IV SA/Wr 207/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu; II. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. Wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 30 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Pełnomocnikiem skarżącego Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła adwokata [...]. W dniu 21 listopada 2013 r. w siedzibie w tutejszego Sądu wyznaczony w sprawie pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy. W dniu 28 listopada 2013 r. pełnomocnik z urzędu przedstawił opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 30 lipca 2013 r. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną. W dniu 8 stycznia 2014 r. skarżący, na urzędowym formularzu, złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 243 § 1 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 p.p.s.a.). Postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Pomoc prawna w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu została przyznana na etapie postępowania przed sądem I instancji, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2013 r. oddalającym skargę. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnik podjął czynności związane z udzieleniem pomocy prawnej. Zapoznał się z aktami sprawy i następnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, iż skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata, który udzielił pomocy prawnej. Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej mieści się w zakresie czynności pełnomocnika ustanowionego z urzędu (post. NSA z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II GZ 26/10, LEX nr 663543). Tym samym, kolejny wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, tym razem w osobie radcy prawnego, jest bezprzedmiotowy. Zważyć należy, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił jej oczekiwań, tj. nie doprowadził do pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sprawy. Niezadowolenie strony z działań pełnomocnika z urzędu nie może stanowić podstawy do zmiany postanowienia w przedmiocie jego ustanowienia przez referendarza sądowego bądź Sąd. Nie pozbawia też strony możliwości obrony jej praw. Wyznaczenie pełnomocnika z urzędu przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności procesowych, np. sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi wykonanie wydanego w sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Sposób reprezentacji i współpracy pełnomocnika ze skarżącym nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Z tych względów omawiany wniosek skarżącego o ustanowienie kolejnego pełnomocnika z urzędu, tj. radcy prawnego z urzędu, należało uznać za bezprzedmiotowy. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych wskazać trzeba, iż skarżący jest zwolniony od obowiązku ich ponoszenia z mocy art 239 pkt 1 lit "d" p.p.s.a., z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących stosunków pracy i stosunków służbowych. Tym samym, postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowe należało umorzyć, o czym orzeczono w pkt II sentencji postanowienia.