IV SA/Wr 187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka, sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] - podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), uchwały nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 (M.P. z 2013 r., poz. 1024) - po rozpatrzeniu odwołania M. D. (wnioskodawca, strona, skarżący) od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta W. przez Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że opisaną decyzją z dnia 8 października 2014 r. odmówiono stronie przyznania zasiłku celowego w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości stanowiącej równowartość przyznanych posiłków. Jak wynika z ustaleń organu I instancji, decyzją z dnia 27 sierpnia 2014 r. przyznano stronie pomoc w formie posiłku od dnia 1 września 2014 do dnia 31 grudnia 2014 . W dniu 17 września 2014 r. strona złożyła pisemną rezygnację z przyznanej jej pomocy w formie posiłków i wniosła o wypłacenie świadczenia pieniężnego stanowiącego ich równowartość. W świetle powyższego organ l instancji uznał, że wniosek o przyznanie stronie zasiłku celowego w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości stanowiącej równowartość przyznanych posiłków nie jest możliwy do uwzględnienia. Wynika to przede wszystkim z faktu, że w pierwszej kolejności MOPS w Wałbrzychu realizuje pomoc w formie rzeczowej tj. posiłku. Pomoc w formie pieniężnej przyznawana jest jedynie w przypadku braku możliwości realizacji tego świadczenia w formie posiłku, co w przypadku strony nie zachodzi. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wniosła o jej uchylenie kwestionując zasadność odmowy przyznania zasiłku. Kolegium Odwoławcze uzasadniając swoją decyzję podało, że rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy organ musi kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ustawy o pomocy społecznej, a więc koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, o ile potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Pomoc społeczną jako instytucję polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Tak więc warunkiem korzystania z pomocy społecznej, w pierwszej kolejności jest - aby jej udzielenie nastąpiło w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, po drugie - aby miało to miejsce w konkretnych okolicznościach, tj. w sytuacji, gdy własne uprawnienia, zasoby i możliwości osoby wnioskującej o pomoc uniemożliwiają jej to przezwyciężenie. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Należy przy tym mieć na uwadze, że ustawodawca nie wymienia enumeratywnie wszystkich sytuacji warunkujących przyznanie pomocy, ocena zaistnienia tej przesłanki należy do organów pomocy społecznej wydających decyzje w tym zakresie. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zdaniem organu, nie może budzić wątpliwości w świetle utrwalonego orzecznictwa, że użyty w tym przepisie zwrot "może być przyznany" wskazuje, że decyzja organu pomocy społecznej przyznająca zasiłek podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że to od decyzji organu orzekającego zależy, czy wnioskodawcy zostanie przyznana pomoc w formie zasiłku celowego i w jakiej wysokości. Orzekając w ramach tego uznania organ administracji musi mieć jednak na względzie, iż celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. O przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku decyduje każdorazowo organ przyznający zasiłek, biorąc pod uwagę posiadane środki finansowe, sytuację materialną wnioskodawcy oraz cel zasiłku, a także potrzeby innych osób znajdujących się w zasięgu działania organu. Obowiązkiem organów administracji jest "zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych" osób podopiecznych, nie zaś spełnianie ich żądań. Przyznawany jest on w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej wnioskodawcy przy jednoczesnym uwzględnieniu zasobów finansowych organów pomocy społecznej. Ustawodawca wymienia te potrzeby jedynie przykładowo, a ich ocena powinna przebiegać z uwzględnieniem celów i zasad pomocy społecznej. Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zawsze na określony cel a nie na pokrywanie pełnych całomiesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą. Ma zatem charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Skoro rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach uznania administracyjnego, to tym samym spełnienie przez stronę kryteriów przewidzianych w ustawie, nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w określonej przez niego wysokości. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Organ administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany jest do dokonania oceny, czy w okolicznościach sprawy przyznanie wnioskowanej przez stronę pomocy zmierzałoby do zaspokojenia niezbędnych potrzeb wnioskodawcy i umożliwiło mu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. W razie zaistnienia wskazanych okoliczności istnieje możliwość odmowy przyznania pomocy społecznej wówczas, gdy przemawia za tym interes społeczny bądź przekraczałoby to możliwości organu. Ośrodek Pomocy Społecznej uzasadniając odmowę przyznania stronie zasiłku celowego na zakup opału, podał, że przyznanie tej pomocy jest niemożliwe, z uwagi na ograniczone środki finansowe, a co za tym idzie kryteria jakie przyjęto przy przyznawaniu tej formy pomocy jedynie osobom starszym, samotnym, będącym w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, której nie są w stanie pokonać wykorzystując własne zasoby i możliwości, osobom samotnie wychowującym dzieci, rodzinom wielodzietnym, osobom niezdolnym do pracy z powodu wieku, niepełnosprawności lub choroby. Ponadto organ dysponuje ograniczoną kwotą na ten cel i nie ma możliwości zaspokojenia wszystkich potrzeb. