IV SA/Wr 204/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia WA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2010 r. oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpatrzeniu odwołania mł.asp. G. M., dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej w S. – zawieszonego w czynnościach służbowych od dnia 22 stycznia 2010 roku od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] – dotyczącego odmowy przyznania nagrody rocznej za 2010r. decyzją z [...] [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy z którego wynika, że Komendant Powiatowy Policji w S., jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 110 ust. 2 i 3 ustawy o Policji w związku z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie przyznawania policjantom nagród zapomóg a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów. W uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, Komendant Powiatowy powołał się na okoliczność zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu obowiązków służbowych. Rozkazem personalnym z dnia [...] funkcjonariusz został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy do dnia 21 kwietnia 2010r. Kolejnym rozkazem personalnym nr [...] przedłużono okres zawieszenia policjanta do czasu zakończenia postępowania karnego. Prokurator Rejonowy w O. przedstawił bowiem zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 228 § 1 kk. G. M. w 2010r. pełnił zatem służbę przez jedyne 21 dni. Stwierdzono, że mł.asp. G. M. nie nabył prawa do nagrody rocznej za 2010 rok ponieważ, zgodnie z dyspozycją art. 110 ust. 3 ustawy o Policji – okres służby za który przysługuje nagroda roczna nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Od powyższego rozkazu mł.asp. G. M. wniósł odwołanie, w którym zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w S. nieprawidłowe określenie okresu służby pełnionej w 2010r. w kontekście dyspozycji art. 110 ust. 2 ustawy o Policji w zakresie w jakim stanowi on podstawę do ustalenia wysokości nagrody rocznej. Zdaniem strony prawidłowe określenie okresu służby, od którego zależy ustalenie prawa do nagrody rocznej za 2010r. będzie możliwe dopiero w oparciu o wynik prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie karnej. G. M. powołał się na dyspozycję § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006r. w sprawie przyznawania policjantom nagród rocznych i zapomóg (...). Zgodnie z tym przepisem (a contario) – okresy zawieszenia w czynnościach służbowych wlicza się do okresu służby dla celów obliczenia nagrody rocznej jeżeli prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne w sprawie o czyn pozostający w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony. Zdaniem odwołującego się przedstawione okoliczności sprawy uniemożliwiają pozbawienie funkcjonariusza nagrody rocznej jako, że naruszają zasadę domniemania niewinności określaną w art. 5 § 1 kpk. Dodatkowo zarzucił, iż przedmiotowy rozkaz nr [...] z dnia [...] został wydany w dniu, w którym Komendant przebywał na urlopie i nie był obecny w jednostce. Organ odwoławczy II instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania ustalił, iż organ I instancji na podstawie zaskarżonego rozkazu personalnego, stwierdził brak podstaw do przyznania mł.asp. G. M. prawa do nagrody rocznej za 2010 rok. W przedmiotowym zakresie Komendant Powiatowy Policji w S. prawidłowo powołał się na wskazane w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia i cytowane wyżej przepisy ustawy o Policji oraz właściwego rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji wskazano na formalne podstawy zawieszenia mł.asp. G. M. w czynnościach służbowych w 2010 roku, oraz wskazano na związek tego zawieszenia z konkretnymi przepisami ustawy o Policji oraz cytowanego wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 roku, określającymi podstawy ograniczenia lub pozbawienia policjanta prawa do nagrody rocznej w związku z ustalonym stanem sprawy. Zgodnie z ustalonym stanem sprawy, którego strona nie kwestionuje, mł.asp. G.M. pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 22 stycznia 2010 roku i zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] okres tego zawieszenia został określony do czasu zakończenia postępowania karnego. Wbrew twierdzeniom strony, na prawidłowość określenia faktycznego okresu pełnionej w 2010 roku służby policjanta, zawieszonego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego nie mógł mieć wpływu wynik prawomocnego zakończenia postępowania karnego, bowiem do dnia dzisiejszego takie rozstrzygnięcie jeszcze nie zapadło. Biorąc powyższe pod uwagę, jako bezpodstawne należy uznać twierdzenie strony zarzucającej organowi I instancji nieprawidłowe określenie okresu służby pełnionej w 2010 roku, bowiem oczekiwany prawomocny wyrok w sprawie karnej ma charakter zdarzenia przyszłego i niepewnego w zakresie określenia prawa policjanta do nagrody rocznej za 2010 rok. Rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie określenia prawa mł.asp. G.M. do nagrody rocznej, co organ odwoławczy potwierdził, zostało podjęte w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy