IV SA/Wr 184/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia . M. S. we wniesionej w niniejszej sprawie skardze na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 9 grudnia 2010 r., na mocy którego uznano skarżącego winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosku tego nie uzasadnił. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia skutkuje już obecnie, a w najbliższej przyszłości może skutkować nieodwracalnie, znaczną szkodą w majątku skarżącego, a ponadto wywołać może nieodwracalne skutki natury prawnej. W myśl bowiem art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy. (...) co wynika z art. 42 ust. 5 tej ustawy. W tej sytuacji skarżący zostałby pozbawiony możliwości skutecznego dochodzenia świadczenia pieniężnego za okres przekraczający owe sześć miesięcy. Nadto zgodnie z ust. 6 art. 42 omawianej ustawy, jedynie okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy cały szereg uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą prawną rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia decyzji jest art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżonym orzeczeniem, mającym charakter decyzji, z dnia 26 stycznia 2011 r. organ II instancji, utrzymując w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we W. uznające skarżącego winnym popełnienia określonych przewinień dyscyplinarnych i wymierzające mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, podzielił zdanie organu co do istnienia w sprawie do wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zgodnie z przepisem art. 61 §3 p.p.s.a. przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie znacznej szkody na skutek jej wykonania, która to decyzja następnie przez tenże Sąd zostałaby wzruszona. W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest jednak władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem. Zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem. Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 114/05, niepubl.). Co do zasady, wykonanie aktu nakładającego na stronę skarżącą określone obowiązki, lub pozbawiającego uprawnień może spowodować pośrednio lub bezpośrednio negatywne konsekwencje np. finansowe, jednak nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W orzecznictwie przyjmuje się, że nawet ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez stronę skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W kontekście powyższych rozważań należy wskazać, że okoliczności podane przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 26 kwietnia 2011 r. w uzupełnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia są przedwczesne i ze względu na bezpośredni związek przyczynowo- skutkowy z decyzją o zwolnieniu ze służby mogłyby zostać podniesione przy okazji wniosku o wstrzymanie takiej decyzji, nie zaś w odniesieniu do poprzedzającego ją orzeczenia dyscyplinarnego będącego przedmiotem skargi w mniejszej sprawie. Zgodnie z art. 134 ustawy o Policji (Dz.U. z 2007r. nr 43, poz. 277), zawierającym katalog kar stosowanych w postępowaniu dyscyplinarnym, jedną z kar jest kara dyscyplinarna wydalenia ze służby w Policji (pkt 6). Jednocześnie, zgodnie z art. 134f ustawy, kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji. Natomiast art. 41 ust. 1 pkt 3 wprowadza zasadę zwolnienia policjanta ze służby w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Powyższe oznacza, że orzeczenie o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji jest bezpośrednią konsekwencją zastosowania takiej, a nie innej kary dyscyplinarnej w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko policjantowi. Zachodzi zatem bezpośredni związek przyczynowy między wynikiem postępowania dyscyplinarnego (wymierzeniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby) a orzeczeniem o zwolnieniu ze służby. Jednak orzeczenia te nie są tożsame, a konsekwencje o charakterze finansowym związane z zaprzestaniem świadczenia pracy wskazane przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 26 kwietnia 2011 r. mogły by odnosić się ale dopiero do decyzji o zwolnieniu. Przesłanką zastosowania w toku postępowania dyscyplinarnego najsurowszej z kar dyscyplinarnych, tj. kary wydalenia ze służby ( w oparciu o którą należy wydać decyzję o zwolnieniu ze służby), są określone ustalenia poczynione w toku tego postępowania dyscyplinarnego, których prawidłowości Sąd jednak nie bada na tym etapie sprawy. Bezsprzecznie natomiast prawidłowa interpretacja przywołanych przepisów ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że orzeczenie o zwolnieniu ze służby, wydane na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy, jest konsekwencją uprzedniego ukarania policjanta karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, a to w oparciu o konkretne ustalenia poczynione w toku postępowania dyscyplinarnego. Ustalenia te - oraz ocena ich prawidłowości – przekładają się zatem w sposób ale pośredni na decyzję końcową o zwolnieniu ze służby i ewentualne jej skutki o charakterze majątkowym podane przez skarżącego. Skarżący nie wykazał zatem, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku wykonania zaskarżonego orzeczenia. W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek skarżącego nie mógł być uwzględniony. Podlegał zatem oddaleniu, co orzeczono na wstępie. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że podnoszone w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego ewentualne negatywne skutki finansowe ze swej istoty mają charakter odwracalny, a wskazywana przez skarżącego argumentacja prawna, co do prognozowanych skutków natury prawnej zaskarżonego orzeczenia na tym etapie postępowania jest przedwczesna.