IV SA/Wr 182/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w L. z dnia ... r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 12 listopada 2008 r. M. J. wystąpił do Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej . o udostępnienie wszystkich protokołów z posiedzeń Senatu Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej . oraz posiedzeń Rad Wydziałów za okres od września 2000 r. do października 2008 r. Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej . decyzją z dnia 20 listopada 2009 r. Nr . wydaną- po ponownym rozpatrzeniu sprawy- z powołaniem się przepisy art. 16 ust. 1 i 2 ustawy 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)(zwanej dalej ustawą o dostępie do informacji publicznej) odmówił udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. W motywach decyzji ostatecznej Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej wskazał, że protokoły z posiedzeń Senatu i Rad Wydziałów zawierają dane, które nie mogą zostać udostępnione z uwagi na ograniczenia, o których mowa w przepisie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym dane chronione tajemnicą służbową uczelni w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 196, poz. 1631 ze zm.) oraz dane podlegające ochronie stosownie do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. .U. z 2002, nr 101, poz. 926 ze zm.), których ujawnienie naruszałoby prawo do prywatności osób fizycznych. Powyższa decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący wniósł o jej uchylenie i o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanych informacji. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowo-administracyjnych. Ustawa ta w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 omawianej ustawy. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjnych, w szczególności do rozpoznawania spraw, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. A z taką sytuacją mamy do czynienia w realiach badanej sprawy . Za punkt wyjścia w rozpatrywanej sprawie należy przyjąć art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie na ściśle określonych zasadach- sądy powszechne. W systemie bezpośredniej kontroli administracji publicznej wykonywanej przez sądy powszechne znaczenie ma między innymi rozpatrywanie spraw z zakresu informacji publicznej . W tych sprawach - w zakresie ściśle określonym - po wyczerpaniu dwuinstancyjnego orzekania w postępowaniu administracyjnym , przepisy szczególne nie pozwalają na ich kontrolę sądową na drodze postępowania sądowo-administracyjnego , lecz orzekanie w nich należy do sądów powszechnych. Wobec tego przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zobligowany jest zbadać dopuszczalności skargi, a zatem skontrolować czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego i czy ewentualnie wyczerpano przepisany prawem tryb zaskarżenia. Wypada w tym miejscu przytoczyć brzmienie przepisu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji, wedle którego podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. W analizowanej sprawie podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej stanowiła tajemnica służbowa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 196, poz. 1631 ze zm.) oraz dane podlegające ochronie stosownie do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002, nr 101, poz. 926 ze zm.), których ujawnienie – jak twierdził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - naruszałoby prawo do prywatności osób fizycznych. Zatem w decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej organ wprost powołał się na jedną z podstaw ochrony wyłączających dopuszczalność drogi sądowej przed sądem administracyjnym. Natomiast sąd administracyjny nie ma obowiązku badania, czy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej , wydając decyzję odmawiającą udostępnienia takiej informacji, prawidłowo powołał podstawy ochrony w kontekście udostępnienia żądanych przez stronę danych. Samo bowiem powołanie w zaskarżonej decyzji podstawy ochrony, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej powoduje niedopuszczalność drogi sądowo-administracyjnej. Wystarczające jest , że jeżeli podmiot dysponujący informacją, o dostęp której wystąpił zainteresowany, powoła się na wymieniony w art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przedmiot ochrony tej informacji, podlegający kognicji sądu powszechnego, to właściwość sądów administracyjnych w tej sprawie jest wyłączona (por. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 1640/07). Nie ma przy tym znaczenia fakt , że w zaskarżonej decyzji organ powołał się również na ochronę tajemnicy służbowej uczelni , skoro równolegle w podstawie prawnej i faktycznej decyzji powołał się na ochronę prywatności osób fizycznych , a więc powołał się na wymieniony w art.22 ust.1 powołanej wyżej ustawy przedmiot ochrony , co wyłącza możliwość kontroli takiej decyzji przez sad administracyjny. W tym zakresie dodać jedynie należy, że podmiot ubiegający się o udostępnienie danych w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w sytuacji, gdy podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej jest ochrona dóbr, co do których właściwy jest sąd powszechny, korzysta z silniejszej ochrony prawnej. Samo już bowiem orzeczenie sądu powszechnego będzie stanowiło podstawę do jej udzielenia, natomiast sąd administracyjny może jedynie uchylić zaskarżoną decyzję bądź stwierdzić jej nieważność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 600/04, LEX nr 160607). Z tych względów wobec stwierdzenia , że niniejsza sprawa nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zobligowany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucić skargę.