IV SA/Wr 191/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), sędzia NSA Julia Szczygielska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] przyznającą dodatek mieszkaniowy oddala skargę. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Z. R. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 maja 2014 r. ([...]), utrzymującą w mocy – wydaną z upoważnienia Prezydenta W. - decyzję z dnia 7 maja 2014 r., nr [...], przyznającą Z. R. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 31 października 2014 r., w wysokości 326,43 zł miesięcznie, na podstawie art. § 3-4 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 26 maja 2014 r. ([...]). W motywach uzasadnienia tego orzeczenia podano, że Administrator w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., decyzją z dnia 7 maja 2014 r" nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Z. R. z dnia 2 kwietnia 2014 r., przyznał Z. R. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 31 października 2014 r., w wysokości 326,43 zł miesięcznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania Z. R. od decyzji z dnia 7 maja 2014 r., (nr [...]), decyzją z dnia 26 maja 2014 r. ([...]), utrzymało w mocy decyzję z dnia 7 maja 2014., nr [...]. Decyzję tę doręczono dnia 24 czerwca 2014 r. Do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wpłynęło podanie Z. R. z dnia 6 sierpnia 2014 r., zatytułowane "Wniosek o wznowienie postępowania". W nagłówku tego podania wskazano następujący numer sprawy: [...]. W punkcie drugim Z. R. wskazał numer sprawy – [...], a w punkcie trzecim wniosku – [...]. Z. R. wskazał - w ww. podaniu - że domaga się "wznowienia postępowania gdyż dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne nie zostało rozstrzygnięte przez sąd, a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". Z ostrożności Z. R. wniósł "o przywrócenie ewentualnie uchybionego terminu, gdyż nie jestem świadom, abym mu uchybił", stwierdzając jednocześnie że - jego zdaniem - wniosek został wniesiony w terminie. Kolegium, pismem z dnia 9 września 2014 r., wezwało Z. R. do wyjaśnienia: 1) czy podanie z dnia 6 sierpnia 2014 r. jest wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie o numerze [...], czy dotyczy również spraw o numerach [...], [...]; 2) w oparciu o którą z przesłanek określoną w art. 145 § 1 Kpa żąda wznowienia postępowania w szczególności, czy Wnoszącemu podanie chodzi o przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 7 Kpa; 3) jeżeli tak - to należy wskazać, które z dowodów we wskazywanych sprawach okazały się fałszywe, jakie zagadnienie wstępne nie zostało rozstrzygnięte oraz jakie w sprawie (sprawach) zostało popełnione przestępstwo; 4) kiedy i w jakich okolicznościach Z. R. dowiedział się o istniejących podstawach wznowienia postępowania; 5) jakie okoliczności miałyby świadczyć o braku winy w dochowaniu terminu. W reakcji na wezwanie z dnia 9 września 2014 r. Z. R., wyjaśnił m.in.: "domagam się wznowienia postępowania w toczącej się sprawie zakończonej orzeczeniem ostatecznym w ostatniej instancji" (podanie z dnia 12 września 2014 r.). Dalej Z. R. wskazał, że żąda postępowania - na podstawie art. 145 "§ 1 i 2" Kpa - "ze względu, iż istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia mojego oraz, że [...] nie wyjaśniona została kwestia słusznego interesu strony do zmiany decyzji Prezydenta W. o art. 155 Kpa i przyznania 100% dodatku". W podaniu z dnia 12 września 2014 r. wskazano również: "datą okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania jest data złożenia wniosku". Kolegium, mając na uwadze powyższe, pismem z dnia 3 października 2014 r., ponownie wezwało Z. R. do wyjaśnienia: 1) czy podanie z dnia 6 sierpnia 2014 r. jest wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie o numerze [...], czy dotyczy również spraw o numerach [...], [...], zaznaczając, że stwierdzenie "domagam się wznowienia postępowania w toczącej się sprawie zakończonej orzeczeniem ostatecznym w ostatniej instancji" niczego nie wyjaśnia w tym zakresie (postępowania o ww. numerach się zakończyły, a zatem się nie toczą); 2) w oparciu o którą z przesłanek wymienioną w art. 145 § 1 Kpa żąda wznowienia postępowania w szczególności; 3) jeżeli tak - to należy wskazać, które z dowodów we wskazywanych sprawach okazały się fałszywe, jakie zagadnienie wstępne nie zostało rozstrzygnięte oraz jakie w sprawie (sprawach) zostało popełnione przestępstwo; 4) kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o