IV SA/Wr 196/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 października 2008r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do stypendium z tytułu odbywania przygotowania zawodowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1243), w związku z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), zwanej dalej ustawą, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy wydaną przez Starostę K. decyzję z dnia [...] r., znak: [...], orzekającą o odmowie przyznania E. S. prawa do stypendium z tytułu odbywania przygotowania zawodowego w wysokości 140% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że E. S. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w K. Punkt Pośrednictwa i Ewidencji w P. Z., w dniu 1 lutego 2002 r. i z dniem zgłoszenia został uznany za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od 9 lutego 2002 r. Z dniem 9 lutego 2003 r. zainteresowany został pozbawiony prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu 3 października 2007 r. strona otrzymała skierowanie do odbycia przygotowania zawodowego w Specjalistycznym Centrum Medycznym w P. Z. na stanowisku sanitariusza od dnia 4 października 2007 r. Na tej podstawie decyzją z dnia 5 października 2007 r. przyznano skarżącemu, w okresie odbywania stażu, od dnia 4 października 2007 r., prawo do stypendium, w wysokości 538,30 zł miesięcznie, podlegającej waloryzacji na zasadach ustawowych, co stanowi 100% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy. Z dniem 26 października 2007 r. ustawą z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw, zostały wprowadzone zmiany do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zmianie uległ m. in. zapis art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który obecnie stanowi, że bezrobotnemu w okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy do wykonywania zawodu przysługuje stypendium w wysokości 140% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje. W dniu 29 listopada 2007 r. wpłynął do Powiatowego Urzędu Pracy w K. wniosek E. S. o podwyższenie wysokości stypendium od listopada 2007 r., tj. w wysokości 140% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odmawiając temu wnioskowi wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw stypendia z tytułu odbywania stażu i przygotowania zawodowego w miejscu pracy przyznane przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane w dotychczasowej wysokości, z uwzględnieniem waloryzacji. Zatem w myśl wyżej cytowanego art. 7 ust. 2 ww. ustawy nową wysokość stypendium nabędą bezrobotni skierowani na w/w formy aktywizacji po wejściu w życie noweli z dnia 24 sierpnia 2007 r. Bezrobotni skierowani wcześniej zachowują niezmienioną wysokość wypłaconego stypendium, która podlega waloryzacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, E. S. wskazał, że decyzją narusza art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącego, organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego - art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1243), w związku z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) i prawidłowo zastosował przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] r. przyznano mu w okresie odbywania przygotowania zawodowego w miejscu pracy od dnia 4 października 2007 r. prawo do stypendium w wysokości 538,30 zł miesięcznie, podlegającej waloryzacji na zasadach ustawowych, co stanowi 100% zasiłku. W sprawie bezsporne jest, że E. S. posiadając status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku otrzymał propozycję udziału w przygotowaniu zawodowym w Centrum Medycznym w P. Z. na stanowisku sanitariusza. W niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu sprzed daty 25 października 2007 r., a więc daty wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Starosta przyznając skarżącemu stypendium dla bezrobotnego prawidłowo zastosował art. 53 ust. 6 wskazanej ustawy w brzmieniu: "Bezrobotnemu w okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy do wykonywania zawodu przysługuje stypendium w wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio". Pomimo wejścia w życie (w trakcie trwania stażu) przepisów korzystniejszych dla skarżącego, a przyznających organowi możliwość przyznawania osobie odbywającej staż, stypendium w wysokości 140 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, nie było możliwe przyznanie skarżącemu stypendium w tej wysokości, gdyż zgodnie art. 7 ust. 2 ustawy zmieniającej, nową wysokość stypendium nabędą bezrobotni skierowani na w/w formy aktywizacji po wejściu w życie noweli z dnia 24 sierpnia 2007 r. Bezrobotni skierowani wcześniej zachowują niezmienioną wysokość wypłaconego stypendium, która podlega waloryzacji. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skargi, by sprawę rozstrzygnąć na podstawie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis art. 32 Konstytucji, zawierający deklarację równości wszystkich wobec prawa oraz równego traktowania przez władze publiczne, jak też zakaz dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, nie stanowi podstawy do roszczenia, które mogłoby być skutecznie dochodzone przed powołanym do tego organem. Przepis ten zawiera treść normatywną nie nadającą się do zbudowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia sporu o prawo podmiotowe ani nie umożliwia oparcia na nim orzeczenia zasądzającego (uwzględniającego) roszczenie, jest raczej źródłem gwarancji aniżeli praw. Nie może on zatem stanowić samoistnej materialno-prawnej podstawy dochodzenia roszczenia (por. wyrok SN z dnia 14 marca 2002 r., III RN 141/01(OSNiAPiUS z 2002 r., nr 4, poz. 584). Z drugiej strony, w orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że równość wobec prawa, to równość wobec stosowania prawa, a nie różnicowania sytuacji prawnej obywateli w drodze stosowania prawa powszechnie obowiązującego. Innymi słowy, obywatele mogą zasadnie oczekiwać, iż pozostając w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, ich spawy będą identycznie załatwione. Nie mogą natomiast skutecznie żądać tego, aby w imię zasady równości wobec prawa nie różnicowano ich sytuacji prawnej w tworzonych przepisach prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2005 r. OSK 1105/04, Lex 171186). Biorąc powyższe pod uwagę brak było podstaw prawnych do pozytywnego załatwienia wniosku strony i przyznania prawa do stypendium w wysokości 140% kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy, ponieważ E. S. został skierowany do odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy od października 2007 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Z powyższych względów, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę, jako nieuzasadnioną, oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.