IV SA/Wr 19/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi L. S. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (dalej organ odwoławczy, II instancji) po rozpatrzeniu odwołania L. S. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] września 2015r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego w dniu 1 lipca 2013 r. w sprawie choroby zawodowej. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazanej decyzji wynika, że przesyłka ta została doręczona na adres skarżącego i odebrana przez dorosłego domownika strony (tj. żonę- E. S.) w dniu 2 listopada 2015 r. W dniu 8 grudnia 2015 r. skarżący nadał za pośrednictwem operatora wyznaczonego skargę skierowaną do tut. Sądu na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego. Uzasadnieniu skarżący opisał swój stan zdrowia oraz przyznając, że skarga została złożona "chyba już po terminie" zwrócił się o "rzetelne rozstrzygnięcie mimo przekroczenia terminu z powodu stanu zdrowia". Odwołał się do dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 29 stycznia 2016 r. w związku z okolicznościami wskazanymi w treści skargi pismem z dnia 4 lutego 2016 r. wezwano skarżącego o wskazanie w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, czy intencją strony było złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie pouczono skarżącego o treści art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym*i (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. oraz wskazano, że w przypadku odpowiedzi twierdzącej, stosownie do powołanej regulacji skarżący winien celem uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, przedłożyć we wskazanym terminie stosowną dokumentację. Powyższe wezwanie zostało doręczone na adres podany w skardze i odebrane przez dorosłego domownika tj. E. S. w dniu 10 lutego 2016 r. Skarżący w zakreślonym terminie nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 2 listopada 2015 r. Oznacza to, że dzień 2 grudnia 2015 r. (środa) - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na wszczęcie postępowania sądowo-administracyjnego w tej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skarżący złożył skargę za pośrednictwem organu w dniu 8 grudnia 2015 r. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną. Zauważyć należy, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bowiem mimo skutecznie doręczonego wezwania Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. zawierającego wyczerpujące pouczenie o warunkach i trybie złożenia takiego wniosku, w żaden sposób nie ustosunkował się do jego treści Mając zatem na uwadze, iż czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia