IV SA/Wr 209/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dodatku służbowego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...], nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. nr 12, poz. 68 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. O., dalej: skarżący, utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...], nr [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. w sprawie ustalenia kwoty dodatku służbowego. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia 3 grudnia 2012 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w K. ustalił skarżącemu nową wysokość dodatku służbowego w kwocie: 100 zł wskazując, że podstawą przyznania nowej wysokości dodatku służbowego był fakt braku uprawnień skarżącego w sprawie kwalifikowanej pierwszej pomocy i nieuzyskanie tytułu ratownika oraz niezaliczenie testów sprawności fizycznej. Organ I instancji wskazał, że brak uprawnień w zakresie pierwszej pomocy, nieuzyskanie tytułu ratownika i niezaliczenie testu sprawności fizycznej determinowało możliwość podejmowania odpowiednich decyzji służbowych, naruszało zasady etyki zawodowej i podważa przestrzeganie dyscypliny, którą winien strzec każdy funkcjonariusz, zgodnie ze złożonym ślubowaniem. W odwołaniu skarżący nie zgodził się z zarzutem utraty uprawnień medycznych. Wskazał, iż zarzut niezaliczenia testów sprawności fizycznej jest bezpodstawny, gdyż skrócono mu określony w akcie prawnym termin. Takie działania mają na celu odsunięcie go od awansowania na wyższe stanowisko służbowe. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 37, poz. 212, ze zm.) strażakowi przyznaje się, ustalany kwotowo, dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Warunkami przyznawania i okolicznościami uwzględnianymi przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego są: 1) dyspozycyjność związana z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych; 2) udział w ćwiczeniach i zgrupowaniach; 3) udział w akcjach ratowniczych poza terenem działania jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, w której strażak pełni służbę; 4) sprawność fizyczna, potwierdzona wynikami sprawdzianów; 5) inne szczególnie uzasadnione przypadki, uzasadniające przyznanie dodatku służbowego. 2. Prawo do ustalonej wysokości dodatku wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały warunki uzasadniające jego przyznanie. 3. Dodatek służbowy przyznaje strażakowi i określa jego wysokość przełożony uprawniony do mianowania lub powołania. Dalej wskazano, że decyzją organu I instancji zmieniono skarżącemu kwotę dodatku służbowego z 400 zł na 100 zł. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do oceny, iż zaistniały okoliczności uzasadniające zmianę dodatku służbowego poprzez jego obniżenie. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, iż strona nie posiada ważnych uprawnień w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy. Organ II instancji ustalił także na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, że skarżący nie posiadał takich uprawnień na dzień 1 stycznia 2009 r., wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym ratownikiem może być osoba: 1) posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych; 2) zatrudniona lub pełniąca służbę w jednostkach współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15, lub będąca członkiem tych jednostek; 3) posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, zwanego dalej "kursem", i uzyskaniu tytułu ratownika; 4) której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy. Państwowa Straż Pożarna jest służbą współpracującą z systemem (art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym). Przed wejściem w życie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie szkoleń w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy (Dz. U. Nr 229, poz.1537, ze zm.), co nastąpiło w dniu 1 stycznia 2009 r., w Państwowej Straży Pożarnej szkolenie strażaków w zakresie udzielania pierwszej pomocy medycznej odbywało się zgodnie z opracowanymi przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej "Wytycznymi do organizacji ratownictwa medycznego w Krajowym Systemie Ratowniczo-Gaśniczym" z lipca 2004 r. Zgodnie z pkt III. 1.2 w/w wytycznych każdy ratownik powinien co 3 lata zdawać obowiązkowy egzamin sprawdzający, który kończył się wydaniem zaświadczenia stanowiącego załącznik nr 7 do w/w wytycznych. Zgodnie z pkt 111.14 w/w wytycznych zaświadczenia miały trzyletni okres ważności. Jak wynika z akt sprawy skarżący zdał egzamin sprawdzający i otrzymał stosowne zaświadczenie w dniu 1 czerwca 2005 r. Zaświadczenie było ważne trzy lata od wystawienia, a więc utraciło swoją ważność w czerwcu 2008 r. Od tego czasu skarżący