IV SA/Wr 182/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. Z. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...]r. o przyjęciu Ł. Z. na Wieczorowe Uzupełniające Studia Prawa dla Absolwentów Administracji i Zarządzania w roku akademickim [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Sygn. akt IV SA/Wr 182/04 2 U z a s a d n i e n i e Przepis art. (3 § 1) 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3), a w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). W myśl art. 161 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 z późn. zm.), do decyzji podjętych przez organ uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. Stosownie do art. 127 § 3 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W świetle powyższych przepisów nie budzi wątpliwości fakt, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi być poprzedzone wyczerpaniem środków odwoławczych, bowiem w przeciwnym razie skarga nie jest dopuszczalna. Unormowanie takie wynika z obowiązujących przepisów prawa i nie może być zmienione przez ewentualne błędne pouczenie w tym zakresie zawarte w decyzji wydanej w I instancji. Błędne pouczenie nie może bowiem zmieniać obowiązujących norm prawnych. W niniejszej sprawie skarżący – stosując się do pouczenia zawartego w decyzji Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...]r. Nr [...], wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...]r. o przyjęciu Ł. Z. na Wieczorowe Uzupełniające Studia Prawa dla Absolwentów Administracji i Zarządzania w roku akademickim [...]– w dniu [...]r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Niezależnie od powyższego w dniu [...]r., powołując się na art. 127 § 3 kpa, skarżący złożył wniosek do Rektora Uniwersytetu W. o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. W dniu [...]r., po rozpatrzeniu tego wniosku, Rektor Uniwersytetu W. wydał decyzję Nr [...]. Wszelkie zarzuty stawiane decyzji Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...]r. Nr [...] mogą zatem zostać rozpoznane tylko łącznie z zarzutami stawianymi decyzji tego organu z dnia [...]r. Nr [...]. Wobec powyższego – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.