IV SA/Wr 209/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi L. Ż. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. bez numeru w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu o zawieszeniu w czynnościach służbowych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez L. Ż. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r., nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w J. G. z dnia [...] r. , Nr [...] odmawiający uchylenia rozkazu personalnego Nr [...] o przedłużeniu L. Ż. okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika ,że rozkazem personalnym z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Miejski Policji zawiesił w czynnościach służbowych L. Ż. z powodu przedstawienia mu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i art. 270 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. Kolejnym rozkazem personalnym z dnia [...] r., Nr [...] Komendant Miejski Policji w J. G. wydanym na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przedłużył okres zawieszenia strony w wykonywaniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Pismem z dnia [...] r. L. Ż. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] r. , Nr [...] o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych z tym uzasadnieniem, że w dniu [...] r. Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA w K. wydała decyzję Nr [...] uznającą go całkowicie niezdolnym do służby w Policji oraz zaliczającą do II grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. Według strony powyższe rozstrzygnięcia spowodowało, że zgodnie z § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261 ze zm.) przestała istnieć przesłanka do dalszego zawieszenia w czynnościach służbowych na okres do zwolnienia ze służby. Rozpoznając wniosek strony Komendant Miejski Policji stwierdził, że rozkaz personalny z dnia [...] r. o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego wydany został na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, zaś postępowanie karne nie zostało zakończone, lecz nadal toczy się przed Sądem Rejonowym w J. G. . Wskazał dalej na przepis §5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych , według którego organ który wydał decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych, uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, do czego - zadaniem Komendanta - nie doszło w rozpatrywanej sprawie. W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej L. Ż. podniósł, że wydana przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w K. decyzja z dnia [...] r. Nr [...] , powoduje, że ustały przesłanki jego zawieszenia w czynnościach służbowych. Odwołujący powołał się na przepis § 23 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby, zgodnie z którym przełożony po otrzymaniu orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby niezwłocznie zwalnia go z zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby. Zdaniem strony w tym momencie zgodnie z przepisem § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych następuje przesłanka uchylająca zawieszenie w czynnościach. W ocenie odwołującego organ I instancji w motywach decyzji nie uzasadnił powodów dalszego zawieszenia, ograniczając się do opisania stanu faktycznego. Komendant Wojewódzki Policji we W. w motywach zaskarżonej decyzji przywołał brzmienie przepisu art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji , wedle którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko policjantowi postępowania karnego. Stwierdził dalej ,że organ I instancji podejmując decyzję o przedłużeniu zawieszenia strony w czynnościach służbowych wziął pod uwagę okoliczności, charakter oraz wysoce ujemne dla społecznego wizerunku Policji następstwa zarzucanego mu przestępstwa, uznając że istnieje konieczność odsunięcia strony od wykonywania czynności służbowych do czasu zakończenia prowadzonego postępowania karnego. W ocenie organu odwoławczego przesłanki, które stanowiły podstawę do zawieszenia strony w czynnościach służbowych, nadal istnieją i ustaną dopiero z chwilą prawomocnego wyroku sądowego uniewinniającego go od zarzutów. Natomiast orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. o całkowitej niezdolności do służby odwołującego nie jest - zdaniem organu II instancji- wystarczającą przesłanką do uchylenia rozkazu personalnego o zawieszeniu go w czynnościach służbowych przed zakończeniem prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.. Skarga na decyzję ostateczną oparta została na zarzutach i argumentacji zawartej w odwołaniu . Dodatkowo skarżący podniósł zarzut przewlekłość postępowania organów administracji policyjnej, wskazując, że zaskarżona decyzja narusza jego dobra osobiste i ustawę o policji. Wywodził ,że nie ma logicznych argumentów uzasadniających odsunięcie policjanta od służby, bowiem zarzuty dotyczą lat [...] , zaś Komendanci Policji z Komendantem Głównym powzięli te informacje w [...] r., a prokuratura w [...] r., natomiast zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło dopiero w [...] r., kiedy doszło do przedstawienia zarzutów. Nadto skarżący podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ jako podstawę odmowy uchylenia rozkazu o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych wskazał okoliczności, charakter oraz wysoce ujemne dla społecznego wizerunku Policji następstwa, co - jego opinii - jest uzasadnieniem niewystarczającym i lakonicznym. W dopowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem dokonując oceny zgodności z prawem decyzji będącej przedmiotem osądu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodnie przedmiotem sprawy. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( DZ. U. Nr 7 z 2002r. , poz.58) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych ( Dz. U. Nr120, poz.1029) .W punkcie wyjścia rozważań nad zasadnością skargi wypada przytoczyć brzmienie przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, wedle którego policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei przepis ust. 3 art. 39 tej ustawy przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu prawomocnego ukończenia postępowania karnego. Z treści przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o Policji wynika więc obligatoryjny charakter zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w razie ziszczenia się przesłanek w nim określonych . A zatem wydanie rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach służbowych jest jedynie spełnieniem ustawowego obowiązku. Natomiast możliwość przedłużenia okresu zawieszenia, przewidziana przepisem art. 39 ust. 3 komentowanej ustawy została pozostawiona - w razie zaistnienia "szczególnie uzasadnionych przypadków"- uznaniu administracyjnemu organu . W związku z tym wymaga jedynie zasygnalizowania, że przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej przez tutejszym sądem były już decyzje w przedmiocie zawieszenia strony w czynnościach służbowych (sprawa o sygn. akt IV SA/Wr 92/05) oraz przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia jej w czynnościach służbowych (sprawa o sygn. akt IV SA/Wr 340/05), której wynikiem są wyroki oddalające skargi strony w obu sprawach. Przy czym wyroki te mają walor prawomocności . W związku z tym kontrola legalności zaskarżonej decyzji ogranicza się wyłącznie do zbadania zasadności odmowy uchylenia decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia pod kątem przesłanek, które pozwalają na jej uchylenie. Skarżący nie kontestuje bowiem faktu prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego. Jego zarzuty - zawarte zarówno w odwołaniu oraz jak i w skardze - koncentrują się wyłącznie na twierdzeniu , popartym decyzją Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] r., Nr [...] ., z której wynika ,że został uznany inwalidą III grupy całkowicie niezdolnym do służby w Policji. Nasuwa się zatem pytanie , czy orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby stanowi samoistną przesłankę pozwalającą na wydanie decyzji , o której mowa w przepisie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Z powołanego przepisu wynika, ze organ, który w pierwszej instancji wydał decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych, uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego w przypadku: ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych (pkt 1), zastosowania wobec policjanta środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie Kodeksu postępowania karnego(pkt. 2). Sformułowania zawarte w cytowanym przepisie wskazują wprost, w jakich okolicznościach organ administracyjny jest zobligowany uchylić orzeczenie o zawieszeniu. Jednocześnie w regulacji pragmatyki służbowej policjantów nie ma przepisów, które pozwalałyby na wydanie wnioskowanego orzeczenia w innych przypadkach niż określone w § 5 wskazanego wyżej rozporządzenia. Wydanie orzeczenia o zawieszeniu w oparciu o przepis art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz następnie przedłużenie okresu zawieszenia na podstawie ust. 3 art. 39 ustawy, ściśle determinuje prawne możliwości działania organu i inne skutki prawne w odniesieniu do instytucji zawieszenia. Mianowicie rozporządzenie - o czym była już mowa wyżej - dopuszcza z jednej strony uchylenie decyzji o zawieszeniu w ściśle określonych przypadkach oraz z drugiej przewiduje wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych w przypadku upływu czasu zawieszenia, prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, zwolnienia policjanta ze służby i śmierci policjanta. Z kolei powołany przez stronę przepis § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczególnych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz. U. Nr 151, poz.1261) nie obejmuje swoją hipotezą sytuacji , w której wydanie orzeczenia o niezdolności do służby powoduje, że przestaje istnieć przesłanka do dalszego zawieszenia w czynnościach służbowych na okres do zwolnienia ze służby , w przypadku gdy zawieszenie to spowodowane było wcześniejszymi okolicznościami związanymi z popełnieniem przestępstwa, w zakresie którego toczy się nadal postępowanie karne. Wskazany przepis nakłada na przełożonego obowiązek zwolnienia od zajęć służbowych policjanta, wobec którego orzeczono trwałą niezdolność do służby, co w istocie rzeczy pokrywa się z zawieszeniem w czynnościach, przejawiającym się w pozbawieniu na określony czas pracownika lub funkcjonariusza prawa wykonywania obowiązków pracowniczych lub służbowych. Skoro zatem w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych ma obligatoryjny charakter , to uchylenia rozkazu o zawieszeniu w czynnościach służbowych nie mogą spowodować okoliczności podmiotowe (np. choroba , urlop , niezdolność do pracy policjanta ) lub inne okoliczności nie wymienione wśród przesłanek kształtujących proces decyzyjny. Natomiast ma rację organ odwoławczy , kiedy stwierdza , że przesłanki, które stanowiły podstawę do zawieszenia strony w czynnościach służbowych, a więc okoliczności, charakter oraz niewątpliwie ujemne dla społecznego wizerunku Policji następstwa zarzucanego mu przestępstwa istnieją - z uwagi na toczące się postępowanie karne- nadal i uzasadniają konieczność odsunięcia strony od wykonywania czynności służbowych do czasu zakończenia tego postępowania . Znamiona zarzucanych skarżącemu czynów odwołują się bowiem od okoliczności lub zdarzeń związanych z zachowaniem się policjanta w służbie , które - z uwagi na swój charakter- wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. W związku z tym prawidłowo organy orzekające w sprawie wywiodły ,że przesłanki, które legły u podstawy zawieszenia strony w czynnościach służbowych ustaną one dopiero z momentem uprawomocnienie się wyroku uniewinniającego ją od zarzucanych jej czynów. Natomiast artykułowane pod adresem przełożonych oraz prokuratury pozostałe zarzuty skargi pozbawione są w rozpatrywanej sprawie doniosłości prawnej , albowiem przedmiotem oceny Sądu była wyłącznie ocena legalności decyzji o odmowie uchylenia decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Konkludując powyższe , Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa , co obligowało go do oddalenia skargi po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) .