 153 p.p.s.a - wykładnią prawa przyjętą przez Sąd w sprawie. Rzeczą organów jest uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu wyroku, a następnie ponowne rozpoznanie wniosku strony, przy zastosowaniu właściwej podstawy prawnej.