IV SA/Wr 205/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w wydziale IV na rozprawie dniu 13 czerwca 2007 r. na sprawy ze skargi J. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2002r. sygn. akt II SA/Wr 953/2001 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Uzasadnienie: Wyrokiem z dnia 13 lutego 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w sprawie sygn. akt II SA/Wr 953/01 ze skargi J. J. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego - stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W dniu [...] r., powołując się na przepis art. 270 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący bezpośrednio do tut. Sądu, osobiście złożył skargę o wznowienie postępowania w dwóch sprawach: o sygn. IISA 2019/01 oraz o sygn. II SA/Wr 953/01. Zarządzeniem sędziego z dnia [...] r. skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA 2019/01 zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001r. wyłączono ze skargi wniesionej w niniejszej sprawie i wpisano pod nowy numer i nadano jej odrębny bieg. W tej sytuacji skarga o wznowienie postępowania wniesiona w sprawie niniejszej dotyczy sprawy o sygn. akt. II SA/Wr 953/2001 zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2002r. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżący podał, że z uzasadnienia wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w w/w sprawach wyroków wynika, że będące przedmiotem kontroli Sądu decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Sąd ten podzielił pogląd organów, że skarżącemu nie przysługuje prawo do zasiłku przedemerytalnego z uwagi na fakt, że nie udowodnił on trzydziestopięcioletniego okresu zatrudnienia, która to przesłanka wynika z art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący udowodnił jedynie [...] lata [...] miesięcy i [...] dni. Tymczasem, jak podnosi skarżący w skardze, z uzasadnienia decyzji ZUS Oddział we W. znak [...] z dnia [...] r. wynika, że udowodniony przez stronę skarżącą składkowy okres zatrudnienia wynosi [...] lat [...] miesięcy i [...] dni. Mając na względzie powyższą decyzję, która w ocenie skarżącego jest nową istotną w sprawie okolicznością, skarżący domagał się wznowienia postępowania i uchylenia wadliwych jego zdaniem decyzji organu I i II instancji. Odpis powyższej skargi wraz z załącznikiem w postaci w/w decyzji ZUS został doręczony Wojewodzie D. w dniu [...] r. celem ustosunkowania się do zarzutów. Organ nie ustosunkował się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem w przypadkach wystąpienia ustawowych przyczyn wznowienia. Instytucja wznowienia postępowania dopuszcza możliwość wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądowego, gdy zapadło ono z naruszeniem prawa wskazanym w przepisach w/w ustawy jako podstawa wznowienia postępowania. Skarga o wznowienie jest instytucją wyjątkową bowiem zmierza do ponownego rozpoznania sprawy już prawomocnie zakończonej, wszczynając od nowa postępowanie, które zasadniczo toczy się z zastosowaniem przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (art. 276 p.p.s.a. ) Jednakże zgodnie z treścią art. 278 p.p.s.a. po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Termin ten biegnie niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 lub art. 277 p.p.s.a. Zatem skarga o wznowienie wniesiona nawet z zachowaniem tych terminów ale po upływie terminu przewidzianego w cytowanym art. 278 p.p.s.a., podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wyjątkowo termin ten nie obowiązuje, a więc nie ma ograniczeń czasowych dopuszczalności wnoszenia skargi o wznowienie postępowania, jeżeli jej podstawą jest niemożność działania lub brak należytej reprezentacji. Wskazany w art. 278 termin pięcioletni jest terminem prekluzyjnym, którego nie można przywrócić. Wyznacza on granice dopuszczalności złożenia skargi o wznowienie postępowania i biegnie niezależnie od terminów zawitych do wniesienia skargi o wznowienie postępowania (art. 272 § 2 i art. 277 p.p.s.a., por. J.P Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 557.) Zapadły w sprawie sygn. akt II SA/Wr 953/01 wyrok z dnia 13 lutego 2002r. uzyskał walor prawomocności w dniu jego wydania, co wynikało z wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 94, poz. 368 ze zm.), w szczególności jej art. 57 ust. 1, natomiast skarga o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem została wniesiona osobiście przez skarżącego w dniu [...] r. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarga ta została wniesiona po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie (termin ten upłynął [...] r.), którego wznowienia domaga się skarżący. Zważyć należy, że skarga nie została oparta na podstawach wznowienia wyłączających zastosowanie powyższego terminu, tj. braku należytej reprezentacji, bądź pozbawienia strony możliwości działania. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Wr 953/01 zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2002r. po ponad pięcioletnim okresie od uprawomocnienia się tego wyroku powoduje, że skarga ta wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. W tej sytuacji podlegała ona odrzuceniu (bez możliwości i konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności zgłoszonych w niej podstaw), co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) w związku z art. 278 p.p.s.a.