istniejących podstawach wznowienia postępowania; w tym zakresie Z. R. miał wskazać, czy datą dowiedzenia się o ww. podstawach jest dzień złożenia podania z dnia 6 sierpnia 2014 r., gdyż zdanie "datą okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania jest data złożenia wniosku" nie pozwala na poczynienie jednoznacznego stwierdzenia; 5) jakie okoliczności miałyby świadczyć o braku winy w dochowaniu terminu. Z. R. w reakcji na wezwanie z dnia 3 października 2014 r., wskazał, m.in.: "[...] pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. złożyłem wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wszczętej podaniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. do Prezydenta W. o przyznanie dodatku mieszkaniowego do lokalu przy ul. N. [...] Ja tylko wyjaśniłem w piśmie z 6 VIII 2014 r. jakie orzeczenia mi doręczono w sprawie dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego na wniosek z 2 kwietnia 2014 r. [...] Wznowienia postępowania domagam się w głównej mierze w oparciu o art. 145 § 2 Kpa, gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego wywołanego odmową przyznania 100 % dodatku mieszkaniowego przy całkowitym braku pracy, dodatków i pomocy gminy i od osób trzecich. [...] popełnione przestępstwo, które może mieć wpływ na wydanie orzeczenia jest moim zdaniem oczywiste. Fakt, że ostatni dochód, jaki otrzymałem było to stypendium z PUP w jednorazowej kwocie 988 zł brutto w listopadzie 2013 r., a suma ta z oczywistych powodów nie jest wystarczającą na zaspokojenie nawet najbardziej niezbędnych potrzeb życiowych i bytowych człowieka, uzasadnia podejrzenie popełnienia przestępstwa, które mogło mieć wpływ na wydanie orzeczenia. Dla mnie samo podejrzenie uzasadnia złożenie wniosku w trybie art. 145 § 2 Kpa o wznowienie postępowania. [...] Datą takiej okoliczności jest data złożenia podania, czyli 6 VIII 2014r. Jest to data wynikająca z subiektywnych odczuć samego skarżącego [...]" (podanie z dnia 9 października 2014 r.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę, zważyło co następuje: Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3-4 Kpa). Organ winien odmówić wznowienia postępowania, gdy wznowienie nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe, to złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez osobę niebędącą stroną, złożenie go przez osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych bez udziału przedstawiciela ustawowego. Do przyczyn przedmiotowych zalicza się zaś złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 145a § 2, art. 145b § 2 albo art. 148 § 1 i 2 Kpa, gdy sprawa nie była rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego, gdy decyzja nie była ostateczna (odpowiednio postanowienie), gdy podnoszono inne zarzuty niż określone w art. 145, art. 145a i art. 145b Kpa. Odmowa wznowienia postępowania może mieć miejsce również wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń wnioskującego wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji. Innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalną będzie odmowa wznowienia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2005, VI SA/Wa 291/04) "[...] samo sformułowanie w skardze o wznowienie postępowania zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie i że postępowanie może zostać wznowione /postanowienie SN z 26 marca 1999 r. sygn. III AO 5/99 OSNIAP i US 14/2000 poz. 564/. Tym bardziej brak jest podstaw do wznowienia, jeżeli skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się tylko werbalnie na podstawy wznowienia wskazując jedynie art. 145 § 1 pkt.1, 5 i 8 Kpa. Nie wskazał natomiast żadnej konkretnej podstawy wznowienia określonej w tych przepisach. Nie wskazał żadnych dowodów na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, które okazały się fałszywe w rozumieniu art.145§ 2 Kpa. Nie wskazał też żadnych nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji ale nie były znane organowi, który ją wydał. Cały wniosek skarżącego składa się po prostu z obszernego przedstawienia przebiegu sprawy i zarzutów pod adresem organów. Zatem wszystkie podnoszone okoliczności były w dacie wydawania kwestionowanej decyzji znane skarżącemu a więc również z uwagi na treść art.148 § 1 Kpa nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2005 r., IV SA/Wa 1002/05). We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 6 sierpnia 2014 r., ani później, Z. R. nie wskazał dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy - zakończonej