IV SA/Wr 210/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2019 r. odrzucające skargę J. W. na decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 czerwca 2019 r. odrzucił skargę J.W. (dalej jako skarżący) na decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 8 lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Wymienione postanowienie z dnia 21 czerwca 2019 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 lipca 2019 r. wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej, co skarżący poświadczył własnoręcznym podpisem (k.25). W dniu 12 sierpnia 2019 r. skarżący wniósł do tut. Sądu sporządzoną i osobiście przez siebie podpisaną skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2019 r. odrzucił powyższą skargę kasacyjną. W piśmie procesowym z dnia 25 września 2019 r. skarżący wniósł osobiście przez siebie sporządzone zażalenie na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2019 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, jak też zażalenie na wcześniejsze postanowienie z dnia 21 czerwca 2019 r. o odrzuceniu skargi, które jest przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., powoływana dalej jako u.p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do treści art. 177 § 1 u.p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z kolei, zgodnie z art. 175 § 1 u.p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Z przepisu tego wynika, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego przesądza o jej dopuszczalności. Doręczając odpis postanowienia z dnia 21 czerwca 2019 r. o odrzuceniu skargi skarżący został prawidłowo pouczony, że na to postanowienie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem tut. Sądu. Ponadto pouczono, że skarga kasacyjna, pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Przedmiotowe postanowienie skarżący zaskarżył w dwojaki sposób, wpierw wniósł w dniu 12 sierpnia 2019 r. osobiście sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, którą tut. Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2019 r., a następnie w dniu 25 września 2019 r. wniósł na to samo postanowienie zażalenie. Mając na uwadze, iż na postanowienie o odrzuceniu skargi, wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna, to wniesione zażalenie z dnia 25 września 2019 r. należało uznać za niedopuszczalne. Z tych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.