IV SA/Wr 210/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 3 kwietnia 2018 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga J. W. (dalej: strona lub skarżący) na opisaną w sentencji decyzję Prezydenta Miasta W. (dalej: organ) w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV tutejszego Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV DK/Wr 22/19 wskazana skarga została przekazana organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy. Pismem z dnia 21 maja 2019 r. organ nadesłał wniesioną skargę wraz z aktami sprawy, a w dniu 7 czerwca 2019 r. udzielił odpowiedzi na skargę. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa skarga została potraktowana wyłącznie jako odwołanie od kwestionowanej aktualnie decyzji. Stąd też przekazano ją Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W., które postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że pismo skarżącego inicjujące postępowanie w niniejszej sprawie, choć zatytułowane zostało jako "odwołanie-skarga", było zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Dlatego też należało przyjąć, że skarżący chciał, aby jego sprawą zajął się tutejszy Sąd. Pomijając w tym momencie zasadność takiego żądania trzeba podkreślić, że organ nie był uprawniony do jego interpretacji, a zwłaszcza do samowolnego kwestionowania przyjętego przez stronę trybu procedowania. Niezależnie zatem od własnego stanowiska w sprawie i skierowania podania do samorządowego kolegium odwoławczego, organ zobowiązany był zastosować się do pouczenia zawartego w piśmie z dnia 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV DK/Wr 22/19 i przekazać ponownie tutejszemu Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni, realizując tym samym dyspozycję art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej u.p.p.s.a.). Przechodząc zaś do istoty sprawy należy stwierdzić, że wniesiona skarga okazała się niedopuszczalna. Jak wynika bowiem z art. 52 § 1 u.p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta W., a więc organ pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które należało złożyć w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej, możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący zatem, aby podważyć zaskarżoną decyzję winien był w pierwszej kolejności wnieść odwołanie w ustawowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., co zresztą niejako się dokonało w efekcie potraktowania przez organ skargi wniesionej w niniejszej sprawie jako odwołania. Dopiero zaś następnie miał prawo zakwestionować wydaną przez Kolegium decyzję bądź postanowienie (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności należało stwierdzić, że skarga wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.