decyzją z dnia 26 maja 2014 r. - okoliczności faktyczne, które okazały się fałszywe; nie przedstawił również orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu. Do ww. wniosku nie załączono również orzeczenia sądu lub innego organu, stwierdzającego popełnienie przestępstwa. Wnioskodawca nie wyjaśnił także w sposób jednoznaczny, w wyniku jakiego przestępstwa została wydana decyzja Kolegium z dnia 26 maja 2014 r. Z. R. nie wskazał także, jakie - jego zdaniem - stanowisko innego organu wymagane było w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 26 maja 2014 r. Z. R. podał w sposób bardzo ogólny - w podaniu z dnia 9 października 2010 r. - iż domaga się wznowienia postępowania "w głównej mierze w oparciu o art. 145 § 2 Kpa, gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego wywołana odmową przyznania 100 % dodatku mieszkaniowego przy całkowitym braku pracy, dodatków i pomocy gminy i od osób trzecich. [...] popełnione przestępstwo, które może mieć wpływ na wydanie orzeczenia jest moim zdaniem oczywiste. Fakt, że ostatni dochód, jaki otrzymałem było to stypendium z PUP w jednorazowej kwocie 988 zł brutto w listopadzie 2013r., a suma ta z oczywistych powodów nie jest wystarczającą na zaspokojenie nawet najbardziej niezbędnych potrzeb życiowych i bytowych człowieka, uzasadnia podejrzenie popełnienia przestępstwa, które mogło mieć wpływ na wydanie orzeczenia. Dla mnie samo podejrzenie uzasadnia złożenie wniosku w trybie art. 145 § 2 Kpa o wznowienie postępowania". W tym miejscu wskazać należy, że rozpatrzenie sprawy przyznania dodatku mieszkaniowego - na wniosek z 2 kwietnia 2014 r. - i wydanie decyzji nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Co warte zaznaczenia, obowiązkiem Z. R. było sprecyzowanie okoliczności stanowiącej (-ych) podstawę do wznowienia postępowania, a w kontekście przesłanek, o których mowa art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa - przedstawienie orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu/popełnienie przestępstwa, czego tenże nie uczynił. Nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie dowodu w postaci orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienia przestępstwa we własnym zakresie. Z. R., mimo nawiązania do ustawowych przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, nie wykazał ich i w istocie nie uzasadnił wniosku o wznowienie postępowania. Określenie podstaw wznowienia poprzez wskazanie poszczególnych punktów art. 145 § 1 Kpa, bez skonkretyzowania podstaw wznowienia postępowania, nie oznacza, że wniosek opiera się na takich podstawach i że postępowanie może zostać wznowione. Za skonkretyzowanie owych przesłanek nie można uznać - w analizowanym przypadku - wskazania skutków przyznania Z. R. dodatku mieszkaniowego w wysokości określonej przepisami prawa, abstrahując od prawdziwości twierdzeń - sformułowanych w podaniu z dnia 9 października 2010 r. - co do spowodowania przyznaniem dodatku mieszkaniowego "niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia" Z. R. Skarżący nie przytoczył ani jednej okoliczności, która pozostawałaby rzeczywiście w związku ze wskazanymi przez niego przesłankami wznowieniowymi. Podkreślić trzeba, że w świetle ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 z późn. zm.) - w żadnym trybie (zwyczajnym czy nadzwyczajnym) nie można przyznać osobie uprawnionej dodatku mieszkaniowego w wysokości większej niż 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, a zwłaszcza w wysokości 100% ww. wydatków. Co istotne, subiektywne odczucia Z. R., że popełniono przestępstwo nawet w najmniejszym stopniu nie uzasadnia stwierdzenia, iż rzeczywiście doszło do jego popełnienia. Subiektywne przeświadczenie Z. R., że zostało popełnione przestępstwo nie jest wystarczającą przesłanką dla wznowienia postępowania. Uznano, że ocena zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie - w świetle ww. okoliczności -jest bezprzedmiotowa. Wnioskiem z dnia 17 listopada 2014 r. Z. R. zwrócił się do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Kolegium wydało postanowienie z dnia 24 października 2014 r. W uzasadnieniu wniosku Z. R. stwierdził m.in., że niesłusznie Kolegium uznało w jego sprawie wydanie decyzji nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego lub stanowiska innego organu. W tym kontekście podał, że decyzja została wydana bez uprzedniego rozstrzygnięcia "orzeczonego przez inny wydział MOPS, jakim jest Zespół Terenowej Pracy Socjalnej Nr 1." Wskazał także, że wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia, które jest oczywiste. Do wniosku Z. R. załączył kserokopię zawiadomienia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, sporządzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w J., wezwanie strony do osobistego stawiennictwa Sądu Rejonowego dla W. - Śródmieścia we W. w sprawie z powództwa Gminy W. o roszczenia z umowy najmu lub dzierżawy oraz kartę konsultacyjną z izby przyjęć, które jego zdaniem, wskazują na istotne okoliczności uzasadniające jego "subiektywne odczucia". Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 10 grudnia 2014r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 138§1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 127§3 Kpa, utrzymano w mocy postanowienie z dnia 24 października 2014r. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzono, że w uznaniu Kolegium twierdzenia te nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze z treści złożonego wniosku nie wynika, jakich kwestii takie rozstrzygnięcie miałoby dotyczyć. W świetle przywołanego powyżej stanowiska Sądu Najwyższego, samo sformułowanie w skardze o wznowienie postępowania zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie jest wystarczające dla uznania, iż podstawa taka w rzeczywistości zaistniała. Po drugie podkreślono, że rozpatrzenie sprawy przyznania dodatku mieszkaniowego - na wniosek z dnia 2 kwietnia 2014 r. - nie zależało od uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Po trzecie organem takim nie jest, Zespół Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., będący inną jednostką organizacyjną działającą w imieniu organu pierwszej instancji - Prezydenta W. Natomiast, odnośnie do powoływanego przez Wnioskodawcę art. 145 § 2 Kpa - stanowiącego jego zdaniem - podstawę do wznowienia postępowania - Kolegium wyjaśniło, że art. 145 § 2 Kpa nie stanowi samodzielnej podstawy zobowiązującej organ administracyjny do podjęcia i dalszego prowadzenia takiego postępowania. Zgodnie z tym przepisem z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przepis art. 145 § 2 Kpa stanowi wyjątek od tej zasady. Zgodnie z tym przepisem istnieje możliwość wznowienia postępowania, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistość fałszu oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody (por. wyrok NSA z 6 września 1999 r., IV SA 925/97, LEX nr 48239, wyrok NSA z dnia z dnia 18 lipca 2013 r.,II OSK 678/12, LEX nr 1374799). Z. R. nie wskazał żadnego przestępstwa, którego miałby się dopuścić organ ani sfałszowanego dowodu, upatrując obecnie "niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia" we wszczętym wobec niego postępowaniu egzekucyjnym (Zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z dnia 29 października 2014 r. (Sygn.akt Km 4427/14) oraz wezwaniu Sądu Rejonowego dla W. -Śródmieścia, do osobistego stawiennictwa w charakterze strony, w sprawie z powództwa Gminy W. - Zarząd Zasobu Komunalnego (Wezwanie z dnia 15 października 2014 r. (Sygnatura akt IX 1101/14), co nie ma nic wspólnego z przyjętym unormowaniem w art. 145 § 2 Kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Z. R. na opisane wyżej postanowienie Kolegium z dnia 10 grudnia 2014 r., wniósł o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, że odmowa wznowienia postępowania jest bezzasadna, gdyż "zgodnie zart. 235 w związku z art. 128 Kpa skarżący nie ma wymogu szczegółowego uzasadniania swych pism, wystarczy, że wyraża w nich swe niezadowolenie." Ustosunkowując się do skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zajęte w tej sprawie. Podkreślono , że uzasadniając postanowienie z dnia 24 października 2014 r. ([...]), a następnie postanowienie z dnia 10 grudnia 2014 r. ([...]) Kolegium szczegółowo opisało i wyjaśniło okoliczności faktyczne i prawne, które zadecydowały o podjęciu rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania. Mając na względzie wyżej powiedziane, Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest jedynie legalność zaskarżonych decyzji, czy postanowień organu administracyjnego (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.; art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., ppsa). Zasadnie Kolegium stwierdziło, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli w sprawie zaszła jedna z okoliczności wymienionych przez ustawodawcę w pkt 1 -8 art. 145 Kpa. Tymczasem w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem żadna z tych okoliczności nie