IV SA/Wr 184/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 184/16 odrzucającego skargę T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 184/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T. K. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego. Wskazane postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 8 lipca 2016 r. z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 11 lipca 2016 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo zatytułowane jako "zażalenie", w których skarżący m.in. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu zaniechanie rozpoznania skargi na bezczynność organów administracyjnych z W. Dalej skarżący podniósł, że "(...) Sąd zobowiązany był i jest niezwłocznie z urzędu dokonać stwierdzenia nieważności wydanych decyzji organu I instancji Gminy W. – Prezydenta W. jako organu administracyjnego i egzekucyjnego oraz SKO jako organu II instancji". Wobec powyższego wniósł on o rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny lub Sąd Najwyższy i podjęcie uchwały m.in. w kwestii tego, "(...) czy WSA w przypadku skargi na bezczynność MOPS (...) ma prawo zaniechać rozpoznania tej skargi na bezczynność w tym wniosku (...) o nie wstrzymywanie mi wypłaty zasiłku stałego (...)", oraz "(...), czy skoro SKO W. nie ma prawnej legitymacji do rozpoznania i rozstrzygania od stycznia 2013 roku w sprawach wydawanych przez Gminę W. – konkretnie Prezydenta Miasta W., to dlaczego WSA we Wrocławiu (...) nie dopełnił obowiązku sprawdzenia pod względem formalnym tego faktu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postanowienia jest pismo skarżącego wniesione do tutejszego Sądu w dniu 11 lipca 2016 r., w tej jego części, w której skarżący odnosi się w sposób negatywny do wydanego w sprawie postanowienia odrzucającego skargę, stawiając mu zarzuty, których treść przywołano powyżej. Trzeba przy tym podkreślić, że przedmiotowe pismo wywiedzione zostało w trakcie biegnącego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, po doręczeniu skarżącemu odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniu go o przysługujących środkach odwoławczych. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że wniesione przez skarżącego pismo było w istocie skargą kasacyjną zmierzającą do podważania zapadłego orzeczenia, które – co należy zaznaczyć – zapadło w efekcie rozpatrzenia skargi na decyzję SKO w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], a nie zaś skargi na bezczynność MOPS w W. – jak niekiedy zdaje się twierdzić skarżący. Przechodząc do istoty niniejszej sprawy podkreślić trzeba, że w myśl art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązki a także w sprawach własności przemysłowej skarga kasacyjna może być sporządzona również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 175 § 2 p.p.s.a wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ani z akt sprawy, ani tym bardziej z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem skargę kasacyjną dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego skarżący nie jest w stanie usunąć, należało uznać za niedopuszczalną i z tej przyczyny odrzucić mając za podstawę art. 178 p.p.s.a.