IV SA/Wr 2/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 2/11 w sprawie skargi Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie niewłaściwego załatwienia sprawy w związku z pismami z dnia 3 i 6 grudnia 2010 r. i innymi postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 2/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie niewłaściwego załatwienia sprawy w związku z pismami z dnia 3 i 6 grudnia 2010 r. i innymi. Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. skarżący złożył pismo nazwane: "Wezwanie o wykładnię orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 2/11". Powyższy zwrot uznany został, jako wniosek o dokonanie wykładni wskazanego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż wniosek o dokonanie wykładni wyroku podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533). Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02, niepubl.; postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151). Ponadto zważyć należy, iż nie jest możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez stronę skarżącą, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 ustawy. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl. oraz postanowienie z dnia 5 kwietnia 2005r. sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Wskazać przy tym należy, że sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia, albowiem sentencja orzeczenia została sformułowana w sposób jasny, nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Kwestionowanie nie rozpatrzenia całości żądania, oraz rozminięcie się z przedmiotem wniesionej skargi, nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.