nie zdał egzaminu sprawdzającego na podstawie w/w wytycznych, a więc nie miał na dzień 1 stycznia 2009 r. ważnego świadectwa potwierdzającego kwalifikacje w zakresie udzielania pierwszej pomocy medycznej (obecnie kwalifikowanej pierwszej pomocy). W aktach sprawy znajduje się co prawda świadectwo ukończenia przez stronę Centralnej Szkoły Państwowej Straży Pożarnej w Cz. wystawione dnia 28 maja 2007 r., w którym objęty jest przedmiot ratownictwo medyczne z zaznaczeniem, że strona zdawała egzamin z tego przedmiotu i uzyskała wynik dobry. Dokument ten potwierdza jednak jedynie, że skarżący w ramach nauki w Centralnej Szkole Państwowej Straży Pożarnej w Cz. miał jako jeden z przedmiotów w ramach obowiązkowych zajęć edukacyjnych ratownictwo medyczne i zdał egzamin z tego przedmiotu. Nie był to egzamin sprawdzający o jakim mowa w w/wytycznych, skarżący nie otrzymał żadnego odrębnego zaświadczenia z tytułu uczęszczania na obowiązkowe zajęcia edukacyjne w ramach nauki w szkole pożarniczej. Wobec powyższego nie można przyjąć, że do skarżącego będzie miał zastosowanie § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie szkoleń w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy. Zgodnie z obowiązującym obecnie § 10b ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie szkoleń w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy zaświadczenie o zdaniu egzaminu potwierdzającego posiadanie tytułu ratownika jest ważne przez okres 3 lat od dnia jego wydania. Przed upływem tego terminu jest wymagane złożenie ponownego egzaminu potwierdzającego z wynikiem pozytywnym. W świetle zebranego materiału dowodowego stwierdzono, iż skarżący miał możliwość przystąpienia do ponownego egzaminu potwierdzającego, nie ukończył go jednak z wynikiem pozytywnym. Potwierdzają to wyniki ponownych egzaminów z dnia 3 lipca 2012 r. i z dnia 14 listopada 2012 r. Zdaniem organu odwoławczego, brak ważnego zaświadczenia uniemożliwia prawidłowe i pełne wykonywanie działań zgodnych z powierzonym stronie zakresem czynności na stanowisku dowódcy zastępu, a więc strażaka biorącego bezpośredni udział w działaniach ratowniczych. Celem kształcenia w ramach kwalifikowanej pierwszej pomocy jest przygotowanie ratowników PSP do realizacji zadań z zakresu ratownictwa medycznego w czasie akcji, w tym także udzielenia pierwszej pomocy osobom poszkodowanym na miejscu zdarzenia do czasu przekazania ich zespołom specjalistycznym ratownictwa medycznego. W ocenie organu II instancji zawiniony przez stronę brak zaświadczenia, a co za tym idzie uprawnień potrzebnych do prawidłowego wykonywania czynności służbowych, mieści się w katalogu przesłanek określonych w § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Podkreślono, że zmiana uposażenia skarżącego jest również uzasadniona faktem niezaliczenia testów sprawności fizycznej. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 2a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. nr 12, poz.68 ze zm.) strażak podlega okresowej ocenie sprawności fizycznej. W aktach osobowych skarżącego znajdują się jego indywidualne karty sprawności fizycznej - strażaka Państwowej Straży Pożarnej, zawierające wyniki testów przeprowadzonych w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w K. w dniach 20 lipca 2012 r. i 27 września 2012 r. (k.72 części A akt osobowych strażaka), z których wynika, że skarżący nie zaliczył testów sprawności fizycznej, przeprowadzonych w miesiącu lipcu oraz wrześniu 2012 r., uzyskując ocenę "niedostateczną". Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 października 2005 r. w sprawie zakresu, trybu i częstotliwości przeprowadzania okresowych profilaktycznych badań lekarskich oraz okresowej oceny sprawności fizycznej strażaka Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2005 r. nr 261 poz. 2191 ze zmianami) ocenę sprawności fizycznej przeprowadza się w ciągu roku kalendarzowego w terminach: 1) od dnia 1 czerwca do dnia 30 lipca, 2) od dnia 15 września do dnia 30 października - dla strażaka, który nie uzyskał pozytywnej oceny w terminie, o którym mowa w pkt. 1. Terminy wskazane w rozporządzeniu są jedynie terminami początkowych i końcowych dat, w których testy sprawności fizycznej muszą się odbyć. Zarówno pierwszy termin egzaminu sprawności fizycznej przeprowadzonego w dniu 20 lipca 2012 r. jak i drugi termin tego egzaminu w dniu 27 września 2012 r. były terminami zgodnymi z przepisami rozporządzenia. Nie jest dopuszczalnym, aby strażak na zasadzie całkowitej dowolności i swobody przystępował do egzaminu sprawności fizycznej, co oznacza, że odbycie się testów sprawności fizycznej musi się dokonać w ściśle określonym przedziale czasowym. Powyższe wyniki testów sprawności fizycznej uzasadniają w ocenie organu II instancji obniżenie dodatku służbowego. