IV SA/Wr 187/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV skargi kasacyjnej I. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2016 r. odrzucającego skargę w sprawie ze skargi I. M. na niezgodne z prawem działania funkcjonariuszy Aresztu Śledczego we W. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę I. M. na niezgodne z prawem działania funkcjonariuszy Aresztu Śledczego we W. Skarga ta nie podlega bowiem kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, a zatem nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zainicjowanej tą skargą. Odpis ww. postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 1 czerwca 2016 r. Jednocześnie pouczono skarżącego o przysługującym prawie do zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi kasacyjnej, która powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W dniu 7 czerwca 2016 r. skarżący wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną. Zarzucił w niej m.in., że odrzucenie skargi spowodowane było nieprzydzieleniem mu "obrońcy" z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków o których w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie zaś z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Nadto, w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona jedynie przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami może zostać sporządzona również przez doradcę podatkowego (art. 175 § 3 p.p.s.a.). W świetle przytoczonego przepisu art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a. i jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot inny, niż wymieniony w art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a., jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide: np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2013 r. sygn. akt I OZ 902/13, publ: www.cbois.nsa.gov.pl). Sporządzenie skargi kasacyjnej przez osoby wymienione w art. 175 p.p.s.a., z zachowaniem określonych w tym przepisie wymogów, jest zatem warunkiem koniecznym dopuszczalności tego środka zaskarżenia. W realiach niniejszej sprawy, wskazany powyżej warunek nie został spełniony. Skarga kasacyjna została bowiem sporządzona przez samego skarżącego, który nie należy do kręgu podmiotów wskazanych w art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a Tym samym, skarga kasacyjna została sporządzona przez podmiot nieuprawniony, a zatem jest ona niedopuszczalna i wobec tego - nie jest możliwe jej merytoryczne rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zastosowanie w sprawie znalazł więc art. 178 p.p.s.a., wedle którego wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jednocześnie wskazać należy, że choć skarżący wniósł w skardze o ustanowienie w sprawie pełnomocnika z urzędu, to z uwagi na brzmienie art. 247 p.p.s.a., wedle którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, wniosek ten postanowieniem z dnia 22 lipca 2016 r. został oddalony. Skarga w niniejszej sprawie nie należy bowiem do właściwości sądów administracyjnych, co na gruncie art. 247 p.p.s.a. rozumieć należy, jako bezzasadność skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.