IV SA/Wr 192/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Z. R. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 września 2015 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w całości w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić sprzeciw. Pismem z dnia 21 września 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 września 2015 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w całości. W istocie w sprawie nie wydano takiego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona lub adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.) Z powyższych regulacji wynika, że sprzeciw przysługuje od postanowień referendarza sądowego wymienionych w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Jednym z tych postanowień jest postanowienie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania prawa pomocy, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. W niniejszej zaś sprawie skarżący w sprzeciwie podał, że dotyczy on postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 września 2015 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w całości. Z akt sprawy wynika natomiast, że dnia 14 września 2015 r. nie zostało wydane żadne postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Tego dnia referendarz sądowy sporządził jedynie pismo wzywające skarżącego do złożenia wniosku o przyznania prawa pomocy na nowym formularzu i do nadesłania kserokopii dokumentów źródłowych. Powyższe pozwala przyjąć, że skarżący wniósł w niniejszej sprawie sprzeciw od nieistniejącego postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Wprawdzie z treści § 2 art. 259 p.p.s.a. nie wynika, by w powyższej sytuacji sprzeciw podlegał odrzuceniu, jednakże z § 1 tego artykułu wynika, iż tego rodzaju środek prawny przysługuje od postanowień wydanych przez referendarza. Trudno byłoby zatem przyjąć, że sprzeciw od postanowienia nieistniejącego nie mógłby również podlegać odrzuceniu. Skoro odrzuceniu podlega sprzeciw dotknięty określonymi brakami (§ 2 art. 259 p.p.s.a.), to tym bardziej odrzucenie powinno objąć środek prawny, który został wniesiony przez stronę od postanowienia, którego w sprawie nie wydano. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 259 § 2 w związku z art. 259 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.