IV SA/Wr 197/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przydział lokalu mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpoznaniu odwołania K.M. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] r. Nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że K.M. jest funkcjonariuszem w służbie stałej od dnia 16 października 1992 r.. Z dniem 15 marca 2008 r. na własną prośbę został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w Z.. W dniu 30 sierpnia 2011 r. do Komendanta Powiatowego Policji w Z. wpłynął wniosek K.M. z dnia 30 sierpnia 2011 r. o przydział lokalu mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. rozpatrzył wniosek strony umarzając postępowanie w sprawie przydziału zainteresowanemu lokalu mieszkalnego. Od powyższej decyzji K.M. złożył odwołanie, domagając się w nim przeprowadzenia postępowania uzupełnionego dowodami w postaci postanowienia Starosty Z. z dnia 8 czerwca 2011 r., jak również poinformował o braku powiadomienia o zakończeniu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu tego odwołania organ II instancji wydał w dniu 3 listopada 2011 r. decyzję Nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ l instancji zobligowany do ponownego rozpatrzenia wniosku strony, w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie wniosku K.M. o przydział lokalu. Zasadniczym argumentem wpływającym na umorzenie przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. postępowania w omawianej sprawie był fakt, że złożony wniosek dotyczył postępowania w sprawie, która została rozstrzygnięta co do jej istoty i zakończona w dniu 19 kwietnia 2011 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zdaniem organu l instancji, zgodnie z wykładnią prawa materialnego przesłanką do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, jest istnienie ostatecznej decyzji wydanej w sprawie. Od wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. decyzji Nr [...] K.M. złożył odwołanie. Strona w odwołaniu wniosła o uchylenie wydanej decyzji i ponowne rozpoznanie złożonego w sprawie wniosku z dnia 30 sierpnia 2011 r. z uwzględnieniem zgromadzonego materiału dowodowego, powiadamiając jednocześnie organ II instancji o braku powiadomienia go przed wydaniem decyzji przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. o zakończeniu postępowania administracyjnego, co uniemożliwiło wzięcie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy rozpoznając powyższe odwołanie stwierdził w motywach zaskarżonej decyzji, że nie jest ono uzasadnione i nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, iż bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że kwestia przydziału lokalu mieszkalnego K.M. została rozstrzygnięta w dniu 1 stycznia 2010 r. przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. wydaniem decyzji Nr [...] odmawiającej przydzielenie lokalu mieszkalnego i utrzymanej w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Nr [...], w związku ze złożonym przez stronę odwołaniem. Decyzja ostateczna została przez zainteresowanego zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który w dniu 19 kwietnia 2011 r. rozstrzygnął sprawę prawomocnym wyrokiem sygn. akt. IV SA/Wr 216/10 oddalającym skargę K.M. w przedmiocie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego. Odnosząc się do kwestii podniesionych przez K.M. w odwołaniu, dotyczących rozpatrzenia przez organ odwoławczy wszystkich dokumentów, które zostały załączone do wniosku i odwołania, Komendant Wojewódzki zauważył, że informacje w nich zawarte były znane organom w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. ostatecznej i prawomocnej decyzji Nr [...] w przedmiocie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego. Decyzja była przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który uznał, że nie naruszyła ona zarówno przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Analizując treść załącznika - postanowienia z dnia 8 czerwca 2011 r. Starosty Z. (dokument ten został wystawiony po wydaniu decyzji Nr [...] KWP we W.) - organ odwoławczy zauważył, że słusznie Komendant Powiatowy Policji w Z. stwierdził, iż nie wnosi ono w sprawie informacji nieznanej wcześniej organowi. Odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku nr 134 w Ż.Ś., w którym zamieszkuje Pan M., spowodowana została wysokością pomieszczeń mieszkalnych, wynoszącą 2,05 m. Komendant Wojewódzki zauważył także, że kwestia ta została omówiona w wyroku sygn. akt. IV SA/Wr 216/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który stwierdził, iż bez znaczenia pozostaje w sprawie okoliczność, że pomieszczenia mieszkalne znajdujące się w zajmowanej przez skarżącego i stanowiącej wspólność majątkową jego i jego żony nieruchomości położonej w Ż.Ś. nr 134 nie mają wysokości wymaganej przepisami prawa budowlanego. Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że wprawdzie obowiązujące aktualnie rozporządzenie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) określa w § 72 wymagania, jakim powinna odpowiadać wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jednakże fakt, że pomieszczenia mieszkalne w stanowiącym własność skarżącego domu mieszkalnym nie odpowiadają owym warunkom technicznym nie daje podstaw do przyjęcia, że brak jest w sprawie przesłanki negatywnej określonej w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a tym samym, że skarżący nie posiada w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejscowości, w której pełni służbę, domu jednorodzinnego, co miałoby przesądzić o tym, że nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Nawiązując natomiast do zarzutu braku powiadomienia o zakończeniu postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji przez organ l instancji, Komendant Wojewódzki zauważył, że w związku z uchyleniem decyzji Nr [...], Komendant Powiatowy Policji w Z. zobowiązany został do ponownego rozpatrzenia wniosku strony. O przysługującym stronie prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz o prawie do zapoznania z aktami sprawy oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 10 oraz art. 73 k.p.a., Komendant Powiatowy Policji w Z. powiadomił stronę pismem z dnia 9 listopada 2011 r.. Następnie pismem z dnia 6 grudnia 2011 r. strona została powiadomiona o przedłużeniu postępowania, którego termin zakończenia ustalony został na dzień 28 grudnia 2011 r.. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu II instancji, zarzuty stawiane przez K.M. Komendantowi Powiatowemu Policji w Z. o nieuwzględnieniu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym załączonych do wniosku materiałów dowodowych, jak również o braku powiadomienia o zakończonym postępowaniu, są bezzasadne. Wskazując, iż zgodnie z § 1 art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, organ odwoławczy podniósł, że przyczyny bezprzedmiotowości mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck 2011). Niniejsza okoliczność powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego z wniosku z dnia 30 sierpnia 2011 r. K.M., a w rezultacie jego umorzenie. Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził, że wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie orzekającej co do istoty stwarzałoby podstawy do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję K.M. wniósł o: – stwierdzenie naruszenia prawa materialnego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zarówno przez organ I jak i II instancji, które miało wpływ na wynik sprawy; – stwierdzenie naruszenia prawa w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zarówno przez organ I jak i II instancji dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; – stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania zarówno przez organ I jak i II instancji mogących mieć wpływ na wynik sprawy; – uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ I instancji działał zgodnie z udzielonymi mu przez nadzorujący go organ zwierzchni wskazaniami, nawet jeśli były one niezgodne z prawem. Przytoczone okoliczności – zdaniem skarżącego – doprowadziły do wydania niekorzystnych dla niego decyzji, pozbawiających go prawa gwarantowanego przepisami m.in. ust. 1 art. 88 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, o treści: policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie zaś z ust. 1 art. 92 wyżej wymienionej ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W myśl ust. 1 art. 94 tej ustawy, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącą odrębną nieruchomość. W przekonaniu skarżącego sposób prowadzenia postępowania administracyjnego nie uczynił zadość wymogom określonym w przepisach m.in. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 k.p.a., co spowodowało wydanie decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji wyraźnie sprzecznych z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1992 r. (sygn. akt I SA 1289/91, ONSA 1992, tom I, poz. 17). W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o nieuwzględnienie skargi i o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ odwoławczy wywodził, że skarżący nie wskazał w skardze żadnych dowodów, które według niego doprowadziły do wydania niekorzystnych dla niego decyzji pozbawiających go prawa do lokalu mieszkalnego gwarantowanego przepisami ustawy o Policji. W związku z tym Komendant Wojewódzki uznał, że wydane w sprawie decyzje, zarówno przez organ II instancji, jak też poprzedzająca ją decyzja wydana przez organ I instancji, są zgodne z prawem. Odrzucenie skargi - zdaniem organu - uzasadnione jest tym, że sprawa skarżącego objęta skargą, a dotycząca odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wr 216/11), który oddalił skargę. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że zgodnie z treścią przepisu art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie organu II instancji sytuacja taka w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu. Gdyby jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podzielił wyżej prezentowanego stanowiska, Komendant Wojewódzki wniósł o oddalenie skargi, ponieważ i merytorycznie jest ona nieuzasadniona. W tym zakresie Komendant podniósł, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego zostało unormowane w rozdziale 8 ustawy o Policji. Podstawowym prawem policjanta w służbie stałej jest prawo do lokalu mieszkalnego w naturze (art. 88 ustawy). Z kolei przepis art. 92 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Z powyższego wynika, że policjant w służbie stałej ma albo prawo do przydziału lokalu mieszkalnego, czyli zaspokojenie prawa w jego formie podstawowej albo, jeżeli nie nastąpiło zaspokojenie prawa w tej formie - prawo do pomocy finansowej, czyli prawo do formy zastępczej. Jednakże prawa policjanta w służbie stałej do przydziału lokalu mieszkalnego lub otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie można rozpatrywać tylko w obrębie tych dwóch wspomnianych przepisów. Dla konkretyzacji prawa policjanta wynikającego z art. 88 ustawy o Policji, bądź z art. 94 cyt. ustawy koniecznym jest, aby nie była spełniona w stosunku do takiego policjanta choćby jedna z negatywnych przesłanek wymienionych w art. 95 ustawy o Policji. Przepis ten zawiera katalog przesłanek negatywnych, których spełnienie, choćby jednej, wyklucza prawo policjanta do otrzymania przydziału lokalu, nawet gdyby pozostawał w gronie potencjalnie uprawnionych w myśl art. 88 ustawy o Policji. Jedną z takich przesłanek wymienionych w art. 95 jest posiadanie przez policjanta albo przez jego małżonka w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub mieszkalno-pensjonatowego. Skarżący, jak wynika z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego z dnia 3 stycznia 2008 r., nabył nieruchomość zabudowaną położoną w Ż.Ś. nr 134, która to miejscowość jest miejscowością pobliską miejsca pełnienia służby. Posiada więc dom mieszkalny jednorodzinny o powierzchni mieszkalnej zgodnej z przysługującymi mu normami. Wyłącza to jego prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie art. 88 ustawy o Policji, albowiem prawo skarżącego do lokalu mieszkalnego zostało zaspokojone. Natomiast bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, że pomieszczenia mieszkalne w posiadanym przez skarżącego domu nie posiadają wymaganej przepisami prawa budowlanego wysokości. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że organ I instancji decyzją z dnia 7 stycznia 2010 r. Nr [...] odmówił K.M. przydzielenia lokalu mieszkalnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 18 lutego 2010 r. Nr [...]. Decyzja ostateczna została przez skarżącego zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 216/10 oddalił skargę. Rozpatrując kolejny wniosek skarżącego o przydział lokalu mieszkalnego z dnia 30 sierpnia 2011 r. organy obu instancji nie znalazły również podstaw do uwzględnienia wniosku, nie ujawniły się bowiem żadne nowe dowody, które uzasadniałyby wznowienie postępowania w sprawie przyznania skarżącemu prawa do lokalu mieszkalnego. Dlatego też decyzja organu I instancji z dnia [...] r. Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przydział lokalu mieszkalnego i utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja są zgodne z prawem. Organy obu instancji rozpatrujące sprawę nie naruszyły prawa. Tylko zaś naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji lub innego aktu może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponieważ organy obu instancji przy wydawaniu zaskarżonych decyzji nie naruszyły prawa skarga – zdaniem Komendanta – jest nieuzasadniona i nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów, w opinii organu odwoławczego, skoro skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, uzasadniony jest wniosek o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte na podstawie art. 105 § k.p.a. Badając zgodność z prawem powyższych decyzji pod kątem zastosowania tego przepisu przez organy administracyjne, stwierdzić należy, że nie doszło do jego naruszenia i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Należy zaznaczyć, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość ta może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W niniejszej sprawie przyczyną umorzenia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 30 sierpnia 2011 r. o przydzielenie lokalu mieszkalnego był fakt, że sprawa ta została już rozstrzygnięta w dniu 1 stycznia 2010 r. decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Z. Nr [...] o odmowie przydzielenia lokalu mieszkalnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 18 lutego 2010 r. Nr [...], która stała się przedmiotem skargi K.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga ta wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt. IV SA/Wr 216/10 została oddalona. Zdaniem organu II instancji wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie orzekającej co do istoty stwarzałoby podstawy do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.. Z powyższym stanowiskiem należało się zgodzić. Uznać bowiem należy, że uprzednie rozstrzygnięcie wniosku skarżącego o przydzielenie lokalu mieszkalnego czyni ponowne postępowanie w tym samym przedmiocie bezprzedmiotowym, skoro nie zaszły żadne nowe okoliczności w stosunku do stanu, w którym ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięto o braku podstaw do przydzielenia skarżącemu lokalu mieszkalnego. W tym miejscu należy również wskazać, że zarzut naruszenia prawa materialnego i wydanie niekorzystnych dla skarżącego decyzji pozbawiających go prawa gwarantowanego przepisami m.in. art. 88 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) nie jest zasadny, bowiem organy orzekające nie rozpoznały sprawy merytorycznie, co oznacza, że nie stosowały wyżej wymienionych przepisów. Sprawa została zakończona formalnie, gdyż postępowanie było bezprzedmiotowe. Zarzut naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 k.p.a. także nie mógł zostać uwzględniony. W ocenie Sądu organy rozpatrzyły sprawę wnikliwie i w sposób zgodny z procedurą administracyjną. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, należy zauważyć, że skarżący nie wskazał jakie przepisy zostały naruszone. Niemożliwe zatem jest ustosunkowanie się do powyższego zarzutu. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.