została ustalona. Wprawdzie o wznowienie postępowania w powyższej sprawie skarżący zwrócił się do SKO pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. ale wobec jego braków Kolegium zwróciło się o wskazanie okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania w tej sprawie i daty, w jakiej dowiedział się o tych okolicznościach. Na to wezwanie skarżący odpowiedział pismem z dnia 12 września 2014 r. i 9 października 2014 r. wskazując, że "wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa życia i zdrowia mojego", wywołanego odmową przyznania 100% dodatku mieszkaniowego, przy całkowitym braku pracy dochodów i pomocy gminy. Drugą okolicznością warunkującą wznowienie postępowania w sprawie jest to, że doszło w niej do popełnienia przestępstwa, które mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Uważa, że samo podejrzenie popełnienia przestępstwa uzasadnia złożenie wniosku w trybie art. 145 §2 Kpa o wznowienie postępowania. Analizując treść tych wniosków Kolegium trafnie odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego nie dopatrując się w nich ustawowych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego. Okoliczności bowiem jakie przedstawił skarżący nie wskazują, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (pkt 1 art. 145 § 1 Kpa), decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (pkt 2), decyzja została wydana przez pracownika lub organ podlegającego (y) wyłączeniu (pkt 3), strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6), zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2) (pkt 7), decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8). Trafnie Kolegium przy tym podkreśliło, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż samo sformułowanie w skardze o wznowienie postępowania zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie i że postępowanie może zostać wznowione. Z przepisu art. 149 § 3 Kpa wynika, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wprawdzie z przepisu tego nie wynika jakie okoliczności uzasadniać będą odmowę wznowienia postępowania, jednakże skoro wznowieniu postępowania będzie służyć wystąpienie jednej z przesłanek zamieszczonych w art. 145 § 1 Kpa to brak którejkolwiek z nich będzie równoznaczny z odmową wznowienia postępowania administracyjnego przyjmującego postać postanowienia. W sprawie niniejszej rozważyć należało jedynie czy okoliczności przywołane we wniosku skarżącego mogły uzasadniać wznowienie postępowania. Trafnie przy tym wnioskuje Kolegium, że skoro brak w nich którejś z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania to bezprzedmiotowe się staje rozważanie czy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany, a tym bardziej czy istnieje związek między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Dodać trzeba, że akcentowany szczególnie przez skarżącego związek między decyzją odmawiającą mu stosownego świadczenia a przestępstwami popełnionymi przez organy administracyjne czy Sąd, również nie może się ostać gdyż z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 art. 145 Kpa postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnieniem przestępstwa orzeczeniem Sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 Kpa). Oczywistości tych w sprawie brak natomiast niebezpieczeństwa, o jakim mówi ustawodawca w tym przepisie, nie może utożsamiać z niebezpieczeństwem istniejącym w subiektywnym przekonaniu skarżącego. W złożonym w sprawie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Z. R. podał, że wbrew stanowisku Kolegium przedstawionym w postanowieniu z dnia 24 października 2014 r., rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 26 maja 2014 r. nastąpiło bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, to jest rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny wydział organu pierwszej instancji - Zespół Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że rozpatrzenie sprawy przyznania dodatku mieszkaniowego – na wniosek z dnia 2 kwietnia 2014r. nie zależało od uzyskania wymaganego stanowiska innego organu. Organem takim nie jest zespół Terenowej Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., będącą inną jednostką organizacyjną działającą w imieniu organu I instancji- Prezydenta W. Z uwagi na kontrolną kognicję sądów administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał również podstaw do orzekania w przedmiocie wznowienia postępowania. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ppsa. J.T. 06.11.15r.