oraz zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Odnosząc się do twierdzenia strony, poddającej w wątpliwość fakt wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. w dniu [...] z uwagi na okoliczność prawdopodobnego przebywania Komendanta na urlopie wypoczynkowym, w ocenie organu odwoławczego zarzut ten nie ma istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości załatwienia przedmiotowej sprawy. Zgodnie z oświadczeniem Komendanta Powiatowego Policji w S. - nadkom. T. M., istotnie przebywał on na urlopie wypoczynkowym od dnia 24 do 28 stycznia 2011 roku zaś faktycznie, rozkaz ów podpisał w dniu 29 stycznia 2011 roku. Decydujące znaczenie dla oceny podmiotowej sprawy ma więc fakt, iż wskazany rozkaz personalny został rzeczywiści przygotowany przez upoważnionego pracownika w dniu 25 stycznia 2011 roku lecz co najistotniejsze - podpisany przez osobę upoważniona do wydania decyzji przed dniem doręczenia niniejszego rozstrzygnięcia stronie w dniu 31 stycznia 2011 roku. Tym samym zgodnie z dyspozycją art. 110 kpa Komendant Powiatowy Policji w S. wydający rozkaz personalny nr [...] stał się nim związany od dnia doręczenia go stronie w dniu 31 stycznia 2011 roku. co mł.asp. G. M. potwierdził swoim własnoręcznym podpisem na kserokopii rozkazu. W skardze na powyższą decyzję G. M. wskazał, że w odwołaniu od rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w S. powołał się na dyspozycję § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z 21 grudnia 2006r. w sprawie przyznawania policjantom nagród rocznych i zapomóg. Zarzucił, że Komendant Powiatowy w swoim rozkazie stwierdzeniem "nagroda roczna za 2010r. nie przysługuje" pozbawia go całkowicie możliwości ubiegania się o taką nagrodę bez względu na wyniki prawomocnego zakończenia postępowania karnego, które toczy się przed Sądem Rejonowym w S. co gwarantuje mu wskazany przepis. Podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji w swojej decyzji potwierdza, że wyrok w sprawie ma charakter przyszły i niepewny. Według skarżącego Komendant Powiatowy w wydanej decyzji nie wstrzymuje wypłaty nagrody rocznej ani nie stwierdza, że w chwili obecnej nagroda nie może zostać przyznana. Stwierdza, że nagroda roczna za 2010r. nie przysługuje, co poddaje w wątpliwość zasadę domniemania niewinności określoną w art. 5 kpk. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 20002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej upsa. Rozpatrując skargę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa o jakim mowa wyżej. Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2007r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) "Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia". "Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1" (ust. 2). Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych" (ust. 3). Według § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. Nr 251 poz. 1859). "Do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów: zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania." "Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się jeżeli prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne w sprawie o przestępstwo, przestępstwo skarbowe lub dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnemu (§ 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Bezspornym w sprawie jest, że skarżący rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od 22 stycznia 2010r. do 21 kwietnia 2010r. Kolejnym rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] Komendant przedłużył skarżącemu z dniem 22 kwietnia 2010r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Wskazując w uzasadnieniu rozkazu, że w dniu 23 marca 2010r. do Komendy Powiatowej Policji w S. wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej w O. informujące o zakończeniu postępowania i skierowaniu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w S. p-ko mł.asp. G. M. podejrzanemu o czyn z art. 228 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 228 § 1 kk. Skarżący w 2010 roku był zawieszony w czynnościach służbowych ponad jedenaście miesięcy. Okres pełnienia służby wyniósł jedynie 21 dni. Nie kwestionowany jest fakt, że postępowanie karne, przeciwko skarżącemu nie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, o którym mowa w § 3 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia. Dopiero więc po wydaniu przez Sąd prawomocnego orzeczenie powstanie taka sytuacja faktyczna, która uzasadniać będzie prawną ocenę przez organ administracyjny policji, sprawy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2010r. Tak też Komendant Powiatowy Policji w S. w piśmie przekazującym odwołanie skarżącego od rozkazu personalnego nr [...] do organu odwoławczego wskazał, że wliczenie okresu zawieszenia do czasu służby i przyznanie nagrody rocznej policjantowi będzie możliwe w sytuacji, gdy prawomocnym orzeczeniem sądu zapadnie jedno z rozstrzygnięć wymienionych w § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia". (k-169 akt osobowych) Uwzględniając wyżej powiedziane skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 151 upsa.