IV SA/Wr 185/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia WSA – Lidia Serwiniowska Sędzia WSA – Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., w oparciu o art. 134 w związku z art. 127 § 3 i art. 129 § 1 i § 2 Kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez W. S. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W motywach tego rozstrzygnięcia organ orzekający wskazał, że decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z dnia [...] Nr [...] w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich. W dniu 10 stycznia 2008 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzję z dnia [...] doręczono prawidłowo stronie w dniu 24 grudnia 2007 r. W wymienionej decyzji W. S. został prawidłowo pouczony o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w terminie 14 dni od jej otrzymania. Pismo stanowiące wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadano listem poleconym w Urzędzie Pocztowym w dniu 10 stycznia 2008 r., a więc z uchybieniem terminu do złożenia tego wniosku. W skardze na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu W. S. wniósł o jego uchylenie. Podniósł, że zaledwie trzydniowe uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło z powodu jego choroby i złego stanu zdrowia. Dodał, że Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wielokrotnie nie dotrzymywał ustawowych terminów – art. 35 Kpa, a opóźnienie miało wymiar nawet 9 miesięcy. Był również przypadek, gdy zaginęło pismo w sprawie. Wskazał, że postanowienie z dnia [...] zostało mu wysłane w dniu 7 marca 2008 r. z pogwałceniem miesięcznego terminu ustawowego – art. 35 § 3 Kpa. W tej sytuacji skarżący uznał, iż trzydniowe uchybienie terminu nie może być przyczyną nierozpoznania jego wniosku. W piśmie z dnia 30 lipca 2008 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, W. S. nadto dodał, iż "art. 9 Kpa nakłada na Organy Administracji Państwowej obowiązek należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych ..., aby strony ... nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa". Tymczasem, jak twierdzi skarżący, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie poinformował go o konieczności i możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, a jedynie pouczył, że może wyłącznie zaskarżyć postanowienie do WSA, co zresztą zrobił. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w niniejszej sprawie nie występują powyższe uchybienia. Przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest kwestia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] Nr [...] w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich. Stosownie do art. 127 § 3 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W myśl art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich z dnia [...] Nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu 24 grudnia 2007 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 31 grudnia 2007 r. Przesyłka polecona zawierająca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy została natomiast nadana w urzędzie pocztowym w dniu 10 stycznia 2007 r. Przy czym wskazać należy, że w decyzji z dnia [...] Kierownik Urzędu prawidłowo pouczył stronę o przysługującym prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i o terminie do jego wniesienia. Skarżący nie wystąpił też do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś jego wyjaśnienia odnośnie przyczyn opóźnienia związanych ze złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz w jej uzupełnieniu, nie mogą odnieść skutków prawnych. Sąd administracyjny nie jest bowiem władny do przywrócenia terminu do złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Również podniesiony zarzut naruszenia przez organ orzekający art. 35 Kpa nie ma wpływu na kwestie związane z uchybieniem terminu, jakiego dopuścił się skarżący i który zresztą sam potwierdza. Z kolei, co do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organ decyzyjny art. 9 Kpa, to przywołać w tym miejscu można choćby pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 362/06, z którym zgadza się Sąd w obecnym składzie, że z przepisu art. 9 Kpa nie można wywodzić istnienia po stronie organu obowiązku informowania z urzędu strony postępowania o wszystkich środkach prawnych przysługujących jej w postępowaniu. Określony w art. 9 Kpa obowiązek doznaje uszczegółowienia w przepisach zobowiązujących organ do informowania z urzędu strony o środkach zaskarżania rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania. W zakresie pozostałych środków prawnych przysługujących stronie można uznać istnienie obowiązku informowania strony o tych środkach ale na wniosek, gdyż w przeciwnym razie organ obowiązany byłby świadczyć w toku postępowania na rzecz strony nieograniczoną pomoc prawną (LEX nr 270347). Dodać też można, iż żaden przepis prawa nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku informowania o przysługującym prawie do wnoszenia prośby o przywrócenie uchybionego terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA/Wr 2028/97, LEX nr 48735). Z powyższych względów należy uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, co na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono w sentencji wyroku.