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej okolicznością uwzględnianą przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego jest sprawność fizyczna, potwierdzona wynikami sprawdzianów. Zdaniem organu odwoławczego, nie sposób nie zgodzić się z opinią organu I instancji, iż służba w Państwowej Straży Pożarnej wymaga podejmowania decyzji oraz działań od których zależy życie i zdrowie ludzi - ofiar wypadków drogowych, pożarów i katastrof. Strażak pełniący służbę musi legitymować się bardzo dobrym stanem zdrowia oraz sprawności fizycznej potwierdzonej wynikami. Strażak oddziału bojowego nie posiadający uprawnień w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz bez zdanego testu sprawności fizycznej nie może w sposób w pełni bezpieczny i profesjonalny podejmować działań, które wskazane są w zakresie jego obowiązków. Powyższe uchybienia w wykonywaniu obowiązków służbowych przez skarżącego, biorąc pod uwagę ich znaczenie dla prawidłowego wykonywania czynności służbowych, uzasadniają obniżenie dodatku służbowego, przy czym skala tego obniżenia w ocenie organu odwoławczego jest uzasadniona. Ustalenie wysokości dodatku służbowego strażaka zawiera określony element uznaniowości organu, jednakże w niniejszym przypadku zawiniony brak uprawnień w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz nie zdanie testu sprawności fizycznej przez strażaka będącego dowódcą zastępu, czyni rozstrzygnięcie organu I instancji zasadne. Rozstrzygnięciu temu nie można w świetle ustalonego stanu faktycznego postawić zarzutu dowolności, czy nawet nadmiernej surowości. Termin przyznania skarżącemu dodatku w nowej wysokości wynika z przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Końcowo nadmieniono, że wyjaśnienia złożone przez skarżącego w trakcie postępowania odwoławczego w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. z jednej strony powtarzały argumentację zawartą w odwołaniu, której organ odwoławczy nie podzielił, a z drugiej zawierały fakty (dotyczące relacji przełożony - podwładny) nie mające wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa. Skarżący jednocześnie wskazał, ze złożył pozew do Sądu Rejonowego w K. przeciwko Komendantowi Powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej w K. Zdaniem skarżącego obniżenie dodatku służbowego z 400 zł do 100 zł jest wobec jego osoby represją i naruszeniem zasady równego traktowania. Skarżący podkreślił, nigdy nie został skierowany na szkolenie z zakresu ratownictwa medycznego a nie zdany egzamin nie jest podstawą do obniżenia dodatku służbowego. Biorąc pod uwagę termin zaliczenia przez skarżącego egzaminu przeprowadzonego przez lekarza medycyny w maju 2007 r., zarzut dotyczący utraty uprawnień medycznych jest, zdaniem skarżącego bezpodstawny. Wskazał, że na dzień 1 stycznia 2009 r. posiadał ważne, ukończone szkolenie medyczne bowiem z dniem 14 listopada 2012 r. przystąpił do egzaminu. Zdaniem skarżącego bezpodstawny jest również zarzut niezaliczenia testów sprawności fizycznej ponieważ pracodawca nie uwzględnił maksymalnej ilości przeprowadzonych testów w terminie letnim oraz jesiennym. Zarzucił, że testy mogły zostać sfałszowane, co jest dyskryminacją jego osoby. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazał, że sprawa zawisła przed Sądem Rejonowym w K. nie ma żadnego wpływu na legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Została ona wniesiona na decyzję Nr WK.3311.1.9.2013 D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] w sprawie ustalenia kwoty dodatku służbowego. Podstawę materialnoprawną przyznania strażakowi dodatku służbowego stanowi przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212 ze zm.). Stanowi on, że "1. Strażakowi przyznaje się, ustalany kwotowo dodatek służbowy w wysokości 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Warunkami przyznania i okolicznościami uwzględnianymi przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego są: 1) dyspozycyjność związana z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych; 2) udział w ćwiczeniach i zgrupowaniach; 3) udział w akcjach ratowniczych poza terenem działania jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej w której strażak pełni służbę; 4) sprawność fizyczna, potwierdzona wynikami sprawdzianów; 5) inne szczególnie uzasadnione przypadki, uzasadniające przyznanie dodatku służbowego. 2. Prawo do ustalonej wysokości dodatku wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały warunki uzasadniające jego przyznanie. 