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Zarzucił jej: 1) rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia istoty sprawy, 2) rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych - poprzez sprzeczny z prawem skład Kolegium orzekającego w sprawie oraz przekroczenie uprawnień przez skład orzekający Kolegium i niedopełnienie obowiązków przez prezesa SKO W., 3) rażące naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, - poprzez zmianę tożsamości przedmiotowej sprawy, 4) rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. – poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie, 5) naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. poprzez niezałatwienie w terminie odwołania skarżącego od decyzji MOPS z dnia 8 października 2014 r. W związku z powyższym wniósł o 1) uchylenie w całości decyzji ostatecznej, ewentualnie 2) stwierdzenie wydania w/w decyzji z naruszeniem prawa. Ponadto wniósł 3) o natychmiastowe rozpoznanie skargi z uwagi na jej charakter; 4) zawiadomienia Prezesa Rady Ministrów o naruszeniu prawa podczas wykonywania obowiązków i uchylenie się od ich wykonywania przez prezesa SKO w W.. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ nie wyjaśnił, dlaczego nie wypłacono skarżącemu równowartości kosztu posiłku. Według strony zgodnie z art. 11 pkt 9 ustawy o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych prezes Kolegium czuwa nad jednolitością orzecznictwa oraz sprawności a pracy Kolegium. Powołany przepis nakłada na Prezesa Kolegium obowiązek zasiadania w składzie orzekającym Kolegium przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie. Wobec czego, zdaniem skarżącego skład orzekający Kolegium był sprzeczny z w/w przepisem. Zauważył też, że organ II instancji powołał inną podstawę prawną decyzji niż uczynił to organ I instancji, co zmieniło rodzaj sprawy poprzez zmianę tożsamości przedmiotowej sprawy. Organy nie zapewniły też skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, nie doręczyły szeregu pism, a tym samym uniemożliwiły skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto zarzucił, że w postępowaniu przed organem II instancji odwołanie skarżącego nie zostało załatwione w terminie, na co zażądał przeprowadzenia dowodu ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji ostatecznej SKO w zakresie jej daty nadania w urzędzie pocztowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty i twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a, może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola Sądu, oparta na wskazanych wyżej przepisach, daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), zwana dalej ustawą o pomocy społecznej. W art. 2 ust. 1 stanowi ona, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przytoczony przepis wskazuje cel pomocy społecznej - zaspokajanie "niezbędnych" potrzeb życiowych. Artykuł 3 ust. 3 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania wniosków, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie. Pomoc społeczna, także świadczona w formie zasiłku celowego, ma charakter uzupełniający. Pomoc ta nie zaspokaja całkowicie potrzeb jej beneficjentów. Powinni oni również wykorzystywać własne środki i możliwości. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących, takie całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe, których materialnoprawną podstawę stanowi art. 39, art. 40 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej, są świadczeniami przyznawanymi w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, powoduje, że sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy. Chodzi o dostosowywanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania organów był wniosek skarżącego z dnia 17 września 2014 r. o przyznanie zasiłku celowego w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości stanowiącej równowartość przyznanych posiłków. We wskazanym piśmie skarżący złożył jednocześnie rezygnację z przyznanej decyzją z dnia 27 sierpnia 2014 r. pomocy w formie posiłków. Podstawą materialnoprawną rozpoznania wniosku jest w szczególności art. 39 ustawy o pomocy społecznej odnoszący się do zasiłków celowych. Stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej a w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu a także kosztów pogrzebu. Z powyższego przepisu wynika, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Tym samym spełnienie kryteriów przez ubiegającego się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości, którą sam określa. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego, aczkolwiek ma charakter uznaniowy, nie może też być rozstrzygnięciem dowolnym. Ustawa o pomocy społecznej daje wskazówki, co do zasad udzielania pomocy osobom potrzebującym, stanowiąc w art. 3 ust. 3 i art. 4, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z uchwałą nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia programu wspierania finansowania gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 wsparcia udziela się w szczególności: 1. Dzieciom do czasu podjęcia nauki w szkole, 2. Uczniom do czasu ukończenia szkoły podstawowej, 3. Osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym. Wsparcia udziela się w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności oraz świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Jak wskazał organ I instancji, Ośrodek w pierwszej kolejności zapewnia świadczenia w formie posiłku. Pomoc w formie pieniężnej przyznawana jest tylko w przypadkach braku możliwości realizacji przyznanego świadczenia w formie posiłku przez osobę ubiegającą się o pomoc na dożywianie, tj. przeciwskazania do żywienia zbiorowego, przewlekłych chorób oraz trudności w dotarciu do stołówki, w której wydawane są gorące posiłki. Powyższa zasada jest stosowana bez wyjątku wobec wszystkich świadczeniobiorców Ośrodka. W niniejszej sprawie organ w dniu 23 września 2014 r. wezwał stronę do przedstawienia dokumentacji medycznej, z której będzie wynikać rodzaj przewlekłej choroby uniemożliwiającej spożywanie przyznanych posiłków. Takiego zaświadczenia skarżący jednak nie przedłożył, nie przedstawił też orzeczenia o niepełnosprawności. Wobec powyższego organy orzekające w sprawie uznały, że ze względu na przyjęte kryteria przyznawania pomocy w formie rzeczowej, tj. posiłków brak jest możliwości udzielenia pomocy w postaci wnioskowanego świadczenia. Jak słusznie wskazał organ, jedynie w przypadku braku możliwości zapewnienia posiłków pomoc ta mogłaby być zapewniona w formie pieniężnej, a taka sytuacja w przypadku skarżącego nie zachodzi. Ponadto organ pomocy społecznej dysponuje ograniczoną kwotą na ten cel i nie ma możliwości zaspokojenia wszystkich potrzeb. W świetle powyższego nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. W przedmiotowej sprawie decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy. Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 7 pkt 1, 4, 5 i 6 oraz art. 39 ustawy o pomocy społecznej należy uznać za bezzasadne. Z powyższych względów nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie stwierdził również zmiany podstawy prawnej rozstrzygnięcia SKO (skarżący nie sprecyzował powyższego zarzutu). Sąd nie stwierdza także naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. i art. 145 § 1 k.p.a. Rozpoznając wniosek skarżącego z dnia 12 marca 2014 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, który miał miejsce w dniu 2 października 2014 r. W dniu 25 września 2014 r. organ doręczył skarżącemu wezwanie (co skarżący poświadczył własnoręcznym podpisem) do doręczenia w termie 7 dni dokumentacji medycznej, z której będzie wynikał rodzaj przewlekłej choroby i jej pogorszenie uniemożliwiające spożywanie przyznanych posiłków. Skarżący nie składał też żadnych wniosków dowodowych, oprócz wywiadu nie przeprowadzono żadnych dowodów, nie zebrano innych materiałów nie znanych stronie. W tych okolicznościach zainteresowany na tym etapie postępowania nie miał potrzeby wypowiadania się, gdyby zresztą miał taką potrzebę, mógł to uczynić. Posiadał bowiem wiedzę jako osoba od wielu lat korzystająca z pomocy społecznej, że posiada takie prawo. Ostatecznie skarżący składając zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie wskazał co do jakich okoliczności chciał się wypowiedzieć. Zauważyć też należy, że nie doszło do uchybienia art. 35 § 3 k.p.a. Organ II instancji w zakreślonym przez ten przepis terminie wydał decyzję zgodnie z powołanym przepisem w postępowaniu odwoławczym, załatwienie sprawy powinno nastąpić – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Odwołanie nosi datę 14 listopada 2014 r., wpłynęło do SKO w dniu 26 listopada 2014 r. i zostało rozpoznane w dniu 27 listopada 2014 r. – zaskarżoną decyzją. Nieuzasadniony jest również zarzut co do nieprawidłowego składu SKO orzekającego w sprawie oraz co do przekroczenia uprawnień przez skład orzekający SKO i prezesa SKO. Przepisy ustawy o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych, w tym wskazywany przez stronę art. 11 pkt 9, nie przewidują bowiem powoływania prezesa SKO do składu orzekającego w każdej sprawie rozpatrywanej przez SKO w celu zapewnienia jednolitości orzecznictwa. Natomiast postanowienie sygnalizacyjne zgodnie z art. 20 tej ustawy wydawane jest jedynie w przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w pracy organu jednostki samorządu terytorialnego, a jak wynika z uzasadnienia decyzji SKO, takowe uchybienia nie zostały stwierdzone. Sąd też nie widzi podstaw do zawiadamiania innych organów odnośnie pracy Samorządowego Kolegium Odwoławczego, czy też jego członków, w tym Prezesa Rady Ministrów. W ocenie Sądu orzeczenia organów nie naruszają prawa. W tych okolicznościach na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak wyżej.