IV SA/Wr 202/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy pieniężnej na zagospodarowanie postanawia: sprostować z urzędu omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 202/14 w ten sposób, że w komparycji wyroku w miejsce błędnie wpisanego roku wydania zaskarżonej decyzji zapisanego jako: "2013" wpisać "2014". Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2014 r., wydanym po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. C. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy pieniężnej na zagospodarowanie. W sentencji wyroku postanowienia doszło do oczywistej omyłki poprzez błędne wskazanie roku wydania zaskarżonej decyzji, tj. "2013" zamiast "2014". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Tak właśnie było w niniejszej sprawie, dostrzeżony błąd wystąpił wbrew zamierzeniu Sądu, zaś jego sprostowanie nie prowadzi do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.