IV SA/Wr 184/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 1 czerwca 2007r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr bez numeru w przedmiocie obniżenie nagrody rocznej uchylono decyzję I i II instancji Uzasadnienie: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. (bez numeru), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania asp. szt. H. K. od rozkazu personalnego z dnia [...] r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. w sprawie obniżenia odwołującemu się nagrody rocznej za [...] r. o 20%, Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy w/w rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w/w rozkazem personalnym organ I instancji obniżył H. K. o 20% nagrodę roczną za [...] rok. Od rozkazu tego H. K. złożył odwołanie, w którym domagał się jego uchylenia podnosząc, że nie otrzymał orzeczenia dyscyplinarnego o uznaniu go winnym naruszenia dyscypliny służbowej i odstąpieniu od ukarania. Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w O. uznał odwołującego się winnym naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na tym, że pełniąc obowiązki zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w T. , powiadomiony przez pokrzywdzonych o dokonanym przestępstwie rozboju, z powodu braku nadzoru nie podjął niezbędnych czynności i nie skierował na miejsce będących w jego dyspozycji policjantów, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Organ odwoławczy podał, że z nadesłanych akt sprawy wynika, że na orzeczeniu z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji w O. znajduje się podpis obwinionego H. K. Wskazał, że zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86, poz. 789 ze zm.) nagrodę roczną obniża się o 20 - 50 % w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Zdaniem organu II instancji zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O. jest wykonaniem określonego prawem obowiązku ciążącego na właściwym przełożonym w sprawach osobowych. Obniżenie H. K. nagrody rocznej za [...] rok o 20%, a więc o część najmniejszą z możliwych, uwzględnia charakter popełnionego przez policjanta przewinienia i fakt, że mimo uznania jego winy odstąpiono od wymierzenia mu kary. H. K. złożył skargę na powyższą decyzję podnosząc, że nie uwzględniono jego odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji, mimo że w odwołaniu tym podnosił, że nie otrzymał orzeczenia dyscyplinarnego o uznaniu go winnym naruszenia dyscypliny służbowej i odstąpienia od ukarania. Zarzucił, że fakt, iż na orzeczeniu dyscyplinarnym widnieje jego podpis nie oznacza, że otrzymał i zapoznał się z treścią tego orzeczenia. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie dyscyplinarne winno zostać mu doręczone za pośrednictwem poczty za potwierdzeniem odbioru, na którym winien znajdować się czytelny podpis odbierającego opatrzony datą. Bez zachowania powyższych wymogów rozstrzygnięcie stanowiące podstawę zmniejszenia nagrody rocznej nie może zostać uznane za skutecznie doręczone. Ponadto zarzucił, że oświadczenie prowadzącego postępowanie dyscyplinarne o doręczeniu mu orzeczenia dyscyplinarnego w dniu [...] r. nie jest prawdziwe oraz, że w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu w żaden sposób nie udowodniono skarżącemu winy. Podniósł także, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.06.2002r. (Dz. U. Nr 86, poz. 789) straciły moc obowiązującą, gdyż zostały uchylone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21.12.2006r. Powoływanie się w tej sytuacji na przepisy tego rozporządzenia w zaskarżonej decyzji jest niczym nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku doręczenia skarżącemu orzeczenia dyscyplinarnego podał, że z oświadczenia rzecznika dyscyplinarnego - asp. sztab. I. P. wynika, że orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone skarżącemu najpóźniej w dniu [...] r. Odnosząc się do zrzutu dotyczącego wydania decyzji w oparciu o nieobowiązujące przepisy rozporządzenia wykonawczego podał, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006r., Nr 158, poz. 1122) prawo do nagrody rocznej za 2006 rok ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. W tej sytuacji organ I instancji ustalając uprawnienie do nagrody rocznej skarżącego za [...] rok postąpił zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 tegoż rozporządzenia nagrodę obniża się o 20 – 50 % w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 21 lipca 2006r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw, charakter przepisu przejściowego miało wydane na podstawie art. 110 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 stycznia 2003r. w sprawie wysokości funduszu na nagrody roczne i uznaniowe oraz zapomogi dla policjantów (Dz. U. z 2003r., Nr 35, poz. 305). W związku z tym, że z dniem 1 stycznia 2007r. weszło w życie wydane na podstawie art. 110b ustawy o Policji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, wskazane wyżej rozporządzenie straciło moc obowiązującą. Nie dotyczyło to jednak przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002r., Nr 86, poz. 789 z późn. zm.) w zakresie ustalania prawa do nagrody rocznej za 2006 rok. Również zgodnie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. W myśl ust. 6 wskazanego przepisu prawa obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20 % do 50 %. Obniżenie nagrody rocznej ma charakter obligatoryjny w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych oraz sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza nakaz działania na podstawie przepisów prawa w dacie rozstrzygania sprawy indywidualnej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak równie z w razie zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i będące decyzją administracyjną poprzedzające ją orzeczenie organu I instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa. Skargę zatem należało uwzględnić . Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie obniżenia H. K. o 20% nagrody rocznej za [...] rok. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. (t.j. Dz.U. Nr 7 z 2002r., poz. 58 ze zm.) oraz regulacje rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002r., Nr 86, poz. 789 z późn. zm.) w związku przepisem art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2006r., Nr 158, poz. 1122). Za nietrafny uznać należy podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego przez wydanie zaskarżonych decyzji na podstawie uchylonych z dniem 20 września 2006r. przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg . Wbrew powyższemu zarzutowi organy orzekające w sprawie zastosowały właściwe przepisy prawa powołane w podstawie prawnej decyzji. Jak bowiem trafnie podkreślono w odpowiedzi na skargę na mocy art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw prawo do nagrody rocznej za 2006r. ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Tym samym mimo utraty mocy obowiązującej z dniem 20 września 2000r. wskazane wyżej rozporządzenie na podstawie art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 200r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych ustaw ma zastosowanie do nagrody rocznej właśnie za rok 2006r., a więc do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 owego rozporządzenia nagrodę roczną obniża się o 20% - 50% kwoty obliczonej w sposób określony w § 1 w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Marginalnie już tylko zauważyć należy, że w takim też kierunku zmieniono przepis art. 110 ustawy o Policji w/w nowelą z dnia 21 lipca 200r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych ustaw. Z brzmienia § 4 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg wynika, że w sytuacjach określonych w pkt 1 – 4 obniżenie nagrody rocznej jest obligatoryjne. Z mającego zastosowanie w niniejszej sprawie pkt 2 owego przepisu prawa wynika, że naruszenie dyscypliny służbowej musi zostać stwierdzone orzeczeniem posiadającym walor prawomocności. W myśl art. 135j ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne kończy się wydaniem na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego orzeczenia, które wraz z uzasadnieniem sporządzonym na piśmie doręcza się niezwłocznie obwinionemu. Z przepisu art. 135o tejże ustawy wynika, że orzeczenie dyscyplinarne wydane przez organ I instancji staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono. Wydaniem takiego orzeczenia, to jest orzeczenia organu I instancji, zakończyło się w dniu [...] r. toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Od orzeczenia wydanego przez organ I instancji skarżący nie wniósł odwołania. W aktach rozpatrywanej sprawy znajduje się orzeczenie dyscyplinarne Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] r. wydane na podstawie art. 135j ustawy o Policji, którym skarżącego H. K. uznano winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej i odstąpiono od wymierzenia kary. W nadesłanych aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia powyższego orzeczenia. Na orzeczeniu tym widnieje jedynie podpis skarżącego bez jakiejkolwiek daty, czy adnotacji. Zarówno w odwołaniu od wydanej w sprawie decyzji organu I instancji, jak i w skardze skarżący podnosił, że orzeczenie to nigdy nie zostało mu doręczone. Nigdy zatem - według jego twierdzeń - nie stało się prawomocne, co wobec treści § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg ma w sprawie istotne znaczenie. W uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji organ I instancji stwierdził, że skarżący został uznany winnym popełnienia zarzucanego czynu w wyniku zakończonego prawomocnie postępowania dyscyplinarnego. Stanowisko to, wobec braku jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, w stanie faktycznym sprawy uznać należy za przedwczesne. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ustalił jedynie, i to mimo zarzutów odwołania, że na orzeczeniu z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji w O. znajduje się podpis obwinionego asp. szt. H. K. . Nie wyjaśnił natomiast i nie ustalił w świetle obowiązujących w tym względzie przepisów prawa, czy w/w orzeczenie dyscyplinarne miało walor prawomocności, a okoliczność ta ma istotne w sprawie znaczenie wobec brzmienia § 4 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy w związku z art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 200r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych ustaw. Niewyjaśnienie sprawy w powyższym zakresie przez organy obu instancji skutkowało konieczność uchylenia wydanych w sprawie decyzji, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji wyjaśnią i ustalą, czy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki z wyżej powołanego przepisu prawa stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy do pozbawienia skarżącego nagrody rocznej za [...] rok i podejmą właściwe rozstrzygnięcie. ----------------------- 7