IV SA/Wr 189/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. na działalność Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 kwietnia 2010 r. R. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na działalność Gminno-Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. Ś. w przedmiocie przyznania pomocy społecznej jego bratu. Do skargi dołączył uchwałę nr [...] Rady Miejskiej Gminy G.Ś. z dnia [...] września 2009 r. w sprawie rozpatrzenia jego skargi dotyczącej zastrzeżeń do Kierownika M-GOPS w G. Ś., krytycznych uwag pod adresem pracownika socjalnego i trudności w dostępności do świadczeń socjalnych oraz inne pisma dotyczące tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 wyżej wskazanego przepisu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na działalność Gminno-Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Gryfowie Śląskim w związku, z opieszałością tego organu w przyznawaniu pomocy społecznej jego niepełnosprawnemu bratu. Skarga ta jest skargą powszechną, do której rozpatrzenia mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 kpa). Skargę z art. 227 kpa charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w kpa lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi. Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Ustawodawca w Dziale VIII kpa, a dokładnie w art. 229 kpa określił organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia tego rodzaju skargi. W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co orzeczono w sentencji postanowienia.