IV SA/Wr 211/18

Ewa Orłowska starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [...]. nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. W niniejszej sprawie skarżący na urzędowym formularzu złożonym osobiście w Sądzie w dniu 22 maja 2018 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu k-19. Pismem starszego referendarza sądowego z dnia 23 maja 2018 r. wezwano skarżącego do nadesłania dokumentów źródłowych i wyjaśnień dotyczących wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu 30 maja 2018 r. Z protokołu rozprawy z dnia 12 czerwca 2018 r. wynika, że Sąd postanowił odroczyć rozprawę z uwagi na toczące się i nie zakończone postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Pismem starszego referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2018 r. wezwano skarżącego do nadesłania dokumentów źródłowych i oświadczeń dotyczących wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu 9 lipca 2018 r. Następnie strona skarżąca pismem z dnia 16 lipca 2018 r., złożonym tego samego dnia osobiście w Sądzie, podała, że w nawiązaniu do pisma Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. otrzymanego w dniu 9 lipca 2019 r rezygnuje z ubiegania się o prawo pomocy z powodu niemożliwości udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte w treści pisma Sądu (referendarza sądowego) w pkt 4 i 5. Strona dodała, że uzasadnieniem powyższego stanowiska jest powód, iż nie była przygotowana do konieczności gromadzenia dowodów związanych z kosztami utrzymania, zważywszy, że postanowieniem Sądu z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 760/15 stronie zostało przyznane prawo pomocy bez wymogu przedkładania tak szczegółowych danych, które to dane zawarte były także w piśmie referendarza sądowego z dnia 23 maja 2018 r., otrzymanym także w niniejszej sprawie. Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Stosownie do art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. W rozpoznawanej sprawie skarżący, opisanym wyżej pismem z dnia 16 lipca 2018 r. k- 35, cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy, skoro w piśmie tym jednoznacznie oświadczył, że rezygnuje w niniejszej sprawie z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Powyższe skutkuje umorzeniem postępowania sądowego wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy . W tej sytuacji, na podstawie art. 249a p.p.s.a., należało umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Ponadto odnośnie wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych dodać należy, iż z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej. Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" ustawy zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a i art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.