IV SA/Wr 187/17

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu: po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. (pełnomocnika strony skarżącej) o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi M. Ż. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem pełnomocnika o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona i podpisana przez stronę skarżącą M. Ż. Do tej skargi dołączono dwa odrębne wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, złożone na dwóch odrębnych formularzach. Pierwszy wniosek został złożony i podpisany przez stronę skarżącą. Wniosek ten został rozpoznany odrębnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 maja 2017 r. przyznającym stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Natomiast drugi wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony i podpisany przez pełnomocnika strony skarżącej, czyli siostrę skarżącej. Pełnomocnik strony skarżącej wniosła w tym wniosku o przyznanie jej, czyli pełnomocnikowi, prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ten drugi wniosek, złożony pełnomocnika strony skarżącej (siostrę skarżącej) (k- 7) o przyznanie pełnomocnikowi prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podlega rozpoznaniu w niniejszej sprawie. Ponadto w odpowiedzi na pismo Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r. strona skarżąca M. Ż., pismem z dnia 4 maja 2017 r., oświadczyła, że w niniejszej sprawie ustanowiła pełnomocnika w osobie jej siostry. Skarżąca do pisma tego dołączyła pełnomocnictwo udzielone siostrze do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Stosownie do art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Z treści art. 245 § 3 p.p.s.a. wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. W myśl natomiast art. 243 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W rozpoznawanej zaś sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy wniosła pełnomocnik strony skarżącej, która jest siostrą skarżącej. W rubryce nr 2.1 wnioskodawca i jego adres podano imię i nazwisko oraz adres pełnomocnika. W rubryce 5,6,7,8 i 9 pełnomocnik opisała swoją sytuację materialną, rodzinną, i majątkową i stan majątkowy syna, w rubryce nr 10 pełnomocnik podała własne dochody i w rubryce nr 11 własne zobowiązania i stałe wydatki. Ponadto w rubryce nr 15 podpis wnioskodawcy pełnomocnik złożyła własnoręczny podpis. Pełnomocnikowi strony skarżącej nie przysługuje prawo pomocy, co wynika z treści powołanego wyżej art. 243 p.p.s.a., który wskazuje, że prawo to może być przyznane wyłącznie stronie. W myśl zaś art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący (osoba która wniosła skargę do Sądu) oraz organ, które działanie bezczynność, lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Skoro zatem pełnomocnikowi strony nie przysługuje prawo pomocy, to przyjąć należy, iż rozpoznanie wniosku pełnomocnika o przyznanie temu pełnomocnikowi prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a w związku z art. 243 i art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.