3. Dodatek służbowy przyznaje strażakowi i określa jego wysokość przełożony uprawniony do mianowania lub powołania". Jednym z takich warunków do którego nawiązują organy pierwszej instancji jest sprawność fizyczna potwierdzona wynikami sprawdzianów. Wśród tych warunków i okoliczności uwzględnianych przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego nie zostały wymienione uprawnienia w zakresie pierwszej pomocy i uzyskanie tytułu ratownika, ale nie ulega wątpliwości, że mieścić się one, niewątpliwie mogą w innych szczególnie uzasadnionych przypadkach uzasadniających przyznanie dodatku służbowego. Nie ulega więc wątpliwości, że okoliczności które uwzględnione zostały przez organy orzekające, załatwiające tę sprawę, mogą stanowić podstawę faktyczną ustalenia dodatku służbowego w określonej wysokości. W okresie poprzedzającym rozstrzygnięcie w tej sprawie skarżący poddany został dwukrotnemu sprawdzianowi w zakresie sprawności fizycznej, którego nie zaliczył. W ocenie Sądu sprawdzian ten został przeprowadzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 października 2005 r. (Dz. U. Nr 261, poz. 2191 ze zm.) w sprawie zakresu, trybu i częstotliwości przeprowadzania okresowych profilaktycznych badań lekarskich oraz okresowej oceny sprawności fizycznej strażaka Państwowej Straży Pożarnej, a w szczególności § 7 tego aktu prawnego określającym terminy sprawdzania tej sprawności. Sąd nie podziela przy tym zarzutu skarżącego, że powinien zostać poddany 10-krotnej próbie sprawnościowej w ciągu roku. Zdaniem Sądu takiego stanowiska nie sposób zająć w świetle § 7 rozporządzenia co do tego, że te sprawdziany mogą być dwa (por. § 7 ust. 1 pkt 2 – mowa jest w nim o ,,ocenie", a więc i jednym sprawdzianie. Drugi jest poprawkowy. Należy w tym miejscu stwierdzić, że obowiązek legitymowania się przez strażaka ważnymi uprawnieniami w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy wynika z obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie szkoleń w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy (Dz. U. Nr 229 poz. 1537) zaświadczenie o zdaniu egzaminu potwierdzającego posiadanie tytułu ratownika jest ważne przez okres 3 lat od dnia jego wydania (§ 10 ust. 2b). Organ odwoławczy zasadnie wskazuje, że skarżący mógł przystąpić do ponownego egzaminu, o jakim mowa w tym przepisie, i uczynił to wprawdzie ale sprawdzianu tego nie zaliczył z wynikiem pozytywnym. Takie możliwości miał skarżący dwukrotnie: w dniu 3 lipca 2012 r. i 14 listopada 2012 r. Przy tym zasadnie stwierdza Komendant Wojewódzki PSP we W., że taki obowiązek spoczywał na strażaku już wcześniej a wynikał z wytycznych Komendanta Głównego PSP do organizacji ratownictwa medycznego w krajowym Systemie Ratowniczo – Gaśniczym z lipca 2004 r. Stosownie do tych wytycznych strażak miał obowiązek poddania się egzaminom sprawdzającym po upływie 3 lat w których zaświadczenie było ważne; Skarżący - jak wynika z akt sprawy zaświadczenie takie uzyskał w dniu 1 czerwca 2005 r. a zatem po 1 czerwca 2008 r. takiego zaświadczenia już nie miał. W chwili rozstrzygnięcia w powyższym przedmiocie organy Straży Pożarnej uwzględniać zatem mogły sytuację faktyczną i prawną jaką kształtowały przepisy prawne obowiązujące w tym czasie, a w szczególności cytowane wcześniej rozporządzenie z dnia 12 grudnia 2008 r. o jakim była mowa. Bardzo trafnie przy tym organ pierwszej instancji (pismo z dnia 21 grudnia 2012 r.) podkreśla, że strażak musi charakteryzować się bardzo dobrym stanem zdrowia oraz sprawności fizycznej, która winna być potwierdzona wynikami odpowiednich sprawdzianów. Wymagają tego czynności podejmowane przez strażaka na miejscu zdarzeń, nierzadko tragicznych wymagających też umiejętności, które powinien wciąż podnosić by sprostać szczególnym zadaniom jakie wynikają ze służby ratowniczej. Do nich zaś należy zaliczyć tak istotne jak niesienie pierwszej pomocy. Nie ulega też wątpliwości Sądu, że umiejętności w tym zakresie powinny być systematycznie kształtowane przez strażaka i sprawdzane (art. 42 ust. 2a ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej – t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 12 poz. 68 ze zm.). Organy orzekające w sprawie nie oczekują zatem od skarżącego niczego ponad to, co wchodzi w zakres jego podstawowych obowiązków. To też sprawia, że nie kształtując tych umiejętności skarżący nie mógł oczekiwać korzystniejszego traktowania przez przełożonych. Odnośnie zaś wysokości dodatku określonej w zaskarżonej decyzji, brak również zastrzeżeń Sądu. Tym bardziej, że organ odwoławczy szczegółowo się do tej kwestii odnosi wskazując na jej uznaniowość. W ocenie Sądu uznania tego nie nadużyły organy orzekające w sprawie jeśli się uwzględni, że skarżący nie spełnił jednych z najistotniejszych przesłanek przyznawania dodatku służbowego. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). PM 28.08.2013 r.